БХД, ЛГБТ і заняткі фемінізмам 07.06.2016 11

Папярэдні мой допіс - у якім я ўказвала на тое, што тэма ЛГБТ ёсць прадметам хрысціянскай дыскусіі  выклікаў цікавую рэакцю спадара Севярынца, які прапануе выключыць мяне з партыі.

Што на гэта хачу сказаць. Ідэя хрысціянскай дэмакратыі мне дарагая. Ну а пытанне, наколькі я магу быць сябрам БХД, хай вырашае сама партыя. Я так марыла аб шчаслівым дні рэгістрацыі партыі і атрыманні партбілета, а тут прыходзіцца яго загадзя класці на стол - ну ды бывае...
Партыя гэта мне, адзначу, досыць дарагая, яна ўвесь гэты час была для мяне асяродкам свабоды і актыўнасці, а таксама маральнай падтрымкі. Таму і хацелася бы, каб партыя прымала ў сабе шырокі спектр асобаў і меркаванняў, а не ператваралася ў вузкі асяродак барацьбы за смутна і інэртна зразуметыя традыцыйныя каштоўнасці.

Читать дальше...

ЛГБТ як хрысціянская тэма 04.06.2016 41

Здзіўляюць мяне хрысціяне, якія лічаць, што роўнапраўе ЛГТБ, у прыватнасці дазвол на аднаполыя шлюбы - гэта прапаганда распусты і ўсёдазволенасці.
Па-першае, як мінімум, хто хоча ўсёдазволенасці, той не ўступае ў манагамны шлюб.
Па-другое - ня трэба тыражыраваць памылку блытання свабоды з усёдазволенасцю.

Читать дальше...

Чырвоны чалавек і чалавек савецкі 08.05.2016 2

Мы двое были белы цветом кожи,
А женщина была черна,
И все же с нами цветом схожа
Среди всех них
была одна она.
Мы шли втроем навстречу глаз свинцу,
Шли взявшись под руки, через расстрел их,
Шли трое красных
через сотни белых,
Шли как пощечина по их лицу.

К.Симонов "Красное и белое"


Вельмі трапна выказваецца Святлана Алексіевіч пра савецкага чалавека - і вельмі няўдала называе яго "чырвоным чалавекам". А мы падхопліваем - і дарма.


Спадарства, савецкі чалавек як тыпаж - аніразу не чырвоны!


Чырвоны - колер сацыяльнай салідарнасці і барацьбы за роўнасць, за правы сацыяльна прыніжаных і эксплуатаваных. Гэта колер рэвалюцыі - мірнай ці нямірнай. Гэта колер Чэ Гевары і Анджэлы Дэвіс, народавольцаў і Чарльза Дыкенса... Спіс доўгі; і ім суседствуюць вялікія гуманісты і тэрарысты, але яднае іх рэвалюцыйная барацьба за свабоду.


Паказальны шлях чырвонага чалавека ў дваццатым і дваццаць першым стагоддзях - жыццяшлях Анджэлы Дэвіс, вучонай, актывісткі і выкладчыцы ўніверсітэта, барацьбіта супраць смяротнага пакарання, дыскрымінацыі і гамафобіі; якая ў маладосці была левым радыкалам і камуністкай, але парвала з амерыканскай кампартыяй калі тая падтрымала ГКЧП.


Чырвоны чалавек спрычыніўся да стварэння страшнага сацлагеру. Але менавіта чырвоны чалавек і дапамог адносна-свабоднаму свету Захада выйграць халодную вайну - рэалізаваўшы левую ідэю ва ўмераным варыянце, што спрычынілася да падвышэння якасці жыцця шырокіх мас на Захадзе, так што перавага дэмакратычных краінаў над аўтарытарнымі зрабілася відавочнай (у часы калі змагаліся Лулумба і Гевара - такой відавочнасці не было, была жорсткая рэальнасць дзікага капіталізму, якую і сёння можна ўбачыць у псеўдачырвоным Кітаі і іншых краінах дзе правы працоўных не абароненыя і пануе эксплуатацыя).


Мяне чырвонай ідэі навучыў не постСССР, а Захад. Дзе людзі добра памятаюць дыкенсаўскую рэальнасць дзікага капіталізма і ўсведамляюць, што для таго каб наяўныя правы і сацыяльныя гарантыі захаваліся, неабходна, каб барацьба за іх не спынялася; дзе свята Першамаю захавала свой аўтэнтычны сэнс, а не ператварылася ў дэманстрацыю вернападданніцкага канфармізму.


Сярод савецкіх людзей былі чырвоныя. Гэта тыя, хто насамрэч верыў у ідэялы роўнасці, дружбы народаў, салідарнасці. Але яны былі ў меньшасці. Часам з-за сваёй веры, выхаванай правільнымі словамі, за якімі імперыя хавала паганыя справы, - апыналіся ў дысідэнтах.


А хома саветыкус у сваіх тыповым выглядзе, з яго канфармізмам, двайной мараллю, прыстасавальніцтвам і страхам - не чырвоны. Ён ці шэра-бура-малінавы, ці проста шэры, ці нават падманліва-белы як сталінскі мундзір з пагонамі. Яго, гэтага баязлівага і таталітарнага прыстасавальніка, і варта з сабе выціскваць.


Настальгія па Саюзу, які насамрэч быў не саюзам а імперыяй, нясенне кветак на магілу Сталіна - усё гэта зусім не чырвонае. Гэта контррэвалюцыя у дрэнным значэнні гэтага слова. А чырвоны чалавек - гэта рэвалюцыянер. Шукайма яго хоць у антыдыскрымінацыйнай плыні, хоць сярод анархістаў, хоць у асобе Пятра Паўленскага і аматараў ягонага мастацтва - але ў рэвалюцыі. Там, дзе ёсць барацьба за свабоду і справядлівасць.


На жаль, вельмі часта ў гісторыі, а то і ў сучаснасці, чырвоны чалавек скептычна ставіцца да Царквы. Але ў гэтым столькі ж віны хрысціянаў і царквы з маленькай літары, колькі ў чырвоным чалавеку - хрысціянскага. Хрысціянскага жадання дабра людзям і барацьбы за іх правы, барацьбы супраць зла. На жаль, часам хрысціяне не падтрымлівалі барацьбу за свабоду і за правы чалавека, а то і надварот заклікалі да згоды з несвабодай і несправядлівасцю - і гэта зрабілася спакусай для чырвонага чалавека. На шчасце, у многіх выпадках спакуса гэтая перадоленая.


У сваім мірным варыянце (з хрысціянскай павагай да асобы і да прыватнай уласнасці) чырвоны чалавек змяніў свет да лепшага. І працягвае гэта рабіць.

Хто вінаваты ў абортах? 16.04.2016 25

Пакуль грамадства такое, што нараджэнне дзіцяці прыносіць масу сацыяльных мінусаў і гэтыя мінусы не згладжваюцца дапамогай і антыдыскрымінацыйнай палітыкай, рызыкі і траўмы цяжарнасці і родаў матэрыяльна не кампенсуюцца, а адмова ад дзіцяці асуджаецца, - у абортах вінаватыя не столькі жанчыны, якія вырашаюць выгнаць са свайго цела чалавека які на працягу некалькіх месяцаў не можа выжыць за яго межамі, колькі грамадства, г.зн. мы. Разам!

Пастскрыптум:

На ўсялякі выпадак удакладняю: я пралайф.

Тэкст не апраўдвае аборты, а заклікае да рэальнай салідарнасці з жорстка дыскрымінаванай групай - жанчынамі-маці.

Маю намер раскрыць сваю пазіцыю, якая ў агульным у тым, што барацьба з абортамі мае быць неразрыўна звязанай з барацьбой за правы і якасць жыцця жанчынаў.

Міграцыйны крызіс: што адбываецца ў Бельгіі 28.03.2016 23

Жыву я зараз ў Бельгіі. Не ў Брусэлі, у невялікім гарадку, - затое проста насупраць лагеру бежанцаў.

Калі б мяне папрасілі абмаляваць у двух словах сітуацыю з мігрантамі - азначыла бы так.

Читать дальше...

Пра тэзіс "тэрарысты - не мусульмане" 27.03.2016 7

Ці ёсць тэрарысты (не)мусульманамі? - Я не магу даць адназначнага адказу, з той простай нагоды, што я не мусульманка, а значыць, не належу да той групы людзей якая можа аўтарытэтна заяўляць, што (не) ёсць ісламам.

Але тыя мае сябры і знаёмыя, якія належаць да гэтай рэлігіі - дэманструюць дзіўную згоду ў гэтым пытанні.

Раней я прымала іх пазіцыю збольшага за недагаворанасць і паліткарэктнасць. Але з цягам часу пераканалася: яны рэальна лічаць, што тэрарысты не мусульмане. Адна сяброўка нават здолела растлумачыць так, што я нават зразумела яе логіку - нягледзячы на ўласную сумную перакананасць, што інквізітары ўсё ж хрысціяне, дый Царыёнаў-Энтэо праваслаўны.... Каб быць мусульманінам, сцвярджае Сахар, ірландка з суданскімі каранямі, ты павінен адпавядаць пэўным крытэрыям, да прыкладу, быць міласэрным...

З іншага боку, мае сябры і знаёмыя, мабыць, не ёсць мусульманамі з пункту гледжання ігіладэбіла. Што ж, арганізацыйная прыемнасць іслама ў тым, што ты можаш сам выбіраць, якія імамы для цябе аўтарытэтныя.

Але што асабліва хачу падкрэсліць у гэнай калізіі, дык гэта маю катэгарычную нязгоду з тэзісам аб процістаянні цывілізацый (рэлігій, культур).

Маё радаснае імігранцка-мультыкультурнае адкрыцце: каштоўнаснае паразуменне людзей не залежыць ад іхняга паходжання, мовы, рэгіёна ці (дзіўна, але так!) нават рэлігіі. Магу палаяцца з праваслаўным беларусам, каторы будзе мне даводзіць што Пуцін круты - а потым знайсці глыбокую згоду і паразуменне з чачэнкай з дудаеўскімі поглядамі ў хіджабавай галаве.

Процістаянне ёсць. Процістаянне менталітэтаў. Барацьба не цывілізацый, а менталітэтаў - адчуйма розніцу

Мини-роман "Украина" (в рамках самопиара) 06.03.2016 5

Вот такой трэш, господа, написался у меня в прошлом году. На любителя. Фантастический мини-роман "Украина" http://samlib.ru/t/tarajkewich_m_l/ukrainamini-roman.shtml .

Фабула такова (сообщаю для того чтобы Вы сразу решили, стоит ли читать ЭТО): российско-украинско-постсоветско-гражданская война происходит в фантастических условиях, когда боевые действия возможны только в разветвленном подземном лабиринте, называемом Полигон; события, происходящие как в боевых подземельях так и на безопасной земной поверхности, - перемежеваны историями о самураях эпохи Бакумацу, о которых одна из героинь пишет фанфики.

Это мини-роман о моей мечте: отделить пространство войны от пространства мирной жизни. Чтобы война не приходила непрошеным гостем. Чтобы не калечились те, кто не ступил ее тропу вследствие личного выбора... Мечта предсказуемо вылилась в фантастический сюжет.

Красота смерти и красота войны - имеет ли это место в реальности? Боюсь задавать этот вопрос тем, у кого на этот счет есть опыт. Но так или иначе, у человечества выражена потребность в красивой войне и красивой смерти - выражена в искусстве, обильно и интернационально.

Более всего меня страшит возможная реакция участников войны. У меня ведь нет военного опыта... В оправдание возможной нереалистичности напоминаю, что действие происходит в фантастических условиях, в которых война и мир разделены так, что не только участие в боевых действиях, но и риск физически пострадать от войны является личным выбором.

Так как у меня нет богословского образования, богословские рассуждения некоторых героев я отметила предупреждением: "Осторожно, любительское богословие".

Говоря "Украина", мы часто имеем в виду не столько страну, сколько проблему. Проблему свободы. Для многих из нас Украина - синоним свободы. Да, упрощенно. Как миф, как иероглиф. И это почти единственное, в чем текст - в котором нет ни героев-украинцев, ни действий в Украине, - соответствует названию.


Готы з інваліднасцю 03.03.2016 1

Багата чаго можна напісаць пра канцэрт "Лакрымозы" з мастацкага пункту гледжання. Але хачу напісаць пра іншае, і пункт гледжання тут - сацыяльна-педагагічны.

Сярод сямісот чалавек на танцполе было некалькі людзей, якія выдзяляліся не з шэрай, а з чорна-срэбнай масы, адным: яны былі на інвалідных вазках.

Адна дзяўчына ў вазку была на некалькі крокаў за мной. Як яна ўбачыць сцэну? - Праз некалькі хвілінаў убачыла, што пытанне знікла. Бо некалькі чалавек у вазках глядзелі на сцэну і на танцпол звысок - з нейкага збудавання кшталту трыбуны-пастамента.

Я не буду казаць, што грамадства на Захадзе болей гуманнае паводле сутнасці - тут тэма спрэчная. Чалавечая салідарнасць ёсць паўсюль. Але значна спрашчае сітуацыю такая рэч, як інстытуцыяналізаванасць гуманізму.

Прысутнасць людзей з інваліднасцю ўва ўсіх грамадскіх месцах - норма ў Заходняй Еўропе. Дыскрымінацыя іх стаіць у шэрагу праблемаў, пералічаных у розных антыдыскрымінацыйных брашурах.

У Мінску некалькі год таму маёй знаёмай, якая перасоўваецца ў вазку, адмовілі ў магчымасці наведаць Оперны тэатр. Калі яна запыталася, якім чынам наведаць оперу інваліду, ёй адказалі, што нібыта здаровым людзям будзе непрыемна бачыць інваліда.

На гэтую сумную праўду ёсць і іншая, аптымістычная: у Купалаўскім тэатры да той жа маёй знаёмай падбеглі два чалавека з працаўнікоў тэатра і ўсадзілі на самае лепшае месца.

Такім чынам, другі выпадак ілюструе нармалёвае стаўленне да чалавека з інваліднасцю, а першы - савецка-фашысцкі менталітэт, паводле якога людзей з інваліднасцю не павінна быць бачна (усім вядомы жахлівы прэцэдэнт "ачышчэння" Масквы ад інвалідаў пасля вайны праз ссылку іх на Валаам...).

Праблема ж у Беларусі ў тым, што безбар'ернае асяроддзе і бездыскрымінацыйнае грамадства - рэчы, якія хоць ужо і пранікаюць у менталітэт і ў прастору, але вельмі, вельмі фрагментарна. І прэцэдэнты тут залежаць ад таго, як пашанцуе, на які менталітэт натрапіш.

Спадзяюся, у хуткім часе фрагментарнасць зменіцца паўнатой разумення праблематыкі і вырашэння праблемы.

Многа магла б я напісаць пра канцэрт "Лакрымозы", але абмяжуюся словазлучэннем: збылася мара. І было дадаткова прыемна, што задавальненне ад канцэрту падзялялася людзьмі з рознымі магчымасцямі перасоўвання.

Родная змова 23.02.2016 2


"Як у чалавека можа быць толькі адна Родная Маці, так і Мова Родная - толькі адна"... Хм, а ці не страшна казаць такое нам, беларусам?
Ці вы - адзін з той блаславёнай меньшасці, якая можа сцвярджаць, што беларуская мова была сапраўды матчынай, у сэнсе першай пачутай? Што на ёй вы вымавілі свае першыя словы? Ці - вы проста забыліся, што ўдзельнічаеца ў маўклівай агульнанацыянальнай змове, у выніку якой у нас у сацапытаннях дзіўным чынам атрымліваецца большасць беларускамоўных? У калектыўным выдаванні жаданага за дзейcнае - добра, што хоць жаданне сацыялагічна ўнушае аптымізм!
Першай мовай, якую я пачула, была руская. Што я канешне ж не скажу ні ў адным сацыялагічным апытанні, бо я, як большасць беларусаў, удзельнічаю ў змове. Але з імпэтам казаць, што руская мова мне не родная - будзе, напэўна, хлуснёй. Хаця і не стопрацэнтнай...
Беларуская мова для мяне - родная з нагодаў болей глыбокі, чымсі парадак засваення. Напрыклад, таму, што ні на якой іншай мне так не прыемна размаўляць і пісаць, ні з якой іншай я не адчуваю такой аўтэнтычнасці і эмацыйнай сусязі. І таму, што гэта карэнная мова беларускага народу.
Ды і маці ў некаторых не адна... Але ж будзьма працягваць удзел у роднай змове, заўжды сцвярджаючы: " Наша родная мова - беларуская! І так, менавіта на ёй мы размаўляем дома!"
Намагаючыся наблізіць дзейснае да жаданага.

Про- и антизападные настроения в Церкви 20.02.2016 11

Заговорили о проамериканских настроениях...
Сначала не про про- и антиамериканские, а скорее про про- и антиЗАПАДНЫЕ. Они, на мой взгляд, ощутимо коррелируют с уважением к человеку и его свободе. Православные публицисты, которые наиболее остро чувствуют ценность человеческой свободы, как правило - разделяют демократические ценности, уважают сложившуюся на Западе культуру прав человека, институционального уважения к человеку. Тому пример - Андрей Десницкий, Андрей Зубов,Сергей ЧапНин, Ксения Кириллова, иг.Петр (Мещеринов),ныне уже почившие о.Александр Мень, о. Павел Адельгейм, иг. Вениамин (Новиков), и тд. Большая беда, что в обыденном сознании таких людей не называют "православными активистами" хотя они как таковыми являются, так как живут церковной жизнью и по-христиански корректируют свои позиции и поступки. Беда эта органично связана с тем, что такие деятели сейчас не в мэйнстриме в церкви с маленькой буквы (РПЦ как земной организации) - но также еще и с тем, что церковные либералы и демократы в большей степени, чем их оппоненты, стесняются на каждом шагу декларировать свою православность.
Особняком стоит тут о.Андрей Кураев, у которого глубочайшая человечность и свобода сочетается с отсутствием прозападной ориентации. Скажем так, вообще у о.Андрея много заморочек: и гомофобия, и демогафический расизм в стиле размножайся-возрождай-Росиию - но именно его глубочайшая человечность и доброта делают все это лишь забавными заморочками хорошего человека, так что все равно Кураев остается синонимом свободы))
А вот антизападные настроения - коррелируют совсем с другим пакетом. С повышенным мистицизмом, любовью к чудесам и старцам - сочетающимися с особым ударением на послушании и подозрительности к простым и естественным проявлениям человеческой свободы и потребности в ней. Авторитарное мышление, недоверие и подозрительность к человеку и попыткам дать ему больше свободы. Любители такого направления доходят до того, что уже и мать Тереза для них недостаточно христианка, мол, ее религия - не христианство, а гуманизм. Подозрительность к простому и понятному гуманизму сочетается с высочайшим консерватизмом в богослужебной практике и тд. Еще где-то рядом лежат трэшевые книжечки вроде "Невидимая Хазария" - изумительный мифобред против Запада и заодно евреев. Не буду поименно...
Единственное приходящее на ум исключение - игумен Нектарий (Мороз), написавший поразивший меня текст о свободе, а после удививший меня крайне наивно-мифологизировнным взглядом на украинские события ))
Есть еще милый лагерь между. Там живут умеренные няшки,чья взвешенная позиция иногда смешит, иногда вызывает радость, а иногда вызывает желание ткнуть публициста носом во что-нибудь из того, что он так взвешенно-умеренно описывает. Это люди, которые будут говорить, что свобода и демократия енто конечно хорошо, но нельзя идти к этому насильственным путем. Со стороны либералов, причем, насилием будет считаться каждое резкое слово и несанкционированная акция - а со стороны авторитарных властей гораздо меньшее порицание получат избиения, неправовые аресты и приговоры, а то и убийства... Но тем не менее публицисты сей группы - милые и вежливые люди (пардон за коннотацию), уважительно общающиеся с оппонентами и уважающие христианский Запад (хотя недостаточно ценящие современный западный гуманизм); они просто кое-что еще не в полной мере осознали, в частности - ценность свободы, ценность и простой и понятной мотивации, с которой нормальные люди становятся активистами... На ум приходит прежде всего Сергей Худиев. Я бы еще назвала вл. Иллариона Алфеева - хотя ему гораздо сложнее живется, ведь он в истеблишменте, помоги ему Господи....
Помоги Господи вообще нам всем.
Ах да, хотела сказать конкретно о про- и антиамериканских, в частности о милом европейском антиамериканизме - но получилось так, что это будет оффтоп, так что в следующий раз. Также замечу, что сказанное относится только к русским, белорусским и украинским православным христианам. У греков, к примеру, контекст совсем другой...
Что до Запада, на котором сейчас и живу - храни его Господи. В частности - леволиберальный, мультикультурный Запад, мир, похожий на кругосветное путешествие - в миниатюре зато с более глубоким погружением... Проблем на Западе много; давно собираюсь написать, специально для обвиняющих меня в идеализме, текст о бельгийских проблемах, глупостях и нелепостях. Но идея продолжает реализоваться на практике, в частности - идея прав человека, уважения к личности и ее свободе (не ведитесь на миф о "вседозволенности"!) - а также свободного соседства и сотрудничества людей разных культур. Все это работает, и дай Боже чтоб работало всегда.

Страницы: Пред. 1 ... 3 4 5 6 7 ... 12 След.
Читать другие новости