Гісторыя Гомельскай вуліцы Гомеля 17.09.2016 1

Гомельская вуліца з'яўляецца адной з самых старажытных вуліц Гомеля і гэта не магло адбіцца на тым, што вуліца зведала 5 перайменаванняў - апошняе ў 2014 годзе.



Наогул, толькі яшчэ адна вуліца, акрамя Гомельская, пераймяноўвалася 5 разоў - сучасная вуліца Кніжная, што першапачаткова была Рамесленай, а пасля 2-м завулкам, Тэльмана. У 1957 годзе яна стала Кніжнай, а пасля ў траўні 1973 года стала Хатаевіча. Але гэта назва праіснавала рэкорды тэрмін - толькі 4 месяцы і ў верасні 1973 года вуліца зноў стала Кніжнай.




Назва вуліцы Гомельскай з'яўляецца гістарычнай.  

Гомельская вуліца з'вілася ў горадзе сённяшнім Залінейным раёне пасля пасля пабудовы чыгуначных шляхоў праз Гомель ў 70-я гады 19 ст.

У 1776 года, калі пасля Першага падзелу Рэчы Паспалітай 1772 года частка Украіны была далучана да Расійскай імперыі  мястэчка Палавіцы было перайменавана ў Екацярынаслаў.

Прыкладна пасля 70-х гадоў 19-ст. Гомельская вуліца стала насіць імя Екацярынаслаўская.



У 1926 годзе Екацярынаслаў быў перайменаваны ў Днепрапятроўск і пасля гэтай даты гомельская Екацярынаслаўская вуліца была перайменавана ў вуліцу Днепрапятроўскую.

Затым Днепрапятроўскай вуліцы была вернута гістарычная назва - вуліца Гомельская.




Дарэчы, Днепрапятроўск таксама не так даўно перайменаваны і хоць не атрымаў гістарычнай назвы Палавіцы, але займеў імя без саветызмаў і русізмаў - Дняпро.

Акрамя гэтага, ва ўкраінскім Дняпры ёсць вуліца Гомельская.

Да 21 траўня 2013 года Гомельская вуліца насіла гістарычную назву, пакуль не здарылася чарговае безгустоўнае і безсэнсоўнае перайменаванне - вуліцы Гомельскай надалі імя Пенязькова.  




Жыхары вуліцы не сталі гэта трываць і масава пачалі выказваць пратэст супраць перайменавання - 178 жыхароў вуліцы выказалася супраць Пенязькова і толькі 5 гэта перайменаванне падтрымалі.  

Жыхароў можна зразумець - не шмат у Гомелі засталося вуліц з "нармальнымі" назвамі і ім зусім не хацелася жыць на вуліцы імя чарговага героя ці савецкага дзеяча.  

Такая прынцыповая пазіцыя месцічаў не засталася без увагі і 29 траўня 2014 года, праз год пасля перайменавання Гомельскай вуліцы зноў, ужо ў другі раз, была вернута гістарычная назва.




А Пенязькова паслалі на Шведскую горку, дзе адна з новых вуліц у хуткім часе атрымала яго імя - жыхары яе, вядома, такой назвай былі задаволены - сапраўды, ці можа быць лепшай назвай вуліцы, чым назва імя савецкага дзеяча ці ўдзельніка вайны?  Будзем спадзявацца, што Гомельскую вуліцу ўжо больш не закрануць ніякія безсэнсоўныя перайменаванні.

Але застаецца адкрытым пытанне аб тым, што ў Гомелі шмат вуліц носяць негістарычныя назвы, шмат вуліц носяць назвы, што не адпавядаюць палітычна-гістарычным рэаліям, а таксма шмат вуліц носяць імёны людзей, што не заслугоўваюць таго, каб іх імёнамі вуліцы былі названыя.


Гомельскія студэнты Тартускага ўніверсітэта 10.09.2016

Гісторыя Тартускага ўніверсітэта  пачынаецца з 1632 года, але мала хто ведае, што з яго сцен выйшлі кіраўнік урада Беларускай Народнай Рэспублікі Антон Луцкевіч, прэзідэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Усевалад Ігнатоўскі і іншыя палітычныя, грамадскія і культурныя дзеячы.

Менавіта Усеваладу Ігнатоўскаму  належыць выраз «Вучыць беларуса трэба на беларускай мове».

Але яшчэ менш вядомым фактам з'яўляецца тое, што з 1632-га да 1918 года ў Тартускім універсітэце вучыліся 2204 беларускія студэнты. Большасць з іх — 1414 чалавек — займаліся тут у 1892—1918 гадах.

Ад 1896 да 1918 г. у Тартускім універсітэце  вучылася 245 беларускіх студэнтаў. Першыя беларускія зямляцтвы не мелі рэгістрацыі і дзейнічалі сакрэтна, таму што студэнцкія карпарацыі былі забароненыя.  

Пасля рэвалюцыі 1905—1907 г. студэнцкія арганізацыі легалізавалі. У перыяд ад 1906 да 1908 г. было зарэгістравана 43 студэнцкія карпарацыі пры Тартускім універсітэце. Да канца ХIХ стагоддзя былі створаныя па тэрытарыяльнай прыкмеце Мінскае, Магілёўскае і Чарнігаўскае беларускія зямляцтвы.  

16 лістапада 1907 года загадам Савета прафесуры ўніверсітэта былі зацверджаны статуты Мінскага і Віленскага беларускіх зямляцтваў.

У кастрычніку 1910 г. на юрыдычны факультэт Тартускага ўніверсітэта паступае Антон Луцкевіч, будучы кіраўнік ураду Беларускай Народнай Рэспублікі, дзякуючы якой паўстала сённяшняя Рэспубліка Беларусь.



Выконваючы загад Рады Міністраў, рэктар Тартускага ўніверсітэта У.Аляксееў 14 студзеня 1911 г. забараняе ва ўніверсітэцкіх корпусах «студэнцкія зборы ненавуковага характару».

Вінаватыя ў парушэнні адлічваюцца з універсітэта. Увесну 1911 г. Мінскае і Віленскае зямляцтвы спынілі існаванне. У 1916—1917 гадах узнікае яшчэ некалькі карпарацый беларускіх студэнтаў.  

Сярод іх былі і Гомельскае, і Бабруйскае зямляцтвы, статуты якіх былі зацверджаны Саветам прафесуры 3 снежня 1916 года.  




Пасля зацвярджэння статута 24 лютага 1917 года да іх далучылася і Віцебскае зямляцтва.

На жаль, няма звестак аб гомельскіх студэнтах, што вучыліся ў Тартускім універсітэце да 1892 года.




Але ў перыяд з 1892-га па 1918 год іх тут вучылася роўна 100 чалавек.  Гэта 7% ад агульнай колькасці беларускіх студэнтаў, што атрымлівалі адукацыю ў Тарту ў гэты перыяд.

З самога Гомеля было 38 прадстаўнікоў. З сучасных Гомельскага і Рагачоўскага раёнаў — па 14 ад кожнага.

З Рагачова — 4 студэнты,  13 — з сучаснага Мазырскага раёна, а з самога Мазыра — 6 чалавек. З сучаснага Рэчыцкага раёна было 8 чалавек, а з самой Рэчыцы — 3.

Адным з гомельскіх студэнтаў Тартускага ўніверсітэта Пётр Карповіч , што навучаўся на медыцынскім факульцеце ў 1898-1899 гадах.



У 1901 годзе Пётр Карповіч забіў міністра адукацыі Расійскай імперыі Мікалая Багалепава, за што відаць і атрымаў у самым цэнтры Гомеля вуліцу, што носіць яго прозвішча, а таксама аднайменны прыпыначны пункт.



У той жа час іншы студэнт эстонскага ўніверсітэта, Антон Луцкевіч, што стаў бацькам-заснавальнікам сучаснай Беларусі такога гонару ў Гомелі не атрымаў - відаць тэрарыст Карповіч гэтага заслугоўваў больш.

Цікава, што са 100 гомельскіх студэнтаў Тартускага ўніверсітэта, што навучаліся ў ім у перыяд з 1892-га па 1918 год, 41 вучыўся на юрыдычным факультэце.




Першай коннай статуі Беларусі - 170 год 26.08.2016

Сёлета спаўняецца 170 год з таго часу, як у Беларусі з'явіўся першы конны помнік.



У 1846 годзе ў Гомелі быў устаноўлены помнік князю Юзэфу Панятоўскаму. Гэта была першая конная статуя на тэрыторыі сучаснай Беларусі. Дастаўлена яна была водным шляхам з Польшчы і ўстаноўлена на пляцоўцы каля паўднёвай вежы гомельскага палаца, дзе знаходзіліся таксама дзве турэцкія гарматы.



Гісторыя з'яўлення помніка наступная. Помнік князю Юзафу Панятоўскаму - праца дацкага скульптара Бертэля Торвальдсена. Манумент быў замоўлены ў 1817 годзе. У 1829 годзе ў Варшаве была створана мадэль помніка. Скульптура была адліта з бронзы ў 1832 годзе, аднак з прычыны рэпрэсій пасля паўстання 1830—1831 гадоў не магла быць усталявана паводле ранейшых планаў перад Палацам намесніка.



Манумент быў канфіскаваны і ў разабраным стане перавезены ў Новагеоргіеўскую крэпасць (Модлін). У 1840-х гадах помнік быў падораны Мікалаем I Івану Фёдаравічу Паскевічу, вывезены ў Дэмблін (Івангарад) і, нарэшце, у Гомель, дзе ён быў усталяваны ля палаца Паскевіча.

Манумент быў вернуты ў Польшчу ў 1922 годзе ў адпаведнасці з Рыжскім дагаворам. У 1923 годзе быў усталяваны ў двары каралеўскага палаца перад каланадай Саксонскага палаца і магілай Невядомага салдата.

Пасля прыгнечання Варшаўскага паўстання быў падарваны 19 снежня 1944 года.

Новую адліўку скульптуры, створаную 1948-1951 па мадэлі, якая захавалася ў музеі Торвальдсена ў Капенгагене, падарыў Польшчы дацкі ўрад. Яна была ўсталявана перад Старой Аранжарэяй у Лазенкоўскім парку, а з 1965 года — перад Палацам намесніка, цяпер рэзідэнцыяй прэзідэнта Польшчы.



Торвальдсен адлюстраваў князя Панятоўскага на кані, як на антычным мануменце Марка Аўрэлія на рымскім Капітоліі. Помнік не спадабаўся жыхарам Варшавы, з прычыны таго, што князь быў апрануты ў рымскі, антычны строй замест рыцарскіх даспехаў.



Трэба заўважыць, што ў 1812 годзе, ваюючы на баку Напалеона супраць Расіі, Панятоўскі ваяваў за аднаўленне Рэчы Паспалітай, канфедэратыўнай дзяржавы, у склад якой уваходзіла беларускае Вялікае Княства і Польскае Каралеўства.

Такім чынам Юзэф Панятоўскі ваяваў за незалежнасць сённяшняй Рэспублікі Беларусь. Слушнай будзе неабходнасць ўсталявання ў Гомелі копіі помніку Юзэфу Панятоўскаму на старым месцы. І не абавязкова бронзавага, прыгажосць яго не будзе горшай, калі ён будзе зроблены і з іншага матэрыялу.  

І кожны гамяльчанін пабачыць у помніку нешта сваё:  нацыянальнаарыентаваны беларус будзе бачыць у ім помнік герою барацьбы за незалежнасць Беларусі, манументальнае увасабленне "Пагоні", больш памяркоўны гамяльчанін - падарунак цара Мікалая Першага уладальніку гомельскага палаца Паскевічу, а звычайны гамяльчанін ці госць Гомеля - проста прыгожы помнік, каля якога хочацца сфатаграфавацца.  

Гэта ідэя знайшла сваю падтрымку і ў кіраўніцтва Гомельскага палацава-паркавага ансамблю: "Сапраўды, даволі працяглы час конная статуя Панятоўскага знаходзілася ў нашым горадзе. Дастаўленая ў 1846 годзе водным шляхам з Польшчы, яна была ўстаноўлена на пляцоўцы каля паўднёвай вежы палаца, дзе знаходзіліся таксама дзве турэцкія гарматы, якія былі ваеннымі трафеямі фельдмаршала Івана Фёдаравіча Паскевіча.

У нейкім сэнсе гэта ж можа быць аднесена і да помніка Панятоўскаму, які для польскага народа стаў сімвалам нацыянальнай незалежнасці і быў створаны на народныя грошы. Таму жаданне палякаў вярнуць гэты сімвал на радзіму пасля таго, як Расійская імперыя скончыла сваё існаванне, здаецца абсалютна натуральным.  

Мы не будзем абмяркоўваць палітычныя пытанні аб справядлівасці ці не справядлівасці Рыжскай дамовы, але ж нельга не пагадзіцца з тым, што помнік быў адным з найбольш адметных аб'ектаў, якія ўпрыгожвалі гомельскую сядзібу Паскевічаў.  Разам з іншымі дэкаратыўнымі элементамі (вазы, гроты, скульптуры і г.д.) ён стварыў той рамантычны вобраз палацава-паркавага комплексу, да якога імкнуўся яго аўтар - польскі архітэктар А. Ідзкоўскі.  

Копія статуі Панятоўскага і зараз магла б стаць прывабнай славутасцю, як для гамяльчан, так і для гасцей Гомеля.  Але для ажыццяўлення такога праекта патрэбны як мінімум дзве ўмовы: наяўнасць фінансавых сродкаў (ніякім бюджэтам яны не прадугледжаны) і, як мы лічым, узгадненне такой магчымасці з польскім урадам, а гэта выходзіць за межы паўнамоцтваў."



Калі з пошукаў сродкаў сітуацыя больш складаная (культура ў Беларусі традыцыйна спансуецца ў апошнюю чаргу), то з узнадненнем ідэі з польскім бокам дакладна праблемы не павінна ўзнікнуць. У лютым 2015 года Гомель наведваў на той час Надзвычайны і паўнамоцны амбасадар Польшчы ў Беларусі Лешэк Шарэпка. Сярод іншага яму было зададзена пытанне аб тым, як ён адносіцца да усталявання ў Гомелі копіі помніка Юзэфу Панятоўскаму.

Адказ пасла палягаў у тым, што ён асабліва і не супраць гэтай ідэі, галоўнае, каб на яе рэалізацыю былі сродкі.  Адным з варыянтаў, як іх знайсці, можна зноў узяць польскі вопыт, згаданы ў адказе "помнік Панятоўскаму, які для польскага народа стаў сімвалам нацыянальнай незалежнасці і быў створаны на народныя грошы." - у нашым выпадку - за кошт бюджэту Гомеля, які фармуецца за народныя грошы ў выглядзе падаткаў.  



Станоўча да ідэі аднаўлення ў Гомелі поніка Юзэфу Панятоўскаму адносіцца і Гомельскі гарвыканкам: "Памнік Юзэфу Панятоўскаму лічыцца лепшай работай скульптара Берталя Торвальдсэна.

Копія статуі і зараз магла б стаць прывабнай адметнасцю як для гамяльчан, так і для гасцей горада. Статуя, што знаходзіцца зараз у Варшаве, - падарунак урада Даніі польскаму народу. У сувязі з гэтым абмяркоўваць яе перамяшчэнне ў горад Гомель уяўляецца некарэктным".

Тут можна толькі удакладніць, што гаворка не вялася і не вядзецца аб перамяшчэнні помніка з Варшавы ў Гомель - Гомелю будзе дастаткова і копіі, тым больш, што і ў Варшаве зараз толькі копія стаіць.  Далей гарвыканкам паведамляе: "У дадзены момант рэдукцыя (паменьшаная копія) статуі знаходзіцца ў дзяржаўнай гісторыка-культурнай установе "Гомельскі палацава-паркавы ансамбль".



Напрыканцы Гомельскі гарвыканкам выказвае празаічную, але сённяшнюю рэальнасць: "Стварэнне копіі ў арыгінальным памеры патрабуе значных фінансавых выдаткаў, што не прадугледжана бюджэтам горада Гомеля."

Хочацца спадзявацца, што бюджэт горада прадугледзіць падобныя выдаткі на наступны год, тым больш, што самі гарадскія ўлады прызнаюць тое, што помнік Юзэфу Панятоўскаму Гомелю неабходны.  

З іншага боку, помнік можна атрымаць і без вялікіх укладанняў па польскаму сцэнару, пра які пісалася ў адказе гарвыканкама "Статуя, што знаходзіцца зараз у Варшаве, - падарунак урада Даніі польскаму народу."  Думаю, урад Даніі не пашкадуе падарунка і для народа беларускага - галоўнае, перамовы паспяхова правесці.  

Тут ужо задача для МЗС Беларусі і кіраўніцтва Гомеля - хіба не цудоўна звязаць Беларусь такім чынам сяброўскімі адносінамі з адной з самых пасьпяховых краін Еўропы ды яшчэ і падарунак гамельчукам і беларусам прынесці?

Наогул, копіяй аднаго помніка Юзэфа Панятоўскага можна не толькі падараваць Гомелю і Беларусі прыгожы помнік мастацтва, але і замацаваць добрыя адносіны з трыма вядучымі еўрапейскімі краінамі - Польшчай (з якой у нас адзін нацыянальны герой Юзэф Панятоўскі), Францыяй (з дзядамі якой нашы дзяды поплеч ваявалі ў Вайне 1812 года супраць Расіі) і Даніяй (чый скульптар стварыў гэты цудоўны твор мастацтва).  

Ужо толькі дзеля гэтага помнік Панятоўскаму ў Гомелі павінен быць.  

90 год 2-га ўзбуйнення Беларусі 22.08.2016

Трэцяя Устаўная грамата БНР была прынята ва ўмовах, калі паводле Брэсцкага міру Савецкая Расія пагадзілася на акупацыю тэрыторыі Беларусі Германіяй.  

Рада БНР выступіла з патрабаваннем перагледзець Брэсцкую мірную дамову. На землях, дзе жыве і мае лічбавую перавагу беларускі народ, абвяшчалася вольная, незалежная дзяржава.

У склад Беларусі былі ўключаны Магілёўская, Мінская, Віцебская, беларускія часткі Гродзенскай, Віленскай, Смаленскай, Чарнігаўскай і суседніх губерняў.



Пацвярджаліся таксама правы і вольнасці грамадзян і народаў Беларусі, абвешчаныя Другой Устаўной граматай ад 9 сакавіка 1918 г., у тым ліку і роўнасць усіх моваў народаў Беларусі.

У развіццё ІІІ-й Устаўной граматы Народны Сакратарыят БНР прыняў пастанову аб тым, што беларуская мова аб’яўляецца дзяржаўнай, але нацыянальныя меншасці маюць права карыстацца сваёй мовай у стасунках з дзяржаўнымі ўстановамі БНР. У той жа час афіцыйная акты, дакументы, перапіска паміж дзяржаўнымі ўстановамі БНР павінна весціся па-беларуску.

У 1918 г. сакратар Паўночна-заходняга камітэту РКП(б) Вільгельм Кнорын, латыш па паходжанню (сапраўднае прозвішча – Кнорыш) заявіў: “Мы считаем, что белорусы не являются нацией, и что те этнографические особенности, которые их отделяют от остальных русских, должны быть изжиты”.  

Разам з тым, кароткачасовае існаванне БНР ігнараваць было немагчыма, таму па патрабаванню савецкага кіраўніцтва РСФСР была створана ССРБ.




Як вядома, адной з важнейшых дат для жыхароў Гомеля і Гомельшчыны з'яўляецца 1335 год - год уваходжання Гомеля ў склад Беларусі. 7 стагоддзяў афіцыйна і юрыдычна Гомельшчына ў складзе Беларусі, спрадвечна насялялася беларусамі і яшчэ да 1335 года была беларускай, але не замацаванай за Беларуссю юрыдычна.

Кропку юрыдычным афармленні Гомеля і Гомельшчыны ў складзе Беларусі паставіў у 1335 годзе Віцебскі князь Альгерд, будучы 12-ты Вялікі князь Вялікага княства Літоўскага, пераемнікам якога зараз з'яўляецца Беларусь. Але калі была ўтворана ССРБ Гомельшчына была адарвана ад Беларусі і яе землі ўвайшлі ў склад Расіі.

У снежні 1923 г. палітбюро ЦК РКП(б) пагадзілася з прапановай ЦБ КП(б)Б далучыць да Беларусі «роднасных ёй у бытавых, этнаграфічных і гаспадарча-эканамічных адносінах» тэрыторыі, а менавіта Горацкі і Мсціслаўскі паветы Смаленскай губерні, Віцебскую губерню цалкам і Гомельскую губерню цалкам, за выключэннем чатырох паветаў былой Чарнігаўскай губерні.

Аднак хутка спецыяльная камісія Цэнтральнага выканаўчага камітэта СССР перагледзела рашэнне палітбюро. У выніку па-за межамі Беларусі пакідаліся Веліжскі, Невельскі, Себежскі паветы Віцебскай губерні, Гомельскі і Рэчыцкі паветы Гомельскай губерні і большая частка Мсціслаўскага павета Смаленскай губерні.

Такім чынам, рашэнне аб узбуйненні было прынята ў Маскве, і ў сакавіку 1924 г. яно было прынята Цэнтральным выканаўчым камітэтам СССР. Рашэнне фармальна зацвердзіў VI надзвычайны з'езд саветаў БССР.




Існуе думка, асабліва ў сучаснай расійскай гісторыяграфіі, што гэтае павелічэнне тэрыторыі Беларусі было штучным і не адпавядала жаданням жыхароў.

Гэту тэзу між іншага абвяргае і той факт, што на той часцы Гомельшчыны, якая яшчэ ўваходзіла ў склад РСФСР у 1924 г., за кароткі час лічба беларускамоўных школ узрасла з 32 да 110, пры тым, што беларусізацыя, якая ў гэты час панавала ў Беларусі на гэтых землях не праводзілася.

У дадзеным выпадку бачна жаданне беларускага народа належыць да беларускай культуры і да беларускай дзяржавы.

8 верасня 1926 г. Народны камісарыят замежных спраў СССР прыняў пастанову аб неабходнасці настойваць у палітбюро ЦК УКП(б), каб Гомельскі і Рэчыцкі паветы былі далучаны да Беларусі.  

4 снежня 1926 г. на аб'яднаным пленуме Гомельскага губернскага і гарадскога камітэтаў КП(б)Б выступіў сакратар ЦК УКП(б) М.Швернік, які праінфармаваў аб пастанове палітбюро далучыць Гомельскі і Рэчыцкі паветы да БССР.

Такім чынам Гомель, Рычыца і ўся Гомельшчына цалкам была зноў уз'яднаная са сваёй гістарычнай радзімай, рэалізаваўшы моцнае жаданне гамельчукоў жыць у роднай Беларусі, а не ў замежнай дзяржаве, чужой для беларусаў як этнічна, так і культурна.

455 год гербу Гомеля 14.10.2015 3

2015 год выдаўся шматлікім на гістарычныя юбілеі Гомеля: 680 год далучэння Гомеля князем Альгердам да Беларусі ў 1335 годзе, 480 год вызвалення Гомеля князем Юрыям Радзівілам ад маскоўскай акупацыі ў 1535.
Чарговы юбілей Гомеля - наданне гораду герба ў 1560 годзе Вялікім князем Жыгімонтам ІІ Аўгустам.



Герб меў выгляд шчыта на якім у чырвоным полі змяшчаўся срэбны кавалерыйскі крыж.



Вытрымка з вялікакняскага прывілею Жыгімонта ІІ Аўгуса ад 21 сакавіка 1560 года:
"«Присылали до нас подданные нашы мещане места Гомейского, оповедаючы, што ж они печати месткое, которое бы справы местьские печатовали мели, в себе не мають и для того великое заструдненье в тых справах и потребах местских им частокрот деется… Ино мы з ласки нашое господарское… печать местьскую з гербом крыжа им дали и мети дозволили и сим листом нашым дозволяем. Мають вжо они от того часу тое печати и гербу помененого во всих справах и потребах, оному месту належачих, вживати и им печатоватися по тому, яко и у ыншых местах нашых Великого князства Литовского обычай того заховывается.» — Привилей мещаный гомейский на печать местьскую"



Цікавым з'яўляецца той факт, што Гомель атрымаў герб яшчэ не маючы Магдэбургскага права - гэта права ён атрымае толькі крыху больш чым праз стагоддзе.

Наданне гораду без Магдэбургскага права паказвае вялікае значэнне Гомеля для дагачаснай Беларусі і павагу з боку Вялікага князя да жыхароў Гомеля, што неслі няспынную памежную варту і абаранялі Беларусь ад нападаў з усходу.



Пасля акупацыі часткі Беларусі разам з Гомелем у 1772 годзе Расейскай імперыяй Гомель прыйшоў у поўнае занядбанне, таму адміністрацыйны цэнтр акупацыйнымі ўладамі быў перанесены з Гомеля ў суседні горад Новая Беліца, які быў імі заснаваны ў 1777 годзе. Рускія ўлады далі Новай Беліцы ў 1781 годзе герб:
«В верхней части щита, часть герба Могилевского: в золотом поле половина Российского герба. В нижней — лежащая спокойно рысь, в голубом поле; ибо таковых зверей в окрестностях сего города весьма много».
«Гербоўнік П. П. фон Вінклера»

у 1855 годзе герб Новай Беліцы акупацыйная расійскія ўлады перадалі Гомелю.



Пасля аднаўлення незалежнасці Беларусі ў краіне пачаўся працэс вяртання населеным пунктам гербаў.

Але па невядомай прычыне рашэннем Гомельскага гарадскога выканаўчага камітэта ў 1997 годзе за герб Гомеля быў абраны не гістарычны герб Гомеля 1560 года, а герб Новай Беліцы 1781 года, прысвоены ёй акупацыйнымі расійскімі ўладамі, толькі без двухгаловага арла.



Сітуацыя яшчэ больш недарэчная тым, што пераемнік Новай Белаіцы, сучасны Навабеліцкі раён Гомеля таксама з мае 2002 года свой герб (гэта, дарычы, адзіны выпадак у Беларусі, калі раён горада мае свой герб), які маль цалкам супадае з гербам Гомеля - розніца толькі ў позе рысі.



Герб Гомеля



Герб Навабеліцкага раёна Гомеля

Такім чынам герб Гомеля 1560 года быў гербам горада з 1560 па 1772 год, то бок 212 год.

Герб Новай Беліцы, на падставе якога створаны сучасны герб Гомеля быў гербам Новай Беліцы з 1781 па 1855 год і з 2002 па сённяшні дзень, то бок агулам па стану на 2015 год 87 гадоў.

Герб Гомеля, створаны на падставе герба Новай Беліцы быў гербам Горада з 1855 па 1917 год і з 1997 па сённяшні дзень, то бок агулам па стану на 2015 год 80 гадоў.

Як бачым, сённяшні герб Гомеля заснаваны на падставе герба Новай Белаліцы 1781 года быў быў гербам горада нават меньш, чым гербам Новай Беліцы, а гістарычны герб Гомеля 1560 года быў гербам больш, чым гербы Гомеля і Новай Беліцы разам узятыя (212 год і 167 год адпаведна).

Таму, лагічна, ужо прыйшоў час выправіць гэту гістарычную несправядлівась, пакінуўшы герб Новай Беліцы Навабеліцкаму раёну Гомеля, а Гомелю вярнуць стары гістарычны герб 1560 года, што заўжды яму належыў, нададзены беларускім Вялікі князем Жыгімонтам ІІ Аўгусам і мае годную і шматвекавую беларускую гісторыю.




480 год вызвалення Гомеля ад маскоўскай акупацыі 03.10.2015 6

Гомель і Гомельская вобласць вось ужо 680 гадоў знаходзяцца ў складзе Беларусі, але не ўсім гэта гістарычная справядлівасць падабаецца зараз, а тым больш не падабалася і раней. Шмат якія чужынцы-заваёўнікі хацелі аспрэчыць права беларускага народа Гомельшчыны на сваю зямлю, захапіць адну з краінаабразуючых частак Беларусі, паняволіць яе жыхароў.  

Больш за ўсё да гэтага спрычыніліся продкі сучасных расейцаў, чыя тагачасная дзяржава Маскоўскае княства - Маскоўскае царства - Расійская імперыя - СССР увесь час спрабавала адарваць ад Беларусі Гомельскую зямлю, захапіць тое, што ёй ніколі не належала.

На гэты конт слушную заўвагу мне зрабіў гісторык Яўген Малікаў: "Узгадваючы 1335 г. і перамогу нашых продкаў, не забудзцеся ўзгадаць, у каго ж яны "захапілі" (дакладней адбілі ці вызвалілі) Гомель. Нашы продкі з Вялікага княства адбілі Гомель (разам з іншымі гарадамі гістарычнай Севершчыны) у мангола-татар. Дакладней у іх намеснікаў. Таму перажываць, як было прынята ў гісторыкаў канца ХІХ ст. што "Гомель несправядліва захапіла Літва" (а Масква ў той час увогуле знаходзілася ў амаль першабытным стане!) могуць толькі тыя, для каго "лепш мангола-татарам, чым Літве (ВКЛ)".



Хочацца спадзявацца, што расейцы з сучаснай Расійская Федэрацыя нарэшце перакрэсліць ганебную практыку сваіх продкаў і перастануць спрабаваць забраць сабе тое, што ніколі ім не належала. Хоць сітуацыя ва Украіне паказвае, што да гэтага ёй яшчэ далёка. Таму беларусам, асабліва гамельчукам, магілеўцам, віцябчанам, трэба добра ведаць сваю гісторыю, ведаць, адкуль гістарычна ў Беларусь прыходзіла найбольшае гора і пагроза, сябраваць са сваім усходнім суседам (бо сябраваць з суседзямі натуральны стан як чалавека, так і дзяржавы), але памятаць, што гэта за сусед і быць падрыхтаваным пры неабходнасці паставіць яго на месца.



Вяртаючыся да юбілейнай для Гомеля даты - 480 год вызвалення ад маскоўскай акупацыі, трэба адзначыць, што цягнулася яна 35 гадоў з 1500 па 1535 год. Акупаваны Гомель быў падчас 4-й Руска-Беларускай (Літоўскай) вайны 1500-1503 года. Усяго такіх войнаў паміж беларусамі і рускімі ў перыяд з 1368 па 1582 год было дзевяць. У 4-й Руска-Беларускай вайне саюзнікамі Маскоўскага княства быў хан Менглі І Гірэй, разам з якім рускімі і быў здзейснены напад на хрысціянскую Беларусь.



Для мяне гэта вайна мае і асабістае значэнне - тады было акупаванае і маё роднае мястэчка Свяцілавічы, першая летапісная згадка аб якім якраз і звязанае з гэтай вайной.



Цяжкія гады акупацыі (для параўнання: падчас ІІ Сусветнай вайны Гомель пад нямецкай акупацыяй быў толькі 3 гады) скончыліся ў 1535 годзе, калі падчас 7-й Руска-Беларускай вайны 1534-1537 гадоў Вялікі гетман ВКЛ, князь Юрый Радзівіл Геркулес адбіў наш горад ад акупантаў. Сімвалічна, што вярнуў Гомель Беларусі князь Юрый Радзівіл роўна праз 200 год з даты, калі князь Альгерд Гомель да Беларусі далучыў упершыню.



Важна памятаць сваю гісторыю і шанаваць памяць сваіх герояў. Некаторая праца ў гэтым накірунку ўжо вядзецца - адной з новых вуліц горада Жыткавічы Гомельскай вобласці ў будучым плануецца надаць імя князя Юрыя Радзівіла, што вызваліў Гомель у 1535 годзе ад маскоўскай акупацыі. Юрый Радзівіл сапраўдны ганаровы грамадзянін горада, што цвёрда канстатаваў: Гомель заўжды быў і заўжды будзе беларускім.

680 год далучэння Гомеля да Беларусі 01.09.2015 3

Тысячагадовая гісторыя беларускай дзяржаўнасці мае шмат вялікіх і важных дат, што мелі вялікае значэнне для сучаснай Беларусі.



Адной з важнейшых такіх дат для жыхароў Гомеля і Гомельшчыны з'яўляецца 1335 год і аб ім трэба распавесці падрабязней, бо сёлета, у 2015 годзе, адзначаецца юбілей - 680 год уваходжання Гомеля ў склад Беларусі.

Чаго хаваць, расійская прапаганда настойліва нават праз Вікіпедыю спрабуе давесці, што Гомельшчына спрадвечна расійская зямля, што незаконна і без жадання жыхароў была адарваная ад РСФСР і далучаная да Беларусі ў 1926 годзе. Нажаль, трэба прызнаць, што шмат беларусаў з-за браку адукацыі і крытычнага мыслення вераць у гэта, не спрабуючы правяраць інфармацыю, што падкідвае беларусам краіна з усходу ад Магілёва.



Праўда аб Гомелі і Гомельскай зямлі наступная - гэта спрадвечная беларуская тэрыторыя, дзяржаваўтваральная для Беларусі зямля, што амаль 7 стагоддзяў афіцыйна і юрыдычна ў складзе Беларусі, спрадвечна насялялася беларусамі і яшчэ да 1335 года была беларускай, але не замацаванай за Беларуссю юрыдычна.



Кропку юрыдычным афармленні Гомеля і Гомельшчыны ў складзе Беларусі паставіў у 1335 годзе Віцебскі князь Альгерд, будучы 12-ты Вялікі князь Вялікага княства Літоўскага, адзіным пераемнікам якога зараз з'яўляецца Беларусь.



З гэтых часоў Гомель жыў лёсам пагранічнага гораду на паўднёва-ўсходняй ускраіне Беларусі, займаў важнае месца ў абарончым поясе замкаў Панізоўя. Разам са Старадубам быў часткаю «ўдзелу» князя Патрыкія Нарымунтавіча, пляменьніка Альгерда.

Сёння ў Гомелі яшчэ няма помніка Альгерду, не з'яўляецца ён і ганаровым грамадзянінам горада, хоць, несумненна, заслугоўвае гэтага як ніхто іншы і вядома, з часам сваё прызнанне ад гараджанаў Альгерд атрымае. Як атрымаў гэта прызнанне ў Віцебску, дзе не так даўно быў усталяваны яго конны помнік.



Несумненным з'яўляецца і той факт, што адна з гомельскіх вуліц павінна насіць імя князя Альгерда. Хочацца спадзявацца, што і гэта пытанне будзе ў хуткім часе вырашана. Шмат гарадскіх вуліц носяць назывы людзей, падзей і назваў, што не маюць ніякага дачынення да Гомеля і яго гісторыі, але няма вуліцы імя чалавека, што сапраўды зрабіў Гомель назваўжды беларускім.

Фактам з'яўляецца і тое, што ў іншых населеных пунктах не патрымліваецца належная павага і повязь Гомеля з іншымі часткамі Беларусі - амаль няма населеных пунктаў, што маюць вуліцу Гомельскую. З'яўленне такіх вуліц у кожным больш-меньш вялікім паселішчы Беларусі не толькі яшчэ больш моцна звяжа усе часткі Беларусі, але і аддасць павагу да зямлі, што стагоддзямі стаяла на варце і абараняла нашу краіну - Беларусь.




Беларуская выбарчая акруга. Жанчына 47-мі гадоў. 17.02.2014 3

Рэгістрацыя-нерэгістрацыя кандыдатаў у дэпутаты адбудзецца хутчэй за ўсё ў апошні вызначаны законам дзень, то бок 20 лютага 2014, а гэта значыць, што можна прысвяціць крыху часу на вывучэнне электаральнай статыстыкі-2014.

Калі сцісла, то тыповым беларускім выбаршчыкам з'яўляецца жанчына 47 гадоў.

А зараз падрабязней.  

Для вылуэння мяне кадыдатам у дэпутаты шляхам збору подпісаў выбаршчыкаў у Гомельскі гарадскі Савет дэпутатаў ад Беларускай выбарчай акругі №24 і Гомельскі абласны Савет дэпутатаў ад Студэнцкай выбарчай акругі №15 агулам мной асабіста было сабрана 270 подпісаў, ці 120% ад неабходнай колькасці.

З 270 чалавек, што падпісаліся за мяне 35% ці 95 чалавек складаюць мужчыны, астатнія 65% ці 175 чалавек - жанчыны.

Сярэдні ўзрост падпісанта - 47 гадоў 5 месяцаў.

Самы малады падпісант быў 1995 года нараджэння, самы сталы - 1925-га.  

Больш за ўсё мужчын падпісалася ад 1989 і 1958 гадоў нараджэння - па 5 чалавек.  

Больш за ўсё жанчын падпісалася ад 1979, 1957 і 1954 гадоў нараджэння - па 7 чалавек ад кожнага году.  

Агулам ад аднаго года найбольш падпісалася за мяне выбаршчыкаў 1961 года нараджэння - 11 чалавек.  

На 2-м месцы 1957 год - 10 чалавек. На 3-м месцы - 1989, 1963 і 1954 гады - па 9 чалавек ад кожнага.

Статыстыка па ўзроставых прамежках: Выбаршчыкі ва ўзросце ад 18 да 25 гадоў:

26 чалавек ці 9,6% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 13 (50%) Жанчын - 13 (50%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 26 да 35 гадоў:

53 чалавек ці 19,7% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 18 (34%) Жанчын - 35 (66%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 36 да 45 гадоў:

33 чалавека ці 12,2% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 5 (15%) Жанчын - 28 (85%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 46 да 55 гадоў:

73 чалавек ці 27% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 30 (42%) Жанчын - 43 (58%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 56 да 65 гадоў:

59 чалавек ці 21,9% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 22 (37%) Жанчын - 37 (63%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 66 да 75 гадоў:

17 чалавек ці 6,3% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 3 (18%) Жанчын - 14 (82%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 76 да 89 гадоў:

9 чалавек ці 3,3% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 4 (44%) Жанчын - 5 (56%)

Палову подпісаў (132 чалавекі ці 48,9% далі людзі ва ўзросце ад 46 да 65 гадоў.

Найгорш падпісваліся людзі ва ўзросце ад 36 да 45 гадоў - толькі 33 подпісы ці 12,2% ад агульнай колькасці.  

Наогул "мёртвым" у плане грамадскай актыўнасці з'яўляецца пакаленне мужчын 1969 - 1978 гадоў нараджэнняя.

Іх подпісы тут складаюць толькі 15%, астатнія 85% - ад жанчын.  

Насуперак маім меркаванням і агульнай сітуацыіі даволі актыўнымі з'яўляюцца людзі ва ўзросце да 35 гадоў - ад іх было атрымана 79 подпісаў, ці 29,3% ад агульнай колькасці.

Прадстаўніцтва па полу там таксама амаль роўнае (39% мужчыны і 61% жанчыны).

У цэлым, калі параўноўваць са зборам подпісаў у жніўні 2012 падчас Парламенцкіх выбараў 2012 года, у зборы подпісаў у студзені 2014 года для мясцовых выбараў можна заўважыць пазітыўную статыстычную тэндэнцыю - сярэдні ўзрост падпісантаў у 2012 годзе складаў 56 гадоў, у той час як зараз - 47 год.

Іншымі словамі нераўнадушны электарат маладзее.

І гэта добра.



Беларуская выбарчая акруга. Рэгістрацыя. 13.02.2014

10 лютага падаў дакументы і подпісы на вылучэнне кандыдатам у дэпутаты Гомельскага гарадскога Савета дэпутатаў ад Беларускай выбварчай акругі №24.

На момант задачы дакументаў быў 97-м на 40 месцаў у гарсавет - конкурс 2,4 і хутчэй за ўсё да канца рэгістрацыі ён узняўся да 2,6-2,7, але гэта не істотна.

Так ці інакш не пазней за 20-га лютага будзе вядома, зарэгістравалі мяне альбо гэтая выбарчая кампанія пройдзе без майго ўдзелу.

А зараз крыху электральнай статыстыкі.


Для вылуэння мяне кадыдатам у дэпутаты шляхам збору подпіаў выбаршчыкаў у Гомельсмкі абласны Савет дэпутатаў ад Беларускай выбарчай акругі №24 сабрана 84 подпісы, ці 112% ад неабходнай колькасці.

З 84 чалавек, што падпісаліся за мяне 33% ці 28 чалавек складаюць мужчыны, астатнія 67% ці 119 - жанчыны.

Сярэдні ўзрост падпісанта - 50 гадоў. Самы малады падпісант быў 1995 года нараджэння, самы сталы - 1925-га.

Больш за ўсё мужчын падпісалася ад 1966 года нараджэння - 4 чалавека.

Больш за ўсё жанчын падпісалася ад 1983, 1981, 1960, 1954 і 1947 годоў нараджэння - па 3 чалавека ад кожнага году.

Агулам ад аднаго года найбольш падпісалася за мяне выбаршчыкаў 1960 і 1954 гадоў нараджэння - па 6 чалавек.

На 2-м месцы 1966 і 1957 гады - па 4 чалавека.

Статыстыка па ўзроставых прамежках:

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 18 да 25 гадоў:

8 чалавек ці 9,5% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 4 (50%) Жанчын - 4 (50%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 26 да 35 гадоў:

15 чалавек ці 17,9% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 3 (20%) Жанчын - 12 (80%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 36 да 45 гадоў:

11 чалавека ці 13,1% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 3 (27%) Жанчын - 8 (73%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 46 да 55 гадоў:

20 чалавек ці 23,8% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 12 (60%) Жанчын - 8 (40%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 56 да 65 гадоў:

14 чалавек ці 16,7% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 2 (14%) Жанчын - 12 (86%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 66 да 75 гадоў:

8 чалавек ці 9,5% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 1 (13%) Жанчын - 7 (87%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 76 да 89 гадоў:

8 чалавек ці 9,5% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 3 (38%) Жанчын - 5 (62%)



Студэнцкая выбарчая акруга. Людзі і лічбы. 05.02.2014 1

Для вылуэння мяне кадыдатам у дэпутаты шляхам збору подпіаў выбаршчыкаў у Гомельсмкі абласны Савет дэпутатаў ад Студэнцкай выбарчай акругі №15 сабрана 186 подпісаў, ці 124% ад неабходнай колькасці.

Некаторая статыстыка па падпісантах за маё вылучэнне.

З 186 чалавек, што падпісаліся за мяне 36% ці 67 складаюць мужчыны, астатнія 64% ці 119 - жанчыны.

Сярэдні ўзрост падпісанта - 46 гадоў.

Самы малады падпісант быў 1994 года нараджэння, самы сталы - 1933-га.  

Больш за ўсё мужчын падпісалася ад 1958 года нараджэння - 5 чалавек.  

Больш за ўсё жанчын падпісалася ад 1961 і 1963 годоў нараджэння - па 6 чалавек ад кожнага году.

Агулам ад аднаго года найбольш падпісалася за мяне выбаршчыкаў 1961 года нараджэння - 9 чалавек.

На 2-м месцы 1963 год - 8 чалавек.

На 3-м месцы - 1956 і 1959 гады - па 7 чалавек ад кожнага.

Статыстыка па ўзроставых прамежках: Выбаршчыкі ва ўзросце ад 18 да 25 гадоў:

18 чалавек ці 9,7% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 9 (50%) Жанчын - 9 (50%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 26 да 35 гадоў:

38 чалавек ці 20,4% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 15 (39%) Жанчын - 23 (61%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 36 да 45 гадоў:

22 чалавека ці 11,8% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 2 (9%) Жанчын - 20 (91%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 46 да 55 гадоў:

53 чалавек ці 28,5% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 18 (34%) Жанчын - 35 (61%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 56 да 65 гадоў:

45 чалавек ці 24,2% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 17 (38%) Жанчын - 28 (62%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 66 да 75 гадоў:

9 чалавек ці 4,8% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 2 (22%) Жанчын - 7 (78%)

Выбаршчыкі ва ўзросце ад 76 да 81 гадоў:

1 чалавек ці 0,3% ад агульнай колькасці.

Мужчын - 1 (100%) Жанчын - 0 (0%)

Больш за палову подпісаў 98 ці 52,7% далі людзі ва ўзросце ад 46 да 65 гадоў.  

Найгор падпісваліся людзі ва ўзросце ад 36 да 45 гадоў - толькі 22 подпісы ці 11,8% ад агульнай колькасці.

Наогул "мёртвым" у плане грамадскай актыўнасці з'яўляецца пакаленне мужчын 1969 - 1978 гадоў нараджэнняя.

Іх подпісы тут складаюць толькі 9%, астатнія 91% - ад жанчын.  

Насуперак маім меркаванням і агульнай сітуацыіі даволі актыўнымі з'яўляюцца людзі ва ўзросце да 35 гадоў.

Прадстаўніцтва па полу там таксама роўнае. Будзе цікава пачуць вашы высновы і меркаванні па гэтай статыстычнай інфармацыі.



Беларуская выбарчая акруга. Нямецкая сістэма. 30.01.2014

Распачаў новы электаральны эксперымент.
На гэты раз вырашыў выкарыстаць нямецкую сістэму збору подпісаў, якую ў самой Нямеччыне выкарыстоўваюць для галасавання. Галасавання па пошце.

Са сваёй базы падпісантаў, што падпісваліся за мяне на парламенцкіх Выбарах-2012 выбраў 24 чалавека не старэй за 1990 год, запоўніў для іх падпісны ліст іх дадзенымі, уклаў чысты канверт і прапанаваў падпісаць і даслаць.

То бок гэтым 24-м выбаршчыкам ад Беларускай выбарчай акругі №24 застанецца толькі падпісаць бланк, укласці яго ў канверт і дайсці да бліжэйшай паштовай скрынкі.

Паглядзім, які працэнт з іх выканае гэтую задачу


Беларуская выбарчая акруга. Гендэрнае пытанне. 24.01.2014 6

За 12 дзён збору подпісаў, ці 12 гадзін чыстага часу асабіста сабраў 128 подпісаў, што складае 53% і 57% ад колькасці подпісаў, неабходных для вылучэння мяне кандыдатам у дэпутаты Гомельскага гарадскога Савета ад Беларускай выбарчай акругі №24 і абласнога Савета ад Студэнцкай выбарчай акругі №15 адпаведна.

38% ад колькасці падпісантаў складаюць мужыкі і астатнія 62% - жанчыны.

Што характэрна, абсалютная большась падпісантаў да 26 складаюць мужчыны, а пасля 26 - жанчыны.

Актыўнасць мужыкоў ва ўзросце ад 26 да 45 амаль нулявая, у той час як амаль нулявая актыўнасць жанчын да 26 гадоў.

Больш за ўсё падпісваюцца людзі ва ўзросце ад 47 да 60 гадоў.

Больш за ўсё подпісаў ад тых, хто нарадзіўся ў 1963 годзе. На другім месцы 1956 і 1959 гады, на трэцім - 1967 год.

Больш за ўсё мужыкоў падпісалася ад 1989 года, больш за ўсё жанчын - ад 1963 года.

Я не сацыёлаг, таму цікава было б даведацца, чым выклікана такая статыстыка.

Беларуская выбарчая акруга. Вылучэнне стартавала: і няхай шанцаванне заўжды будзе з вамі 12.01.2014 1

Сёння афіцыйна стартавала вылучэнне кандыдатаў у дэпутаты мясцовых Саветаў.

Паколькі яшчэ 08.01.2014 года зарэгістравалі ініцыятыўную групу па вылучэнні мяне кандыдатам у дэпутаты Гомельскага гарадскога Савета ад Беларускай выбарчай акругі №24 шляхам збору подпісаў, то сёння гэты шлях і распачну.  

Па прычыне, што подпісаў патрэбна не шмат, а толькі 75, вырашыў сабраць іх асабіста - лішняя магчымасць паразмаўляць з простым народам па-за межамі інтэрэта, блогаў і сацыяльных сетак.  


Традыцыйна першы дзень збору подпісаў ідзе даволі цяжка і з непрывычкі стрэсава, бо прамая камунікацыя з народам гэта спецыфічная камунікацыя, але магчыма у гэты раз будзе прасцей.  

Да таго ж новы вопыт - Беларускай выбарчая акруга, што сімвалічна, цалкам складаецца з прыватнага сектару, то бок, калі казаць павярхоўна, сялян, што жывуць у горадзе, а гэта даволі цікава, калі ўлічыць, што знаходзіцца яна ў цэнтры абласнога цэнтра (прабачце за паўторы).

Як і ў мінулую выбарчую кампанію 2012-га года буду інфармаваць вас тут аб ходзе збору подпісаў, аб цікавых здарэннях і распавядаць гісторыі падпісных паходаў у народ.

Афіцыйная інфармацыя аб Беларускай выбарчай акрузе №24(вуліцы, што ўваходзяць у акругу і колькасць выбаршчыкаў): "Приложение к решению Гомельской городской избирательной комиссии по выборам депутатов городского Совета депутатов двадцать седьмого созыва от 27 декабря 2013 г. № 4

Белорусский избирательный округ № 24 (число избирателей – 10036)"  

Жоўтым колерам вылучаны вуліцы, якія ўваходзяць у склад Беларускай выбарчай акругі №24. Агульнымі словамі гэта палова Залінейнага мікрараёна і Манастырок.


Спіс вуліц:
Заслонова, Некрасова, Салтыкова-Щедрина М.Е., Радости (исключая дом № 32), Островского, Бакунина и Лещинская (от начала до улицы Богдана Хмельницкого), 30 лет БССР, Украинская и Пенязькова Д.Н. (от улицы Бочкина до конца улицы), Барыкина (от начала до улицы Богдана Хмельницкого, исключая д.118, 127а, 129, 131, 133, 133а, 135, 137, 139, 141, 147), Якубова, Лермонтова, Куйбышева, Слепнева, Чайковского, Белорусская, Чкалова, Светлогорская, Пинская, Мозырская, Быховская д. 91, 101, 105, 113а, 115, 115а и дома индивидуальной застройки, Иверская д.2, 4, Далекая, Поперечные 1-я-4-я, Речная, Марата Казея, Булгаковская, Льва Толстого, Энгельса, Фрунзе д. 1, 3, Заводские 1-я, 2-я, Заводской спуск. Переулки: Николая Островского 1-й, Рабочий, Старобыховский, Речной, 1-й и 2-й Заводские, Толстого, Фридриха Энгельса. Проезды: Былинный 1-й, Песочный, Пинский, Куйбышевский, Чкаловский, Далекий, Поперечный.

Вылучэнне кандыдатаў у дэпутаты будзе праходзіць да 10.02.2014 года, таму на збор подпісаў ёсць 30 дзён, то бок дастаткова збіраць па 2-3 подпісы ў дзень. Але, безумоўна, так рабіць не буду і думаю, што патрэбную колькась збяру ўжо да 20-га студзеня.


P.S.

10.01.2014 года падаў заяву аб рэгістрацыі ініцыятыўнай групы па вылучэнні мяне кандыдатам у дэпутаты Гомельскага абласнога Савета ад Студэнцкай выбарчай акругі №15, на тэрыторыі якой сам і пражываю. Абяцалі запрасіць на паседжанне, таму не пазней за 15.01.2014 года даведаемся, ці зарэгістравалі.

Беларуская выбарчая акруга. Пачатак 05.01.2014 4

Як і на Парламенцкіх выбарах-2012, выбарчую кампанію на Мясцовых выбарах-2014 правожу пры актыўным выкарыстанні сацыяльных сетак.

Пры дапамозе апытанкі ў ВКонтакте удзельнікі гэтай сацыяльнай сеткі палічылі, што лепш за ўсё мне вылучацца ў Гомельскі гарадскі Савет дэпутатаў у Савецкім раёне ад Беларускай выбарчай акругі №24.

Сваю ініцыятыўную групу, як і на мінулых выбарах я таксама сабраў праз ВКонтакте і Facebook - агулам на сённяшні дзень у каманду ўвайшло 15 чалавек.  

Сярэдні ўзрост каманды склаў 31 год, самы сталы сябар каманды мае 55 год, самы малады - 20 год. Па гендэрнаму складу 66,7% у камандзе з'яўляюцца мужчынамі, а астатнія 33,3% - жанчыны. Рэгіянальнае прадстаўніцтва наступнае: 53% прадстаўляюць Гомельскую вобласць, 27% - Берасцейскую, 13% - Мінскую і астатнія 6% - Віцебскую.

Па роду заняткаў каманда вельмі збалансаваная, у ёй ёсць настаўнікі і вядомыя метал-выканаўцы, спецыялісты па кіберабароне і дактары, эканамісты і піяршыкі, журналісты і біёлагі, айціспецыялісты і механікі, панкі і выдомыя поп-выканаўцы, а таксама іншыяспецыялісты, чые заняткі яшчэ не паспеў удакладніць. Адзінае магу сказаць, што ў выпадку маго абрання мая каманда зможа вырашыць пытанне ў любой сферы, а гэта і ёсць галоўная задача любога палітыка - збіраць найлепшых, якія могуць вырашыць любыя задачы на карысць усіх грамадзян.

Паколькі на мясцовых выбарах ініцыятыўная група павінна быць не меньшай за 3 і не большай за 10 чалавек, то прыйшлося метадам выпадковых лічбаў з гэтых 15 чалаве абраць 10, а астатнія 6 будуць уключаны ў склад групы давераных асобаў, у выпадку, калі маю ініцыятыўную групу зпрэгіструюць.

Калі нехта яшчэ хоча далучыцца - буду рады і ўдзячны, месца ў камандзе ёсць заўжды.

Вызначыўшыся з акругай і не губляючы часу ўчора падаў у выбарчую камісію дакументы на рэгістрацыю ініцыятыўнай групы па вылучэнню мяне кандыдатам у дэпутаты Гомельскага гарадскога Савета дэпутатаў ад Беларускай выбарчай акругі №24.  

Па стану на суботу, 04.01.2014, 18.23 мая заява была першая, так што афіцыйна пачынаю выбарчую кампанію раней за ўсіх. Зараз у камісіі ёсць 5 дзён, каб зарэгістраваць ініцыятыўную групу, альбо не зарэгістраваць.

Не пазней за 9.01.2014 даведаемся аб выніках рэгістрацыі. Сама працэдура прыёмкі дакументаў прайшла даволі недарэчнасцей і хутка.  

Таму віншую ўсіх прыхільнікаў, сяброў ініцыятыўнай групы з пачаткам выбарчай кампаніі і яшчэ раз дзякую за давер і падтрымку! :)

Гэта наш палескі стыль? 30.04.2013 4

Хоць гаворка пойдзе пра футбол і беларускую мову, асноўна тэмай усё ж будзе хлусня. Хлусня і непавага адзін да аднаго, што на прыкладзе футболу развілася ў беларускім грамадстве, прымушаючы людзей забываць аб тым, якую памяць яны пакінуць аб сябе. Забываць аб тым, што мур, узбудаваны на хлусні ніколі не будзе ні моцны, ні прыгожым, ні даўгавечным і хутка разбурыцца, хутчэй за ўсё наогул не дабудаваным.



Футбольны клуб "Гомель" навёў мяне на думку звярнуцца ў 2012 годзе да ўсіх клубаў Вышэйшай лігі беларускага чэмпіянату з прапановай больш выкарыстоўваць беларускую мову ў іх жыцці. Падштурхнула тое, што на гомелькім стадыёне "Цэнтральны" з'явіўся дыктар, што каментаваў матчы па-беларуску. Для Беларусі гэта, нажаль, рэдкасць. Таму ў 2012 годзя ў ФК "Гомель" ліст з прапановамі нават не дасылаўся, бо, здавалася, клуб сапраўды стаў на шлях беларусізацыі. Ад большасці клубаў у 2012 годзе прыйшоў адказ, што, паколькі чэмпіянат ужо пачаўся, уводзіць нешта новае, у тым ліку і мову, зараз альбо немагчыма, альбо складана. Канечне ж, гэта былі адпіскі, але хоць і прыкрыя, ды ўсё ж лагічныя і прамой хлусні ў іх не было. Але, між тым, клубы запэўнівалі, што ў наступным чэмпіянаце, паспрабуюць правесці прапановы ў жыццё.



Таму ў 2013 годзе быў падрыхтаваны новы  зварот да клубаў, з прапановай выкарыстання беларускай мовы. На гэты раз ён быў дасланы і ў ФК "Гомель", бо была ўпэўненасць, што клуб пачаўшы з беларускамоўнага дыктара, можа без праблем пашыраць беларускую мову і далей, стаўшы сапраўдным флагманам у гэтым пытанні для іншых клубаў беларускага чэмпіянату.



Таму спынімся на гомельскім клубе. 25 лютага 2013 года прыйшоў даволі пазітыўны  адказ за подпісам намесніка дырэктара ФК "Гомель" Віталя Кушнера, дзе між іншым паведамлялася, што "в 2012 году озвучивание матча производилось на белорусском языке и практика прошлого года по дикторскому сопровождению на белорусском языке сохранится и в сезоне 2013 года." Безумоўна, гэта была пазітыўная навіна пазнака зараджэння добрай традыцыі. Акрамя гэтага паведамлялася, што "выбор языка, на котором будут написаны фамилии футболистов на спортивной форме, принадлежит команде. В 2012 году такое голосование проходило, и команда выбрала русский язык. Голосование по этому вопросу в 2013 году состоится позже, и о результатах Вы можете узнать дополнительно." Безумоўна, было прыемна даведацца, што моўнае пытанне вырашаецца калегіяльна, улічваючы пажаданні большасці футбалістаў. З іншага боку ўзнікала пытанне, ці слушна прыслухоўвацца толькі да меркавання футбалістаў, не ўлічваючы меркаванне заўзятароў і адміністрацыі клуба. Бо ўсё ж, як мне падаецца, перафразуючы словы выбітнага беларуса, не заўзятары для футболу, а футбол для заўзятароў. З такой прапановай і быў накіраваны зварот да кіраўніцтва клуба.



Неабходна адзначыць, што  На афіцыйнай старонцы ФК “Гомель” Вконтакте ФК «ГОМЕЛЬ» | FC «GOMEL» [Official Group] 18 лістапада 2012 года ў суполцы было створана апытанне якое паведамляла, што “Рэгламент чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па футболу сцвярджае (п.7.8 ): "..над номером футболиста должна быть размещена надпись на белорусском или русском языке печатными буквами с фамилией или псевдонимом футболиста с высотой букв 7,5 см…» і пытаннямі аб тым, на якой мове хацелі б бачыць гомельскія заўзятары надпісы на спартыўнай форме футбалістаў ФК “Гомель”.



У апытанні прыняло ўдзел 454 чалавек, з якіх 241, ці 53,1% падтрымала надпісы па-руску.  Такім чынам, хоць і не на шмат, але пытанне было станоўча вырашана на карысць рускай мовы і зноў узнімаць яго ў бліжэйшы час не мела сэнсу, бо тыя, для каго гуляюць футбалісты, выказаліся адназначна за рускую мову.



Напачатку сёлетняга чэмпіянату адміністратары суполкі ФК «ГОМЕЛЬ» | FC «GOMEL» [Official Group] зноў стварылі апытанне па тэме, на якой мове павінны быць надпісы на форме гомельскіх футбалістаў.



На гэты раз у апытанні прыняло ўдзел больш чым у тры разы заўзятароў гомельскага клуба, сярод якіх былі таксама і прадстаўнікі каманды і адміністрацыі. Але не колькасць была галоўнай, а тое, што з 1761 чалавек 1270 ці 72,1% аддалі свае галасы за беларускую мову.



Таму лагічна, што меркаванне заўзятароў павінны было быць улічана як футбалістамі, так і клубам.



Але далей пачынаецца самае цікавае і тут важна ўлічваць храналогію развіцця падзей.



22 красавіка 2013 з ФК "Гомель" паступіў  адказ на зварот.



У ім за подпісам дырэктара ФК "Гомель" Яўгена Пабалаўца паведамлялася, што "у сезоне 2013 агучванне пад час матчаў каманды на стадыёне "Цэнтральны" працягнецца на беларускай мове, а таксама мы паспрабуем на афіцыйным сайце пачаць друкаванне навінаў на беларускай мове". Што і казаць, інфармацыя вельмі пазітыўная. Але гэта было не ўсё.



У адказе паведамлялася таксама, што "у гэтым сезоне пры прыняцці рашэння, на якой мове пісаць прозвішчы на майках гульцоў, улічвалася адразу некалькі фактараў. А менавіта: жаданне саміх футбалістаў (вынік іх галасавання быў агучаны галоўным трэнерам - руская мова), меркаванне кіраўніцтва клуба (беларуская мова), меркаванне балельшчыкаў (беларуская мова) і меркаванне тытульных спонсараў клуба (гандлёвыя знакі напісаны ў рускай транскрыпцыі). Улічваючы вышэй прыведзеныя фактары, было прынята рашэнне, што ў сезоне 2013 на гульнявых футболках прозвішчы гульцоў будуць пісацца на рускай мове.



Падаецца, усё цывілізавана, дэмакратычна і прыгожа, у лепшых традыцыях Fair Play.



Але Fair Play па-гомельску трактуецца крыху інакш, чым гэта прынята ў іншых улубах і чэмпіянатах.

 
Читать дальше...

Беларускамоўны футбол у Гомелі. Ці пачуе клуб меркаванне заўзятараў? 13.04.2013 8

У сталіцы ўжо нікога не здзівіш беларускамоўнымі ініцыятывамі. Мова даволі шырока распаўсюджана сярод прасунутай часткі нашых суайчыннікаў, якіх збірае Мінск з усёй Беларусі. Асноўнае культурнае жыццё, у тым ліку і беларускамоўнае таксама канцэнтруецца ў Мінску. А калі ёсць попыт, то з’яўляюцца і прапановы – у рэкламе, спорце і іншых галінах беларуская мова набывае ўсё большае распаўсюджванне.

Але Гомель гэта не Мінск і для майго гораду моўнае пытанне ўсё яшчэ вельмі абцяжаранае шматлікімі комплексамі і міфамі. Тым дзіўным і нечаканым з’яўляецца той факт, што за апошнія 4 месяцы ў гомельскім каляфутбольным асяродку адбылася, падаецца, сапраўдная моўная рэвалюцыя. Канечне, распаўсюд беларускай мовы ў каляфутбольным асяродку з’яўляецца агульнабеларускай тэндэнцыяй, якая не магла не захапіць ва ўсёй сваёй шырыні і Гомель, але ў гэтай сітуацыі мяне здзівіла тая хуткасць, з якой беларускамоўныя настроі захапілі гамяльчан.



 На афіцыйнай старонцы ФК “Гомель” Вконтакте ФК «ГОМЕЛЬ» | FC «GOMEL» [Official Group] 18 лістапада 2012 года ў суполцы было створана апытанне якое паведамляла, што “Рэгламент чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па футболу сцвярджае (п.7.8 ): "..над номером футболиста должна быть размещена надпись на белорусском или русском языке печатными буквами с фамилией или псевдонимом футболиста с высотой букв 7,5 см…» і пытаннямі аб тым, на якой мове хацелі б бачыць гомельскія заўзятары надпісы на спартыўнай форме футбалістаў ФК “Гомель”.



У  апытанні прыняло ўдзел 452 чалавек, з якіх 241, ці 53,3% падтрымала надпісы па-руску.  Такім чынам, хоць і не на шмат, але пытанне было станоўча вырашана на карысць рускай мовы і зноў узнімаць яго ў бліжэйшы час не мела сэнсу, бо тыя, для каго гуляюць футбалісты, выказаліся адназначна за рускую мову. Цікава і тое, што ў мінулым чэмпіянаце праз галасаванне каманда таксама праз галасаванне абірала, на якой мове ёй пісаць прозвішчы на форме і іх выбар супаў з пажаданнямі заўзятараў – была абрана руская мова.



Але 30 сакавіка пачаўся новы чэмпіянат Беларусі ў Вышэйшай лізе і лагічна было паглядзець, як змянілася стаўленне заўзятароў да мовы футболу. На гэты раз штуршком для стварэння адпаведнага апытання стаў  адказ ФК "Гомель" наконт захадаў, якія клуб будзе рабіць у новым сезоне для папулярызацыі беларускай мовы.



У адказе акрамя іншага паведамлялася, што як і ў 2012 годзе, у 2013 дыктарскае суправаджэнне гульняў на гомельскім стадыёне будзе праводзіцца на беларускай мове, а пытанне, на якой мове будуць надпісы на форме футбалістаў зноў будзе вырашаць каманда.



Здавалася б, сітуацыя нічым не адметная ад сітуацыі, што была не больш як паўгады таму, але тут ёсць адзін нюанс. Справа ў тым, што большасць заўзятароў не ведала, што моўнае пытанне вырашаецца самой камандай, людзям падавалася, што як часта бывае, усе пытанні вырашаюцца зверху, без уліку гульцоў, адміністрацыі і ў першую чаргу заўзятароў. Убачыўшы адказ з ФК “Гомель” адміністратары суполкі ФК «ГОМЕЛЬ» | FC «GOMEL» [Official Group] зноў стварылі апытанне на тэму на якой мове павінны быць надпісы на форме гомельскіх футбалістаў, далучыўшы да яго і адказ з клуба.



На гэты раз у апытанні прыняло ўдзел больш чым у тры разы заўзятароў гомельскага клуба, сярод якіх былі таксама і прадстаўнікі каманды. Але не колькасць была галоўнай, а тое, што з 1737 чалавек 1255 ці 72,3% аддалі свае галасы за беларускую мову!



А толькі 4 месяцы таму ў падобным апытанні за беларускую мову было толькі 46,7%. Асабіста я быў уражаны такой рэзкай зменай настрояў, бо колькасць тых заўзятароў, што падтрымлівала рускую мову, зменшылася з 53% да 28%, іншымі словамі ў два разы. Мае ж прагнозы былі такімі, што ў лепшым выпадку за беларускую мову ў гэтым годзе будзе на 5-7% больш чым у мінулым сезоне.



Нават сярод тых удзельнікаў каманды, што прымалі ўдзел у інтэрнэт-галасаванні моўныя прыхільнасці падзяліліся. Напрыклад, той жа дырэктар ФК “Гомель” Яўген Пабалавец выказаўся за беларускую мову. Што казаць, вельмі прыемная навіна і тэндэнцыя назіраецца сярод прыхільнікаў гомельскага клуба.



Але якую мову абярэ каманда ФК “Гомель”. У мінулым сезоне іх сімпатыі супалі з сімпатыямі заўзятароў, і была абрана руская мова. У гэтым сезоне абсалютная большасць заўзятараў за беларускую мову і спадзяемся, каманда пачуе іх голас і як у мінулым сезоне выбар каманды і заўзятароў супадзе. Бо футбол гэта камандная гульня, а футбалісты, адміністрацыя і заўзятары гэта адна каманда. А поспехі прыходзяць толькі тады, калі ў камандзе гармонія і ўзаемапавага.



 Аддаючы даніну павагі меркаванню заўзятароў, клуб можа быць упэўнены ў добрай падтрымцы і поўных трыбунах. І перамогах.







 Першая публікацыя telegraf.by


Страницы: 1
Читать другие новости

Ігар Случак