АКТУАЛЬНЫЕ ТЕМЫ: Референдум Белгазпромбанк Выборы-2020 Беларусь-Россия Павел Шеремет Экономический кризис Эпидемия

Не умеете работать - просто увольтесь! 28.06.2020

Круговая порука мажет, как копоть*

Внести раздрай - этот приём внутренних органов РБ я помню ещё с лихих 90-х с Лукашенко. Например, берут политического и начинают ему в уши лить, что его подставили, его оппозиция использовала, его сдали или вот-вот сольют. Колись, мол, первый. Или сдать предателей не западло. И многие ведутся.

Или вот ещё. Садят политического к уголовникам и всей камере закручивают гайки, а всю вину сваливают на политического - из-за него все ваши несчастья. Мол, если сдаст/откажется от голодовки/перестанет катить телеги на начальство, то и вам все поблажки вернутся. И вся хата начинает прессовать политзека.

Всё это было раньше и всё это осталось при министре МВД РБ Караеве. Но при нём и новый креатив появился. Теперь Караев в телевизоре ещё и уверенно рассказывает, что в том, что милиция при полном отсутствии доказательств вины грязно задерживает и избивает невиновных и даже просто прохожих, виновата совсем не милиция, а оппозиция, которая подставляет минчан под дубины и кулаки, а омоновцы не могут разобраться, кто прав, а кто вообще не виноват, как сказал на суде один из них. И память у них слабая - не могут по лицам вспомнить, кто чем кричал и кто во что махал. Потому что головы у них только для того, чтобы есть и кирпичи ломать.

Понятна ситуация, когда то, что в их огороде бузина именно оттого, что в Киеве дядька, по контролируемому телевидению пытаются доказать 3%-ный или его силовой министр. Но теперь в ту же степь полез и начальник Белтелерадио, которому даже по понятию нужно быть хотя бы немножечко умнее, чем сталинские методички про то, что лес рубят - щепки летят или во всём виноваты враги советской власти. Итак, Иван Эйсмонт в эфире своего Клуба редакторов:


Наверное, не представляли угрозы те 15 человек, которые стояли возле магазина сувенирной продукции. Они должны понять, что они были инструментом в борьбе. А удар - ну какой там удар, задержание… — наносился по системе таким образом, по организаторам этого всего. Потому что до организаторов добраться трудно, насколько я понимаю. Хотя мы знаем, что случаи уже появились. Поэтому страдают люди, которые отозвались на призыв.

А это уже совсем как рядом с домом кто-то сделал закладку, а Эйсмонт подогнал "Град" и снёс весь дом вместе с жителями. А в эфире БТ рассказал, что защитники суверенитета и независимости Беларуси нанесли упреждающий удар по кукловодам России и Польши или если бы мы не взорвали этот дом, это сделали бы солдаты НАТО. Или объяснил увольнения, штрафы и аресты людей только за то, что они стояли в очереди или давали интервью, тем, что так требовали МВФ и ВБ или так делают во всём мире. Ну это же всё давно не работает, всех уже просто тошнит от подобных нескладных и неуместных оправданий никуда не годной работы. Тяжело работать - просто увольтесь. Придут люди, которые будут уметь.
--
* цитаты выделены жирным курсивом


ФОТО ДНЯ. КОТИКИ 03.03.2020




Знай свою историю: 23 февраля 23.02.2020

23 февраля 1944 года в СССР началась насильственная депортация чеченцев и ингушей с родины в Кыргызстан, Северный Казахстан и Западную Сибирь.


Х.А. Имагожев. Дорога смерти. 1994

Тотальному насильственному переселению в СССР при Сталине подвергались многие другие народы: немцы Поволжья, финны, калмыки, карачаевцы, балкарцы, крымские татары, понтийские греки, болгары и армяне, которые проживали в Крыму, корейцы и турки-месхетинцы.
Массовые депортации не обошли страны Балтии и Западную Украину. Всего в 1944 году было выселено на восток Советского Союза около 873 тысяч, а к октябрю 1948 года - 2 млн. 247 тыс. человек.
Но операция под кодовым названием «Чечевица» по выселению вайнахов была наибольшей. Она началась в два часа ночи и завершилась 9 марта. В ней принимали участие около 19 тыс. оперативных работников НКВД, НКГБ и военной контрразведки «СМЕРШ», а также 100 тыс. военнослужащих войск НКВД - по одному на каждого из четырех выселенцев, включая детей, женщин и стариков. Все карательные отряды были заранее размещены на Северном Кавказе под видом фронтовых частей, как будто бы отведенных на переформирование.

В шесть утра каждый чеченец услышал стук в дверь - на сборы давалось ровно 2 часа, затем людей грузовиками отправляли к ближайшим железнодорожным станциям, сажали в холодные «теплушки» (45 человек в вагоне с имуществом), и отправляли куда глаза глядят. Уже в течение первых суток депортации из населенных пунктов было вывезено более 300 тыс. человек. В полдень Берия телеграфировал Сталину об успешности спецоперации, а вечером пировал в Грозном.

В июле 1944 года Сталину была предоставлена окончательная информация, согласно которой в феврале-марте 1944 года в Казахстан и Кыргызстан было выселено 602193 жителя Северного Кавказа, из них чеченцев и ингушей - 496460 человек, карачаевцев - 68327, балкарцев - 37406 человек. Случаев сопротивления было не много. По официальным данным, во время операции были убиты 780 человек, арестованы 2016.
Уже после перестройки огласку получила страшная трагедия высокогорного аула Хайбах, когда из-за снега был сорван график депортации, и комиссар госбезопасности 3-го ранга Михаил Гвишиани приказал загнать людей в конюшню и сжечь, использовав такую же самую методику, которую применяли нацисты. Только 6 тыс. чеченцев смогли скрыться в горах. Выселили абсолютно всех. Единственное послабление дали чеченской партийной верхушке - могли брать с собой немного больше вещей и ехать в обычных пассажирских вагонах.
Изгнание продолжалось фактически 13 лет. Чечено-Ингушская АССР была ликвидирована, а ее территория разделена между соседними регионами - Ставропольским краем, Дагестаном и Северной Осетией. Указом от 8 марта 1944 года 714 участников депортации были награждены «за образцовое выполнение специальных заданий», в том числе и боевыми орденами. На протяжении многих лет тема депортации была запрещена даже для упоминания. Наложено на нее негласное табу и в нынешней кадыровско-путинской Чечне.

Для многіх гэтае было раўназначнае сьмяротнаму прысуду 10.02.2020

Я не магла правесьці там сваю маладосьць, бо вы забралі мой сьвет. Я не мела Радзімы...(с) Jamala


Адзін з вагонаў, якімі вывозілі "палякаў" на зьнішчэньне ў Расею. Фота ©Muzej Tatalitaryzmu j Salidarnaści

10 лютага 1940 - пачатак савецкага генацыду на "вызваленых тэрыторыях"

Удзельнічаючы супольна з Трэйцім Рэйхам у захопе Польшчы, Савецкі Саюз ў 1939 заняў тэрыторыю больш за 190 000 кв. км з насельніцтвам каля 13 мільёнаў чалавек. Сярод іх было каля 5 мільёнаў палякаў, астатнія былі ўкраінцы, беларусы і гэбраі.

80 гадоў таму, 10 лютага 1940, пачалася першая масавая дэпартацыя грамадзян акупаванай Савецкім Саюзам Рэспублікі Польшча ў Расею. Па дадзеных НКВД, каля 140 000 чалавек былі дэпартаваныя на поўнач Расеі і ў Сібір. Для многіх зь іх гэта стала роўна сьмяротнаму прысуду.

Рашэньне аб дэпартацыі было прынятае 5 сьнежня 1939 Саветам народных камісараў. На працягу наступных двух месяцаў была праведзеная падрыхтоўка да яе выкананьня, на працягу якой былі складзеныя сьпісы і праведзеная "праца на месцах". Дэпартацыя ахапіла сялян, жыхароў невялікіх гарадоў, сем'яў вайскоўцаў і работнікаў лясной службы. Яго ход асабіста кантраляваў Усевалад Мяркулаў - намесьнік кіраўніка НКВД Лаўрэнція Берыя.

Дэпартацыя, ажыцьцёўленая НКВД 10 лютага 1940, адбылася ў жудасных умовах, якія для многіх сталі сьмяротнымі. Падчас яе рэалізацыі тэмпература дасягала 40 градусаў марозу. Зборы займалі ад дзясяткаў да некалькіх хвілін, некаторыя людзі наогул не пасьпявалі нічога схапіць з дому. У грузавыя вагоны з закратаванымі вакенцамі загружалася па 50 чалавек, часам больш. Дарога да месца дэпартацыі часам доўжылася нават некалькі тыдняў. Умовы пры транспартоўцы былі жахлівымі, людзі паміралі ад холаду, голаду, смагі і зьнясіленьня. Сьведкі апісвалі, як яны на прыпынках спрабавалі лавіць сьнег з вакенцаў, паколькі ім не давалі нават вады, але міліцыя біла іх па руках дубінкамі.

Сярод дэпартаваных палякі складалі прыкладна 82%. Украінцы і беларусы таксама былі вывезеныя. Пасьля дэпартацыі, у выгнаньні іх чакалі рабская праца, пакуты, хваробы і голад. Далейшыя дэпартацыі польскіх грамадзян былі ажыцьцёўлены ў красавіку і чэрвені 1940. Апошняя дэпартацыя пачалася напярэдадні нямецка-савецкай вайны ў канцы траўня 1941. Усяго, па дадзеных НКВД, каля 330-340 тысяч чалавек было адпраўленае ў чатырох дэпартацыях. Мэта савецкіх акупантаў была ў тым, каб вынішчыць эліту і нацыянальна арыентаванае польскае насельніцтва, яны павінныя былі разбурыць сацыяльную структуру, забясьпечваючы пры гэтым таталітарную савецкую імперыю рабочай сілай.

Цяжка ацаніць колькасьць ахвяр

Лік ўсіх ахвяр сярод польскіх грамадзянаў, якія знаходзіліся пад савецкай акупацыяй у 1939-1941, да гэтага часу цалкам невядомы. Зьвяртаючыся да гэтага пытаньня, прафэсар Анджэй Пачкоўскі пісаў: "Лічыцца, што менш чым за два гады савецкай улады на землях, адабраных у Польшчы, колькасьць жыхароў. якія былі рэпрэсаваныя ў розных формах - расстрэл, турмы, лягеры і выгнаньне з рабскай працай - склала больш за 1 мільён чалавек, Такім чынам, быў рэпрэсаваны кожны дзясяты грамадзянін Рэспублікі Польшча, які жыў ці знаходзіўся на гэтай тэрыторыі. Былі расстраляныя ня менш за 30 000 чалавек, а агульны ўзровень сьмяротнасьці рэпрэсаваных ацэньваецца ў 8-10%, гэта значыць, загінула 90-100 тысяч чалавек".

пераклад з польскай паводле tvn24.pl

У Менск прыйшла вясна 23.01.2020

У Менск прыйшла вясна - набрынялі пупышкі...


...вылезьлі на сонейка пралескі й коцікі.
--
fota©Tacjana Gračanikava, 23.01.2020

Новая выстава турэмных малюнкоў 10.12.2019

10 студзеня 1948 Гэнэральная Асамблея ААН прыняла Дэклярацыю правоў чалавека, артыкулы якой сталі асновай для многіх пунктаў міжнароднага і нацыянальных заканадаўстваў.


Да Міжнароднага дня правоў чалавека і угодкоў Плошчы-2010 мы, праваабаронцы, валянтэры і журналісты Тацяна Грачанікава і Юрась Навіцкі, падрыхтавалі інтэрнэт-выставу "Як гартавалась сталь" з болей як трыма сотнямі турэмных экспонатоў.

Гэна, у першую чаргу, малюнкі і эськізы, якія ўвайшлі ў першую ў Беларусі кнігу турэмных пэйнт-рэпортажаў. Аднак, ёсьць і турэмныя рэчы.

Экспозыцыя будзе дапаўняцца працягом наступнага году да 10-годзьдзя Плошчы-2010.

Выстава.

ЛАПІКІ ДЫКТАТУРЫ 26.11.2019

Арт-група "Серабранскія Нармалевічы" скончыла Сэзон-2019 850-ці творамі ЖЭС-ARTy - новым беларускім (калі не сусьветным) рэкордам.



Сёлетні сэзон прысьвечаны 140-годзьдзю сусьветнавядомага мастака Казімера Малевіча.


Праект "Чыстыя вуліцы/ Мастацтва пралетарскае і дзяржаўнае" працягваецца з 2011 года. Арт-група складаецца з двох чалавек, якія ня толькі зьяўляюцца вэтэранамі беларускага палітычнага стрыт-арту,


але і непасрэднымі выканаўцамі твораў ува ўсіх стылях ЖЭС-ARTy.


Гэна Юрась Навіцкі і я, Тацяна Грачанікава. Я выканала і большасьць фота праекту.



Цяпер мы рыхтуем міні-сэрыял пра сваіх калег-камунальшчыкаў, стрыт-арт і асобна пра адну зь ягоных плыняў - ЖЭС-ART. Мы плянавалі яго выпусьціць да 140-годзьдзя Малевіча, але тэма вельмі вялікая, а праца зацягваецца з-за маёй цяжкай хваробы. Аднак мы ўсё роўна пераможам.

Чараўніца-Восень распляскала фарбы 25.10.2019

1. Над Сьляпянкай.

2. Восень-Арлекін.

3. Кастрычнік на Чыжоўскім возеры.

4. Багацьце Габсэка.

5. Партал у Восені.

6. Маладзенькі Кляночак.


12 кастрычніцкіх фотаэкспромтаў на Ютубе.

7. Залатое Зарэчча.

8. На Серабранскіх вадаспадох.

9. Парк становіцца ўсё больш празрыстым.

10. Мэтамарфозы Сьвіслацкай паўвыспы.

11. Нясумная Восень.

12. Жывая вада.

fota©Tacjana Gračanikava

Шэрая Восень у Менску #nodepression 10.10.2019

#nodepression











fota©Tacjana Gračanikava

Менскі фэномэн: сьледам за вярбой у сярэдзіне лютага на паўвыспе Серабранка масава расквітнелі падсьнежнікі 20.02.2019

Учора ўвечары вярталася дадому па Ракасоўскага. Раптам у цемры нешта бліснула. Зьдзівілася, што зарана - непрыкрытая сьнегам зямля яшчэ мёрзлая. Спрабавала сфатаграфаваць на тэлефон - ніяк не атрымліваецца, бо цёмна. Сёньня ранкам пабегла на тое-ж месца з камерай. А ранкам было добра ніжэй за 0. Але, але, але... Дакладна - Галантус сьнежны, і вырас ён ніяк ня ўчора. Магчыма, нават адначасова з палесскім, пра які на днях пісалі. Нездарма нашу паўвыспу можна Палесьсем называюць - з-за мноства балотаў і рэчак навокал. У нас нават дзьве крамы "Палесьсе" ёсьць. Таму і расьцьвітае ў нас усё раней і адцьвітае пазьней.


Фота падсьнежнікаў ад 18-19 лютага 2019.


Фота вярбы ад 16 лютага 2019.

Малевіч жывы, Серабранка сказала© 08.07.2018

1, 2. Партрэты аўтаркі праекту. 2008, 2018.
--
А мы прадстаўляем аматарам і знаўцам выяўленчага мастацтва новую сэрыю (сотню) твораў фасаднага супрэматызму (у народзе яго называюць скарочана - фупрэматызм) і камунальнай творчасьці (альбо ЖЭСАRTy) серабранскае школы, якая атрымала моцны штуршок у разьвіцьці ў 2012.

3-27. "Супрэматычны асфальт пад маім вакном пасьля дажджу"(І-ІІ), 2015-2017. ©Tacjana Graczanikava
#маёвакно #outmywindow‬‬ #nodepression #fuprematyzm #жэсарт #замалевіч #фупрэматызм #фупрематизм #fupremacism #fuprematism
--

28-30. "Колеры Серабранкі". 2012-2018.
--
31-36.
--
37-42.
--
43. "Карціна пад нагамі". 2015.
--
44-52.
--
53-61.
--
62-70.
--

71-78.
--
79-87.
--
88-96.
--
97-105.
--
106-114.
--
115-123.
--
124-132.
--
Праект цалкам аўтарскі, зроблены маляром-тынкоўшчыкам і майстрам ЖЭСу, нікім не натхняецца, не курыруецца, не прадзюсіруецца і не каардынуецца.

©All rights reserved.

Папярэднюю сэрыю (125 фота) вы можаце забачыць  ТУТ.

Крыху сакавіка 18.03.2018

1. Туманны Альбіён. Серабранка.
2. Давер.
3. Наладка неба.

4. Паляўнічыя ў тумане.
5. Космас наш :) Дыяганалі неба.
6. Грацыя.

7. Празрыстасьць бяроз.
8. Сабака ля крамы.
9. Гракі прыляцелі. Абед.

10. Перавёрнутае неба.
11. Туман над Срэбным Логам.
12. Прадвесьне.
Запозьненая зіма.

Інстаграмы зімы. Шэрань 24.01.2018

срэбныя карункі
сьвятло й цені
чароўная зіма
рэдкі дзень
адценьні шэрае пары

інстаграмы зімы

срэбра й блякіт
графіка, кантрасты, дыяганалі

мароз і сонца

зімовая казка

Хрыстос нарадзіўся! 25.12.2017

А ў Беларусь прыйшла вясна :)




Распусьцілася нават "кветка разладу", за крадзеж 25 адзінак якой з чужой клюмбы дваіх жанчын ледзь не асудзілі на днях па крымінальным артыкуле ў Віцебску.

Расходнік востры (Sedum) - ачыстак, заячая капуста - лекавая расьліна, шырака вядомая ў Беларусі і Ўкраіне, выдатны меданос і прыгожая яскравая кветка, якая застаецца зімаваць на клюмбах і цудоўна пераносіць невялікія марозы. радуючы вока на белым сьнезе. Зімой яго можна лёгка прымусіць распусьціцца ў хатніх умовах. Шэраг відаў расходніка ўнесены ў Чырвоны сьпіс Міжнароднага Зьвязу Аховы Прыроды. Шырака выкарыстоўваецца ў народнай мэдыцыне.

Фота сёнешняе. Менск, Серабранка.


Травень, Лошыца, Серабранка 13.05.2017

інстаграмы Вясны








Кирпичики наши 02.05.2017 11

Кирпичи руин взорванного энкавэдистами Лошицкого костёла. Ценности, как видим, не представляют.

...Жили-были в Лошице беларуская шляхта, князи и графы. Но слава Ленину, пришла российская Красная армия и освободила Лошицу от беларуской шляхты. Умер великий Ленин и стал беларусами управлять ещё более великий Сталин. А в Лошице поселились его карательные органы. Видимо, Лошицкий костёл мешал им производить там массовые убийства беларусов, поэтому решили попутно уничтожить и его. И со второй попытки им это удалось - осталась только четверть стены и гора битого кирпича. Мы взяли несколько для Тotalitarism and Solidarity Museum, в качестве экспонатов-доказательств, ещё задолго до начала лукашенковской горе-реконструкции Лошицкой усадьбы.*

Кирпичи из российского Сталинграда. Историческая ценность РБ.

Сейчас я скажу не про сталинские памятники типа дома, в который вложены привезённые из России кирпичи (как будто недостаточно было руин в Минске после советской бомбёжки), и даже не про лукашенковские (типа братской могилы российских подводников во дворе серебрянской школы), а про наши. На месте будущей власти демократической Беларуси я бы ОБЯЗАТЕЛЬНО построила огромную каплицу из камней замков и храмов, разрушенных российскими царскими оккупантами и их коммунистическими последователями - в память об их преступлениях и в назидание потомкам. Я не большой историк, но несколько известных примеров приведу.


Макет первоначального облика Софийского собора.

Полоцкая Святая София - разрушена российскими войсками.

Брестский замок, как и весь исторический центр города - взорваны российскими оккупантами.
Койдановский замок - разрушили советы.
Борисовский замок - уничтожен российскими оккупантами.
Ляховичский замок - при российских оккупантах постепенно разобран на строительный материал, который пошёл на продажу. Не осталось и следов. Придётся хорошо потрудиться, чтобы найти пару камней.
Геранёнский замок - разрушен российскими оккупантами.
Улльский замок - разрушен российскими оккупантами.
Замок «Белый Ковель», Смоляны - взорван и разобран российскими оккупантами.

Полное количество беларуских храмов и кляштаров, взорванных российскими оккупантами и советами просто сложно себе представить.
--
*Немного прочесть о разрушенном энкавэдистами Лошицком костёле можно здесь:
http://www.belaruspartisan.org/…/loshytskaya-ataryya-uzlye…/


Жанчыны з нашага двара 01.05.2017


1. Вэтэранка вайны й працы каля свайго пад'езда ў Серабранцы, Менск.
2. Нязьменнае месца шматгадовай працы Юзэфы Юрашкевіч.

Прадстаўляем: Юзэфа Ігнацеўна Юрашкевіч-Зялёнка - вэтэран прадпрымальніцкага руху ў Беларусі, аці не найстарэйшая працуючая ІП (індывідуальная прадпрымальніца) краіны. 23 сакавіка наступнага года спадарыня Юзэфа мусіць адзначыць свой 90-гадовы юбілей.

Другую сусьветную юная Юзэфа прайшла партызанкай-выведніцай легендарнага атрада "Жалязьняк", пасьля таго, як бацькоў замардавалі нямецкія акупанты. Пасьля вайны 16-гадовая сірата, дачка атрада, была абраная дэпутатам мясцовага савета, але па палітычнай лесьвіцы ўзьнімацца ня стала, рабочай паднімала на будоўлях краіны народную гаспадарку і наноў будавала цалкам разбуранае вайной гняздо. Кар'еру ІП пачынала ў перастроечныя гады швачкай, ужо быўшы пэнсыянэркай.

3. Адзін з рэспубліканскіх прадпрымальніцкіх страйкаў, Менск, Серабранка, гандлёвы рынак "Сьвелта".
4. "Сьвелту" у складаныя часы не абмінае лідэр прадпрымальнікаў Анатоль Шумчанка.

Зь легендай прадпрымальніцтва мы пазнаёміліся яшчэ ў ліхія 00-я, падчас рэспубліканскіх прадпрымальніцкіх страйкаў, якія падтрымліваў і серабранскі рынак "Сьвелта", дзе яна працуе дасюль. Працуе - гучна казана, але нямалыя арэнду й падатак дзяржаве сплочвае, нават бывае, што й заробіць нейкі невялічкі дадатак да пэнсыі, бывае - не. Бо сілы ўжо ня тыя, каб у Расею ці Гродна матляцца альбо за модай пасьпяваць. Часам дапамагаюць калегі па працы, невялічкія партыі нейкага сьвежачка калі-небудзь падкінуць, каб вітрыну паднавіць. А ў асноўным - гандлюе спадарыня Юзэфа таварам, які накапіўся за час працы. Аднак, аптымізму не губляе ніколі і, пагутарыўшы зь ёю, атрымліваеш зарад пазытыву. Карацей, жыве Беларусь :) Беларусь, за якую ня сорамна.

Страницы: 1 2 3 4 5 6 След.
Читать другие новости

Тацяна Грачанікава

Внимание! Материалы в разделе «Блоги» отражают исключительно точку зрения автора. Точка зрения редакции «Белорусского партизана» может не совпадать с точкой зрения автора. Редакция не модерирует и следовательно, не несет ответственности за достоверность и толкование приведенной информации и выполняет исключительно роль носителя.