АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ:

Фядута: Сыход дзеяча

Памёр Юрый Зісер.

Фядута: Сыход дзеяча
У Беларусі хапае разумных людзей. Адчуваецца дэфіцыт у мудрых.

У Беларусі хапае моцных людзей. Не хапае добрых.

У Беларусі хапае тых, хто ўмее працаваць. Нажаль, работнік, нават вельмі добры, не заўсёды становіцца самастойным дзеячам.

Юрый Анатольевіч Зісер быў мудрым, добрым, самастойным, наколькі дазвалялі ўмовы, у якіх усе мы жывем, дзеячам. Гэта было яго цалкам натуральным станам.

Я не буду казаць аб яго ролі ў станаўленні беларускай незалежнай інфармацыйнай прасторы. Роля гэтая вялікая, нягледзячы на шчырыя спробы беларускіх уладаў перашкодзіць яму заставацца незалежным у дзеяннях. Сам Зісер спакойна і з сумнай іроніяй, як і заўсёды, зрэшты, распавёў пра гэта ў апублікаваным пасмяротна інтэрв’ю. Цяпер – пасля смерці – ужо можна.

Нам усім застаецца спадзявацца, што яго сыход ад галоўнага праекту яго жыцця – парталу TUT.BY – не адабʼецца ні на якасці, ні на рэйтынгу парталу. Зісер умеў знаходзіць людзей, цаніў іх, паважаў. Таму адсутнасці Юрыя Анатольевіча непасрэдна ў офісе не было прыкметна для вонкавага назіральніка да гэтага часу. І таму можна меркаваць, што нават у такі цяжкі момант яго дзецішча застанецца на нагах – дай толькі Бог, каб нервы спадчыннікаў Зісера былі гэтак жа моцнымі, як у яго, і маглі вытрымаць ціск улады.

Ён рабіў уражанне чалавека, які ўвесь час пераасэнсоўваў уласнае жыццё. І хоць я сумняваюся, што ў ёй было шмат старонак, якія Юрыю Анатольевічу хацелася б перапісаць, але тое, што такое пераасэнсаванне было, – несумненна.

Апошнія гады яго жыцця – гады яго хваробы – ператварылі яго ў своеасаблівы «знак прысутнасці» ў беларускім грамадстве. Ён як бы не ўдзельнічаў у бурным жыцці грамадства – як камертон у прынцыпе не грае ў аркестры – але на яго, на яго гук арыентаваліся вельмі многія. Мне здаецца, калі б тых, хто ўслухоўваўся ў гук гэтага камертона, было б некалькі больш, нам бы ўдалося пазбегнуць многіх памылак. У тым ліку пазбегнуць тупіка з рэстаранам каля Курапатаў. Але пазіцыя Зісера засталася не пачутай абодвума бакамі, не гатовымі да кампрамісу.

Сімвалічнай была яго роля ў справе аднаўлення старых беларускіх арганаў. Людзі, якія блізка якія ведалі, кажуць, што Юрый Анатольевіч любіў Баха. Музыка Баха – гэта такая размова з Богам, і арган – сродак быць пачутым Богам. Мне здаецца, Юрый Зісер, праз пакладзены ў такіх выпадках час, будзе закліканы да таго, хто ўжо чуў яго – з дапамогай той жа самай ігры на аргане, як суразмоўца. Ён быў вельмі цікавым суразмоўцам.

А закліканы ён будзе. Бо для Усявышняга няма ні эліна, ні юдэя, а ёсць працаўнікі і дзеячы, якія спрабуюць зрабіць свет лепшым, і тыя, для каго такой праблемы не існуе.

А Зісер быў менавіта дзеячам, паўтаруся. Месцы такіх людзей доўга застаюцца не занятымі, прымушаючы нас, што засталіся, ўзірацца ў пустэчу, якая ўтварылася, і ўспамінаць тых, хто па-ранейшаму застаецца патрэбным.


10:58 18/05/2020


Загрузка...
Загрузка...