Хрысьціянскі фанатык ці фанатык нацыяналістычны? 07.02.2017 22

Траха прыхварэў і таму прыйшлося часьцей гортаць стужку ФБ. Дакаціўся да таго, што нават каменты пачаў чытаць. І вось у адным наткнуўся на Стася Карпава, які лютаваў пад пастом аб сэксуальных фантазіях Юлі Ляшкевіч: да Змітра, маўляў, я стаўлюся вельмі станоўча, але ягоная хрысьціянская фанатычнасьць - гэта люты п…ц”  

Хаця, бачыць Бог, я там увогуле ні пры чым быў! Усё гэта экстрэміст (і як даказана лукашэнкаўскім судом – парнаграфіст) Эдуард Пальчыс, які давёў прыхільнікам ідэяў ЛГБТ, што першымі сэксуальную рэвалюцыю на нашых шыротах арганізавалі камуністы. Я разумею заклапочаных і іх прыхільнікаў – гэта ганебна, быць прадаўжальнікамі ідэй Леніна, але са сьпеву словаў ня выкінеш. Ды добра, халера яе бяры, леваліберальную сэксуальную рэвалюцыю! Мяне зачапіла “хрысьціянская фанатычнасьць”, бо я задумаўся, што гэта такое, у чым яна, фанатычнасьць?

Я веру ў тое, што Ісус Хрыстос – гэта Сын Божы, Які Сваім жыцьцём выкупіў нашыя грахі – гэта фанатычнасьць? Я стараюся жыць (падкрэсьліваю: я нават не жыву, я толькі стараюся) паводле вучэньня Хрыста і Бібліі – гэта фанатызм? А што б вы тады сказалі пра мяне, каб я не стараўся, а сапраўды жыў? Мне запярэчаць: “Ну вось ёсьць жа людзі, якія называючыся хрысьціянамі – і не ўзгадваюць (і таму не навязваюць нам) Хрыста, жывуць як хочуць, а самыя прагрэсіўныя геяў жэняць нават”. Па такой логіцы і Лукашэнка называе сябе беларусам і нават беларусам самым правільным, ці толькі лягчэй ад гэтага Беларушчыне, зганьбаванай ім мове, разадраным ім сьцягу?  

Вызначэньне веруючага даў Сам Хрыстос, паводле Якога веруючы, гэта той, хто слухае Слова Ягонае і выконвае. Такім чынам, не бывае ў сьвеце “сапраўды веруючага” ці “моцна веруючага”, ці “хрысьціянскага фанатыка” нават, як любяць называць мяне некаторыя. Паводле Хрыста чалавек, які ня слухае / не чытае Біблію і не імкнецца яе выконваць – ня ёсьць веруючым увогуле, а той, хто слухае/чытае і выконвае ёсьць веруючым, але без ніякіх дадаткаў.

Бо інакш, калі прыняць за праўду леваліберальную тэрміналогію, маюць рацыю тыя, хто называе нас і мяне таксама “сапраўднымі беларусамі” ці “фанатычнымі нацыяналістамі”, хаця “сапраўднасьць” і “фанатызм” толькі ў тым, што чалавек заўсёды і паўсюль размаўляе па-беларуску. Але ж гэта ненармальна, каб нехта казаў “сапраўдны паляк” толькі з-за таго, што паляк гаворыць па-польску. Згадзіцеся, гэта ненармальна, калі я “фанатычны нацык” толькі з з-за таго, што хачу, каб Беларусь была беларускаю, роўна як Польшча польскаю, а Ўкраіна ўкраінскаю, і наваат Расея расейскаю, - ці ня так? Дык чаму тады я “хрысьціянскі фанатык” толькі з-за таго, што ў сваім жыцьці і дзейнасьці імкнуся кіравацца Бібліяй, якая натхняе мяне белае называць белым, а садомскі грэх садомскім грахом?

Было б сумленна, каб расейскія шафіністы за любоў да беларускай мовы абражалі мяне беларусам, а прыхільнікі леваліберальнай ідэалогіі за любоў да Хрыста вешалі на мяне ярлык хрысьціяніна. Хацеў бы пазычыць шавіністам і леваліберам быць сумленнымі, але, на шчасьце, быць да канца сумленным без Ісуса Хрыста яшчэ ніколі і ні ў кога не атрымалася, таму зычу ўсім вам пакаяцца і адкрыць сэрца для Таго, Хто пра Сябе сьведчыць: “Я ёсьць шлях, праўда і жыцьцё” (Яна 14:6). Тады мы з вамі будзем звычайнымі хрысьціянамі і проста беларусамі – без ніякіх алагічных прыставак.

Пяць аргумантаў за бел-чырвона-белы сьцяг 30.09.2016 2

1. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг нашай гісторыі, які мае шматсотгадовую спадчыну. У тым ліку пад ім абвяшчалася незалежнасьць у 1918 і пад ім незалежнасьць аднаўлялася ў 1991 годзе, калі нацыянальны сьцяг беларусаў стаўся дзяржаўным і быў такім цягам чатырох год. Дык ці ня ганьба гэта нашай дзяржавы, што за бел-чырвона-белы сьцяг дагэтуль складаюцца пратаколы, у якіх пішуць віну чалавека: размахваў бел-чырвона-белым сьцягам, які зьяўляецца незарэгістраванай сымболікай?

2. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг нашай будучыні, які бяспрэчна адновіцца як дзяржаўны сымбаль Беларусі. Калі нехта ў гэтым сумняецца, дык узгадайце, што ў канцы 80-ых – пачатку 90-ых бел-чырвона-белы сьцяг узьняўся з 70-гадовага нябыту, калі пра яго існаваньне ведалі толькі гісторыкі. Цяпер жа, у адрозьненьні ад 90-ых, мільёны беларусаў памятаюць бел-чырвона-белы сьцяг, яго любяць і захоўваюць яму вернасьць у сваіх сэрцах.

3. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг нашай перамогі, якую мы вельмі хутка ўбачым. Ну скажыце, за кім у рэшце рэшт застанецца перамога: за неадэкватным дыктатарам, які рукамі сваіх псоў драў бел-чырвона-белы сьцяг, ці за Васілём Быкавым, Нілам Гілевічам, Ларысай Геніюш, Генадзем Бураўкіным, Рыгорам Барадуліным, Максімам Танкам і многімі, многімі іншыя – усімі тымі, хто йшоў пад бел-чырвона-белым сьцягам – за кім будзе перамога?

4. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг адзінай праўды, пра якую Хрыстос гаворыць: “Я – шлях, праўда і жыцьцё” (Яна 14:6). Аб гэтым сьведчыць хрысьціянскае паходжаньне нашага нацыянальнага сьцяга. Узгадайма перамогу над маскавітамі пад Воршай, якая адбылася 8 верасьня 1514 года пад сьцягамі сьвятога Юр’я, - чырвоны крыж на белай тканіне, - які і стаўся прататыпам бел-чырвона-белага сьцяга. Узгадайма сымбаль уваскрасеньня Хрыста – бел-чырвона-белую стужку, якая аздабляе адзеньне хрысьціянскіх сьвятароў.

5. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг сьвятой чысьціні, якую ніхто і ніколі ня здолее запляміць. Хаця мы і ведаем спробы зьмяшаць бел-чырвона-белы сьцяг з брудам злачыннай ідэі нацызма, але ўсё гэта высмактана з пальца. Да прыкладу паглядзіце на падобную гісторыю. Пасьля патопа Бог паабяцаў Ною, што больш ніякая душа ня будзе зьнічшана патопам і ў якасьці сьведчаньня аб гэтым запавеце даў вясёлку: “І будзе вясёлка ў воблаку, і Я ўбачу яе, і ўспомню запавет вечны паміж Богам і паміж усякаю душою жывою ў кожнай плоці, якая на зямлі” (Быцьцё 9:16). Але ж мы ведаем, што сёньня многія людзі бяруць на ўзбраеньне вясёлку як сымбаль распусты. Дык што рабіць Богу, адмовіцца ад вясёлкі па гэтай прычыне? Натуральна, не! Вясёлка застаецца для Бога і любога біблійнага чалавека сымбалем запавету паміж Творцам і людзьмі. Дык што, з-за таго, што бел-чырвона-белы сьцяг маглі выкарыстоўваць у сваіх мэтах камуністы ці фашысты, нам адмовіцца ад яго? Натуральна, не!

Таму бел-чырвона-белы сьцяг быў, ёсьць і будзе для нас

                     напамінам нашай слаўнай гісторыі,

                                    сьветачам нашай вялікай будучыні,

                                                     доказам нашай хуткай перамогі,

                                                                      сьведчаньнем Хрыстовай праўды,

                                                                                            сымбалем сьвятой чысьціні –

               сьцягам, які неўзабаве зноў станецца дзяржаўным сьцягам Беларусі!



Дык прыходзь 1 кастрычніка а 12 гадзіне да універсама "Цэнтральны" і падпісвайся за #нашсцяг Хто ня можа хадзіць - электронная петыцыя тут


Амэрыка кепская краіна, але... 05.07.2016 16

Сьвяткаваць разам з намі Дзень незалежнасьці ЗША прыйшоў вельмі падобны хлапак на стрыечнага пляменьніка траюраднай цёткі Барака самога Абамы, для якога і папрасіў сьцяжок на памяць ад беларускага народу.



У гэты вялікі дзень узгадалі разам зь ім бацькоў-заснавальнікаў ЗША, каб прасякнуўшыся іх сьветапоглядам, маглі мы ўсе зразумець сутнасьць таго адзінага падмурку, на якім ўтвараюцца магутныя дзяржавы.


Джордж Вашынгтан: “Немагчыма правільна кіраваць сьветам бяз Бога і Бібліі”.’


Джон Адамс: “У той момант, калі грамадзтва прасякнецца ідэяй, што маёмасьць не зьяўляецца сьвяшчэннай, роўна як і закон Божы, пачынаецца тыранія і анархія”.


Томас Джэфэрсан: “Усялякі раз, калі я ўзгадваю, што Госпад справядлівы, я дрыжу за сваю краіну”.


Як заўважыў Ярослав Лукасік, "Амэрыка кепская краіна, але яшчэ ніхто не зрабіў лепей". А мо павучымся ў разумных людзей і паспрабуем?


Фота Радыё Свабода


Падтрымаць палітвязьня – гэта падтрымаць Хрыста 26.06.2016 2

Многія пакаленьні людзей і ў многіх народах змагаліся за праўду. Некаторым удалося дачакацца пераможных вынікаў сваёй самаахвярнасьці, але большасьць, на жаль, перамогі Праўды убачыць не магла. Паўстае пытаньне: а для чаго тады яны ўвогуле ішлі супраць хлусьні і ўзурпатараў? Ішлі, безумоўна, дзеля іншых людзей і наступных пакаленьняў. Але гэта ня ўсё. Сам Ісус Хрыстос сьведчыць, што змагары за праўду маюць самую вялікую ўзнагароду гэтага сьвету – Валадарства Нябёснае. У Нагорнай казаньні Ён гаворыць:

“Дабрашчасныя гнаныя за праўду, бо іх ёсьць Валадарства Нябёснае” (Паводле Мацьвея 5:10).

І вось тут паўстае пытаньне ўжо да нас: як мы падтрымоўваем тых, хто знаходзіцца на самым пярэднім фронце барацьбы за праўду – на вайне, на барыкадах ці ў вязьніцы? У нашых умовах гаворка пакуль што пра тых, хто несправядліва ўвязьнены, хто за праўду пазбаўлены свабоды.

Падтрымка кожнага, хто церпіць за праўду ад уладумаючых – адзін з частых напамінаў Бібліі. Апостал Павал піша: “Памятайце вязьняў, як бы і вы зь імі былі ў кайданах, і пакутнікаў, бо і самі вы ў целе” (Да Габрэяў 13:3).

У іншым месцы Хрыстос гаворыць такую прыпавесьць:

“Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе Сваёй і ўсе сьвятыя анёлы зь Ім, тады сядзе на троне славы Сваёй, і зьбяруцца перад Ім усе народы; і аддзеліць адных ад другіх, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў; і паставіць авечак праваруч ад Сябе, а казлоў — леваруч.

Тады скажа Цар тым, якія праваруч ад Яго:“Прыйдзеце, дабраславёныя Айца Майго, прымеце ў спадчыну Царства, угатаванае вам ад стварэньня сьвету: бо быў галодны Я, і вы далі Мне есьці; быў сасьмяглы, і вы напаілі Мяне; быў падарожны, і вы прынялі Мяне; быў голы, і вы адзелі Мяне; быў хворы, і вы адведалі Мяне; у цямніцы быў, і вы прыйшлі да Мяне”.

Тады праведнікі скажуць Яму ў адказ: “Госпадзе! калі мы бачылі Цябе галоднага і накармілі? альбо сасьмяглага і напаілі? калі ж мы бачылі Цябе падарожнага і прынялі? альбо голага і адзелі? калі ж мы бачылі Цябе хворага, альбо ў цямніцы, і прыйшлі да цябе?”

І Цар скажа ім у адказ: “Праўду кажу вам: як што зрабілі вы гэта аднаму з братоў Маіх меншых, дык зрабілі Мне”.

Тады скажа і тым, якія леваруч ад Яго: “Ідзеце ад Мяне, праклятыя, у вагонь вечны, угатаваны д'яблу і анёлам ягоным: бо быў галодны Я, вы не далі Мне есьці; быў сасьмяглы, і вы не напаілі Мяне; быў падарожны, і не прынялі Мяне; быў голы, і не адзелі Мяне; хворы і ў цямніцы, і не адведалі Мяне”

Тады і яны скажуць яму ў адказ: “Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галоднага, альбо сасьмяглага, альбо падарожнага, альбо голага, альбо хворага, альбо ў цямніцы, і не паслужылі Табе?”

Тады скажа ім у адказ: “Праўду кажу вам: як што вы не зрабілі гэтага аднаму з гэтых меншых, дык не зрабілі Мне”.

І пойдуць гэтыя на пакуты вечныя, а праведнікі ў жыцьцё вечнае” (Паводле Мацьвея 25:31-46).

Давайце ня будзем абыякавымі назіральнікамі, давайце падтрымоўваць гнаных за праўду – палітвязьняў. Тым больш, каб праявіць сваю падтрымку пакуль што ня трэба і асаблівай ахвярнасьці – дастаткова проста ўзяць асадку ў рукі ды напісаць палітвязьню цёплыя словы салідарнасьці. Сёньня, у сьвяточны нядзельны дзень, дашліце паштоўку Эдурду Пальчысу, іншым палітвязьням. Хто ведае, можа гэтым самым мы дапамагаем ня толькі арыштанту, але і Самому Хрысту?

Адрэса для ліставаньня: 222160, Мінская вобл., г. Жодзіна, вул. Савецкая, 22А, турма №8. Пальчысу Эдуарду Аляксандравічу


Бывший гей, принявший Христа, женился на девушке 07.06.2016 8

Бывший гей-активист Майкл Глатц (Michael Glatze), основатель и экс-редактор журнала «Young Gay America», принявший Христа в 2007 году, женился на девушке.

Его свадьба вызвала негодование у геев. После того как Глатц принял Христа, он решил уйти из журнала и на мониторе оставил записку следующего содержания: «Гомосексуализм это смерть, а я выбираю жизнь». Он также написал статью о том, как Бог изменил его.



Как сообщает Charisma News, после такого перевоплощения, активисты по защите прав геев (а именно Увейн Бэсен, основатель и исполнительный директор «Truth Wins Out») стали пристально следить за его жизнью.

После женитьбы Глатца, на своем сайте Бэсен разместил оскорбительную и высмеивающую статью о нем и его жене.

В ответ он опубликовал на World Net Daily обращение ко всем геям, заверив, что после женитьбы его жизнь изменилась к лучшему и он счастлив. «Я написал свое обращение не для того, чтобы утереть всем нос и похвастаться тем, что я смог жениться. Возможно для многих это и было бы основным мотивом. Но, я не живу для того, чтобы кому-то что-то доказать», — написал Глатц.

«Я хочу, чтобы вы поняли — несмотря, на то, что вы можете попытаться уничтожить меня, поймите, что у меня есть законное право на жизнь и право выбирать духовную жизнь…

Я уверен, что гомосексуализм вредит, это порок, отклонение, но в тоже время, от него можно освободиться и полностью исцелиться», — добавил он.

«Я понимаю, что мое мнение отличается от мнения большинства, известных политиков. Я предполагаю, что меня назовут «фанатиком», от которого все захотят избавиться… Но я люблю Бога, свою жизнь и благодарен Ему за каждый вздох, за людей и мою жену Ревекку», — подытожил Глатц.


Пяцідзесятніца. Што гэта? 15.05.2016 11

Няхай сыдзе Дух Твой і адновіць аблічча зямлі

У нядзелю многія хрысьціяне ўсяго сьвету сьвяткавалі сьвята Пяцідзесятніцы. І хаця гэта сьвята зьяўляецца адным з трох асноўных хрысьціянскіх сьвятаў, ня многія пра яго ведаюць, у адрозьненьні ад самых вядомых – Раства і Пасхі. Дык што такое Пяцідзесятніца?

У Старым Запавеце Пяцідзесятніца – гэта сьвята штогадовага ўспаміну ўзыходжаньня Майсея на вяршыню гары Сінай (на пяцідзесяты дзень пасьля Пасхі і сыходу Ізраэля з егіпецкага палону), дзе Бог даў яму Запаведзі.

У Новым Запавеце Пяцідзесятніца – гэта сьвята, якое адзначаецца ў гонар сыходу Духа Сьвятога, – ізноў жа, у пяцідзесяты дзень пасьля Пасхі, – на апосталаў. Сам Хрыстос перад укрыжаваньнем і ўваскрошаньнем абяцаў вучням: “Калі ж прыйдзе Суцяшальнік (у некаторых перакладах: Абаронца аўт.), Якога Я пашлю вам ад Айца, Дух Праўды, Які ад Айца зыходзіць, Ён будзе сьведчыць пра Мяне…” (Паводле Яна 15:26).

У іншым месцым Эвангеліст Ян сьведчыць:“Сказаўшы гэта [Хрыстос], дзьмухнуў, і кажа ім: прымеце Духа Сьвятога: каму даруеце грахі, таму даруюцца: на кім пакінеце, на тым застануцца” (Паводле Яна 20:22,23).

У “Дзеях апосталаў”так апісаны сыход на вучняў Ягоных Сьвятога Духу: “Калі настаў дзень Пяцідзясятніцы, усе яны былі аднадушна разам. І раптам зрабіўся шум зь неба, як бы ад павеву моцнага ветру, і напоўніў увесь дом, дзе яны былі. І зьявіліся ім языкі падзеленыя, як бы вогненныя, і апусьціліся па адным на кожнага зь іх. І напоўніліся ўсе Духам Сьвятым і пачалі гаварыць на іншых мовах, як Дух даваў ім вяшчаць” (Дзеі 2:1-4).

І калі кожны хрысьціянін гаворыць: “У імя Айца, Сына і Духа Сьвятога”, ён тым самым сьведчыць, што бяз Духа Сьвятога мы нічога ня можам. Дух жа Сьвяты дадзены ня толькі для асабіста збаўленьня, але і для збаўленьня народаў. Так псальмовец Давід сьведчыць: “Пашлеш дух Твой – ствараюцца, і Ты абнаўдяеш аблічча зямлі” (Пс. 104/103:30).

Мы можам узгадаць знакамітую малітву Яна Паўла ІІ, якую той зьдзейсьніў 1979 годзе пад час сваёй першай пілігрымкі ў Варшаву: “З глыбіні гэтага тысячагодзьдзя, напярэдадні сьвята Пяцідзесятніцы, заклікаю, заклікаю разам з Вамі: няхай Дух Сьвяты сыдзе і адновіць аблічча зямлі…. гэтай зямлі!”

І ці ня гэтая магутная малітва адкрыла шлях для дзеяньня Духа Сьвятога і руйнаваньня камунізму на абшарах усяго “Варшаўскага блоку” і далей? Бо як сьведчыць заснавальнік і лідар “Салідарнасьці” Лех Валенса: “Безь яго [Яна Паўла ІІ] камунізм бы ня скончыўся або, па меншай меры, гэта адбылося б нашмат пазьней і з большай крывёй”.

Дык давайце напаўняцца Духам і маліцца за аднаўленьне нашай зямлі! Дзеля натхненьня можаце паглядзець, як гэта робяць дзеткі беларускай царквы “Ян Прадвесьнік”.  


“Гэта Я забраў у яго Мой Сьцяг” 14.05.2016 2

Я ня вельмі памятаю рэфэрэндум 1995 года, мне было тады 13 год. Мае бацькі – умераная савецкая інтэлігенцыя: на выбарах 1994 года галасавалі за Шушкевіча, беларускую мову ведалі і на ёй працавалі ў СМІ, але дома на мове мы ніколі не размаўлялі. Я б вырас звычайным апалітычным і расейскамоўным чалавекам. Так было б, каб не 14 траўня 1995 года.

Я зусім ня памятаю той дзень. Але я памятаю непаразуменьне, якое жыло ўва мне: як нацыя можа выракацца свайго сьцяга, свайго герба, сваёй мовы? Ня ведаю чаму, але ў мяне было менавіта такое разуменьне, што сьцяг проста адмяняецца. І я памятаю свае дзіцячыя сьлёзы й сьлёзы некаторых сваіх сяброў, калі мы даведаліся, што нацыя выраклася сьцяга, герба, мовы.

Канешне, мы тады проста ня ведалі пра ўсё тое бясчынства, якое тварылася пры прызначэньні рэфэрэндума й яго правядзеньні. Мы ня ведалі ні пра зьбіцьцё дэпутатаў парламента проста ў самім парламанце; мы не маглі падумаць, што галасаваньне можна фальсіфікаваць; а такога панятку, як адміністрацыйны рэсурс, ня чулі ўвогуле.

Але менавіта тыя дзіцячыя сьлёзы па разадраным на даху адміністрацыі Лукашэнкі Бел-Чырвона-Белым сьцягу й прывялі мяне праз шэсьць год у “Малады Фронт”. Менавіта “рэфэрэндум”, а па сутнасьці – дзяржаўны пераварот, 1995 года прывёў мяне да Беларушчыны.

І я часта думаў: навошта так адбылося, навошта ў нас забралі сьцяг і вырвалі гісторыю? І як нам заўсёды мроілася, каб Бел-Чырвона-Белы сьцяг застаўся і быў нават пры Лукашэнку: каб пад ім мы маглі бяз сораму хадзіць на стадыёны, каб пад ім хоць і павольна, але фармавалася нацыянальная сьвядомасьць.

Аднак, пасьля анэксіі Расеяй Крыма я пачаў задумвацца. Пачаў, бо ў асяродзьдзі некаторых патрыётаў Беларусі ўсплыла і пачала набіраць моц думка пра тое, што “супраць Масквы хоць з чортам лысым”.

І ўявіце сабе, што было б, каб чорт лысы меў нацыянальную палатніну сваім сымбалем ва ўмовах, калі ён прымярае на сябе крымскую кашулю, калі Госпад сутыкае яго лбом з маскоўскім злодзеем? Перакананы, што большасьць патрыётаў плюнулі б на ўсялякія ўмоўнасьці і пайшлі ў батальёны Лукашэнкі ў ягоным супрацьстаяньні ці тое з заходнім лібералізмам, ці тое ўсходнім імперыялізмам.

Пры раскладзе ж, калі чорт лысы ўзьняў над сабою выразна бесаўскія сымбалі, – чырвоную зорку і чырвона-зялёны сьцяг, – стаць на ягоны бок можа толькі той, хто канчаткова прадаў душу сваю Бацьку хлусьні. Тут ужо не прыкрыешся ніякімі дзяржаўнымі інтарэсамі, ніякім клопатам пра незалежнасьць.

І вось ня так даўно адна прарочая жанчына сказала мне ісьціну, да якой я пачаў быў прыходзіць сам, але тут яна была выказана так проста й прама, што мяне аж скаланула. “Ісус Хрыстос сказаў мне ў яве, – гаворыць яна, – не турбуйцеся й ня плачце, гэта Я забраў у яго Сьцяг , бо як ты сабе можаш уявіць каб мярзотныя справы яго рабіліся б пад Маім Сьцягам?” Як ток прайшоў па маіх жылах, я ўявіў сабе ўсю глыбіню і мудрасьць Госпадаву, Які гаворыць: “Гэта Я забраў у яго Мой Сьцяг”.

Насамрэч, падумайце сабе: зьбіцьцё дэпутатаў, дзяржаўны пераварот, забойствы палітычных апанентаў – і ўсё гэта пад Бел-Чырвона-Белым сьцягам, “Пагоняй” і на беларускай мове? Уявіце сабе ільсьняныя лычы самазадаволеных БРСМаўцаў, якія пад Бел-Чырвона-Белым сьцягам, з хлебам і сольлю, з “калі ласка” і “дзякуй” сустракаюць пасланцаў цемры – “Начных ваўкоў”. Уявіць проста не-маг-чы-ма! Таму ўся нечысьць, якія робяцца на нашай зямлі вось ужо трэці дзясятак год – усё пад чырвона-зялёным сьцягам і на расейскай мове.

І калі над гэтым разважыць, сапраўды становіцца зразумела, чаму Госпад гаворыць: “Не турбуйцеся і ня плачце, бо гэта Я забраў у яго Мой Сьцяг”. Нехта верыць у Госпада і Ягоныя адкрыцьці, нехта не, але згадзіцеся, на колькі такі стан рэчаў лагічны і ў вышэйшай ступені справядлівы! Ды на колькі гэта ўвогуле мяняе ацэнку тых ці іншых падзеяў – дзіцячыя сьлёзы крыўды становяцца сьлязьмі радасьці! Бо калі Госпад забраў Cьвятыя Cымбалі ў ліхадзея, то ён іх дасьць у рукі тым, хто ёсьць верны і справядлівы. Ён верне Бел-Чырвона-Белы сьцяг тым, хто прагне ўзьняць яго над Беларусьсю.

Давайце ўздымем Сьцяг разам – 14 траўня, у 21-ую гадавіну рэфэрэндума а 12 гадзіне на плошчы Кастуся Каліноўскага. Зробім гэта на знак таго, што рана ці позна, але Бел-Чырвона-Белы сьцяг і герб “Пагоня” стануцца ізноў дзяржаўнымі сымбалямі Беларусі!

Ня бойцеся тых, што забіваюць цела 29.10.2015 12

Гісторыя са зьбіццём і сьмерцю пасьля яе гея Пішчэўскага ўскалыхнула пасіянарную частку грамадзтва. Асабіста мяне ўразілі два аспекты.
Першы аспект палягае ў тым, што забойства чалавека беларуская дзяржава ацаніла ў 2 гады і 8 месяцаў. Катаючыся па турмах часта даводзілася сустракаць зэкаў, што маталі за рознага кшталту бойкі. Магу сказаць пэўна, што менш 7 – 10 гадоў забойца Пішчэўскага не павінен быў атрымаць.
Гэта можна параўнаць хаця б з той крыміналкай, па якой апошні раз саджалі мяне з Эдуардам Лобавым. Эдуард выхапіў 4 гады бяз права на амністыю за нейкі там удар па галаве, ад якога ў пацярпелага не было нават кароткатэрміновага, нават лёгкага расстройства здароўя. Тут жа чалавек у коме, яму выдаляюць частку мозга, ляжыць у рэанімацыі і не прыходзіць у пратомнасьць, а абвінавачаны атрымоўвае нейкія там 2,8. Бесспрэчна, што гэтым прысудам судовая сістэма і ўся дзяржава маякуе ўсім астатнім: душыце іх, больш па пары гадоў даваць ня будзем.
Другі аспект майго зьдзіўленьня зьвязаны з тым, як вядомы ЛГБТ-актывіст Сяргей Адросенка адрэагаваў на сьмерць свайго сябра. Сяргей напісаў у сваім ФБ і пра малітвы, і пра спачын душы, і пра Бога. Кажуць праўду, калі гавораць, што перад абліччам сьмерці атэістаў няма. Ды толькі мяне цікавіць, да якога Бога маліўся Сяргей? Бог юдаізма гамасэксуалізм асуджае. Бог Мухамада гамасэксуалізм асуджае. Бог Бібліі – Старога і Новага Запаветаў – таксама мы ведаем што гаворыць пра грэх садоміі (адмысловы артыкул на гэту тэму: "Новый Завет, гомосексуалисты – и ничего лишнего").
Так, у лібералаў я і ўвесь Малады Фронт носім найменьне гамафобаў. Сам я ня ведаю, што ўкладваецца ў гэтае значэньне, але гавораць, што мы геяў ненавідзім, бо іх асуджаем і супраць іх радыкальнымі словамі выступаем. Гэта не зусім так. Ці нават, правільней, гэта зусім ня так.Уся справа ў тым, што ў сучасным сьвеце згубілі сэнс паняткі любоў і суд, паблыталіся паміж сабою, што ажно немагчыма разабраць, што ёсьць што. Я паспрабую патлумаць на прыкладзе.
Калі ты бачыш наркамана/алкаголіка і кіруючыся сучасным паняткам “любові” яму пастаянна падкідваеш на дозу, то ты хто? Паводле майго меркаваньне ты саўдзельнік злачынства, бо дапамагаеш чалавеку сябе забіваць. Але калі та скажаш: дружа, так рабіць нельга, адумайся, пакайся – ты чалавека спрабуеш выратаваць. Хаця нехта і заявіць, што ты нецярпімы наркафоб ці алкафоб.
То бок, любоў як раз і праяўляецца ў тым, што ты заклікаеш чалавека адумацца, каб ён выратаваў і цела сваё і душу. Калі я асуджаю грэх гамасэксуалізма і ягоную публічнуюю прапаганду, я спрабую камусьці дапамагчы зразумець, што плод граха ёсьць сьмерць (Ліст Якуба 1:15).І баяцца трэба не цялеснага забойцы (бо ўсе мы рана ці позна, але паміраем), а таго, хто падманам забівае душу – Сатану. Пра гэта Ісус Хрыстос сьведчыць:
“Кажу ж бо вам, сябрам Маім: ня бойцеся тых, што забіваюць цела і потым ня могуць нічога болей зрабіць; а скажу вам, каго баяцца: бойцеся таго, хто, пасьля забойства, можа ўкінуць у геену; праўда, кажу вам, таго бойцеся” (Лукі 12:4-5).
Таму малітва за гамасэксуаліста можа быць толькі адна: малітва за ягонае пакаяньне ў грэху садоміі і такім чынам выратаваньне душы. Можна толькі спадзявацца, што сам Міхась Пішчэўскі такой малітвай за сябе памаліўся. Думаю дзеля таго Госпад і даваў яму гэта час на бальнічным ложку.
Страницы: 1
Читать другие новости

Зьміцер Дашкевіч