АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Выбары-2019 Змена ўраду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа Забойства Паўла Шарамета

БЕЛСАТ. Хамства і свабода слова. 21.09.2018

БЕЛСАТ. Хамства і свабода слова.
Пару дзён таму адзін супрацоўнік Белсату - тэлеканала, каторы фінансуе польскі ўрад, вывесіў няўдалае фота польскага прэзідэнта. (так сталася, што перад тым фота выкарыстоўвалася не толькі ў твітах Дональда Трампа, але і ў расейскай антыпольскай прапагандзе) Працадаўца зрабіў супрацоўніку заўвагу - фота не знялі - супрацоўніка звольнілі. Супрацоўнік жа з тым не змірыўся і распачалася ў сэціве кампанія крытыкі БЕЛСАТУ за парушэння права на свабоду слова. Абвінавацілі Белсат і ў цэнзуры, і табу на крытыку польскага прэзідэнта. Нават БТ не здолела прайсці міма такога парушэння правоў Івана Шылы.
Аднак у чым, скажыце мне, была крытыка з боку Шылы у бок польскага прэзідэнта? Было расшарванне няўдалага здымка прэзідэнта РП супрацоўнікам (не журналістам) польскага тэлеканала, які атрымлівае заробак ад польскага ўрада. У любога чалавека, палітыка ёсць няўдалыя здымкі. Уявіце, калі б грузінскія журналісты з грузінскіх дзяржаўных СМІ сталі вывешваць фота прэзідэнта Саакашвілі, які жуе свой гальштук - гэта было б так сама пра свабоду слова? Калі б іх за гэта звольнілі, то гэта было б пра свабоду дыскусіі?
Адна справа, калі супрацоўніка тэлеканала звальняюць за аргументаваную крытыку спонсараў тэлеканала - гэта цэнзура і прарушэнне ррава на свабоду слова. Іншая справа, калі супрацоўнікі распаўсюджваюць няўдалыя здымкі ўслед за расійскімі прапагандысцкімі каналамі. На маю думку, да свабоды слова гэта ніякага дачыненьня ня мае, а хутчэй да публічнага хамства і парушэння карпаратыўнай этыкі. За што ўласна, ў любой нармальнай фірме супрацоўнікаў адразу звальняюць.
Кожны чалавек, у межах прыстойнасці, можа крытыкаваць каго заўгодна. Аднак, калі чалавек, уладкаваўшыся на працу, пачынае распаўсюджваць карыкатуры на фактычнага працадаўцу - гэта выглядае. як мінімум, дзіўна. І калі такога супрацоўніка звальняюць, зусім смешна выглядае яго абарона як "змагара за свабоду слова".

P.S. не ідэалізую Белсат . і пэўна ёсць шмат праблем у працы беларускіх незалежных СМІ, каторыя варта ўсур'ёз абмяркоўваць. Аднак ператвараць абарону права на свабоду слова ў абарону права на хамства - не лепшы шлях да вырашэння праблемаў.

На что тратят деньги Могилевские чиновники? 03.09.2018

Вот уже год белорусские христианские демократы добиваются строительства поликлиники в микрорайоне Казимировка города Могилева. На многочисленные обращения граждан власти писали отписки: «денег нет».

История обычная : землю застройщиком продали, деньги получили, но социальная объекты построить «забыли». Это при том, что в стоимости строительства уже заложены расходы на социальную инфраструктуру (детские сады / школы / поликлиника). То есть, в стоимости квадратного метра жилья, которую заплатили жители нового микрорайона уже включена поликлиника, которой до сих пор нет ...

И вот, в этом году в 500 метрах от пустыря, где должна быть поликлиника для людей, чиновники построили ... триумфальную арку для Путина, который приезжает в Могилев через месяц/ Стоимость бетонной арки 750.000 $ !

Это арка почти на миллион долларов напротив пустыря, где должна была быть построена поликлиника - не просто символ Коррупции и лояльности местных белорусских «губернаторов» к правителю соседней страны. Арка - это памятник белорусскому чиновнику, а если точнее, то самая дорогая и самая яркая монументальная иллюстрация 20-летний эпохи правления белорусской вертикали власти, её отношение к потребностям простых белорусов

Вот так в Могилёве строили триумфальную арку для Путина, а построили памятник беларускому чиновничеству.


P.S. Будем требовать проверки законности расходования средств для строительства этого "знака особого внимания" главе соседнего государства. <удем добиваться проверки строительной документации на предмет искусственного завышения стоимости строительства.


Всех жителей Могилева призываю присоединиться к кампании белорусских христианских демократов, которую ведет в Могилеве Виктория Шевелевич и Олег Аксенова "за качественную и доступную медицину для всех". Также прошу сообщать нам о фактах коррупции местных чиновников по всей Беларуси. Только действуя вместе, мы сможем заставить власть выполнять требования людей.

Нет доступных к воспроизведению файлов

Калі ў Беларусі зменіцца ўлада? 10.02.2018

У нашай краине цяжка сумленнай працай забяспечыць годнае жыццё сваёй сям'і, сваіх дзяцей. Пенсіянеры з цяжкасцю выжываюць на жабрацкую пенсію. З кожным годам праходзіць усё больш судоў над карумпаванымі чыноўнікамі, але карупцыі ад гэтага менш не становіцца ...

Незадаволеныя дзейнай уладай большасць. Але гэта незадаволенасць не ідзе далей за размовы на кухні ці на працы. «Што ад мяне залежыць? Я нічога не магу зьмяніць »- так разважаюць многія. Што ўсё ж такі можа зрабіць, змяніць у сваім горадзе, сваім раёне адзін чалавек - паказваюць кандыдаты ў дэпутаты ад беларускіх хрысціянскіх дэмакратаў.

Кандыдаты ад Беларускай Хрысьціянскай Дэмакратыі - самыя розная людзі: студэнты, пенсіянеры, прадпрымальнікі, працоўныя. Яны вылучаюцца кандыдатамі ў дэпутаты і па ўсёй краіне - ад маленькай вёскі на Берасцейшчыне, да абласных саветаў у Гродна, Магілёве, Віцебску, Мінску. Яны змагаюцца за вырашэння розных праблем - будаўніцтва школы ў Гродне, ільготны праезд для пенсіянераў у Мінску, рэформасудовай сістэмы.. Але іх усіх аб'ядноўвае адно - яны не чакаюць, пакуль хто-небудзь прыйдзе і вырашыць іх праблемы - яны падаюць асабісты прыклад таго, як можна паспяхова дамагацца ад улады выканання патрабаванняў грамадзян.

Чым адрозненні кандыдаты ў дэпутаты ад Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі ад

іншых? Нашы кандыдаты не толькі змагаюцца за сумленныя і справядлівыя выбары, але і вядуць кампаніі паводле рашэння важных мясцовых праблем ужо тут і цяпер. І незалежна ад вынікаў гэтых “выбараў” нашы кандыдаты застануцца працаваць у акругах. Пасля заканчэння выбарчай кампаніі, мы працягнем аказваць дапамогу людзям. Нават у нашай краіне абараніць інтарэсы людзей можна, можна змяніць або адмяніць несправядлівыя законы. Для гэтага ёсць толькі адзін шлях - аб'яднаць людзей і разам патрабаваць ад улады выкананне волі народа. Самы яскравы прыклад сумеснага паспяховага дзеяння адмена дэкрэта "Аб дармаедамі». Тысячы людзей па ўсёй краіне аб'ядналіся і запатрабавалі адмяніць несправядлівы дэкрэт. І ён быў адменены!

За плячыма прадстаўнікоў Беларускай Хрысьціянскай Дэмакратыі сотні перамог на месцах - зрабіць дадаткова прыпынак транспарту, пусціць новы маршрут аўтобуса, дамагчыся будаўніцтва школы, паліклінікі ці дзіцячага сада, спыніць ўшчыльнення забудовы, абараніць канкрэтнага чалавека ад самавольства мясцовых чыноўнікаў - усё гэта маленькія перамогі ў маштабах краіны, але справы вялікай важнасці для жыцця канкрэтных людзей і іх сем'яў.

Часта нам задаюць пытанне калі вы зменіце гэтую ўладу? Але ўлада не можа быць народнай датуль пакуль, людзі ўскладаюць надзеі на перамены на кагосьці іншага і не бяруць асабістую адказнасць на сябе.

Дэпутатаў мясцовых саветаў у Беларусі за 17 000. Кандыдатаў ад ад усіх дэмакратычных сілаў не больш за 400. ..

Улада ў нашай краіне зменіцца тады, калі Беларусы навучацца аб'ядноўвацца і бараніць адзін аднаго. Калі ў кожным горадзе, у кожным раёне, на кожнай вуліцы, у кожным доме будзе лідэр, здольны стаць альтэрнатывай прызначаным дэпутатам і карумпаваным чыноўнікам. Спадзяюся, што кандыдаты беларускай хрысціянскай дэмакратыі

стануць тым прыкладам, які дапаможа ўсім чытачам Народнай Волі і ўсім

неабыякавым людзям Беларусі стаць больш актыўнымі, браць адказнасць за жыццё

сваёй краіны на сябе.

Прапаную зрабіць першы крок - падтрымаць нашых кандыдатаў, далучыцца да іх камандаў, стаць назіральнікам у дзень выбараў, каб нашы галасы ў чарговы на раз не былі скрадзеныя. Давайце не будзем чакаць, калі прымуць новы дэкрэт № Х, які  давядзе да поўнай галечы, але будзем аб'ядноўвацца і бараніць свае інтарэсы ТУТ і ЗАРАЗ. Разам мы абавязкова зменім жыццё ў нашых гарадах,у нашай краіне да лепшага.

Уцёкі з дзіцячага садка. Чаго не разумее міністр Карпенка? 05.01.2018

У Светлагорску трое дзяцей збеглі з дзіцячага садка і з'ехалі ў Жлобін на цягніку. Выхавальніцу звольнілі, але пытанне: "Хто вінаваты?», застаецца адкрытым.

Вялікае шчасце, што ўцёкі дзетак не скончыліся трагедыяй.

А што ж міністэрства адукацыі? - «пакараць стрэлачніка» - выхавальніца звольненая, загад міністра - «закруціць гайкі», «узмацніць дысцыпліну»! Выхавальніцу звольнілі, хаця бацькі былі супраць.

Складаецца ўражанне, што ў міністэрстве абсалютна не ведаюць што робіцца ў дзіцячых садках і школах Беларусі. Ці ведаюць, але ім начхаць?

Не можа быць нармальнага выхавання ды і проста нармальнага нагляду за дзецьмі, калі склад садкоўскіх груп даходзіць да 30 чалавек! У пачатковай школе - тое ж самае. Выхавальнікі і настаўнікі бываюць розныя, але немагчыма надаць дастаткова ўвагі кожнаму дзіцяці і ў такіх велізарных групах. Нагадаем, што заробкі выхавальнікаў дзіцячых садоў проста жабрацкія ...

Акрамя таго, сучасны ў дзіцячы сад і пастаянныя хваробы, якія дзеці адтуль прыносяць - гэта сінонімы ..

Пры тым у краіне адсутнічае заканадаўчая база для прыватных дзіцячых садоў і школ. Нават перавесціся на сістэму хатняга навучання вельмі складана. Замест таго, каб дапамагаць альтэрнатыўнай сістэма адукацыі, улада выштурхвае яе ў нелегальнаю сферу. Беларусі патрэбна тэрміновая рэформа сістэмы адукацыі. І ў першую чаргу, неабходна легалізаваць і стварыць умовы для нармальнай працы прыватным дзіцячым садам, прыватным школам. Трэба перастаць душыць настаўнікаў папяровая работай, нікому не патрэбнымі справаздачамі і паказчыкамі.

Ад нашай сістэмы адукацыі даўно бягуць усе: бягуць студэнты, для якіх прэстыжнай з'яўляецца  адукацыя ў еўрапейскім ВНУ (цікава даведацца статыстыку, колькі студэнтаў з ЕС пажадалі вучыцца ў Беларусі за апошнія дзесяць гадоў? Тысячы? або 3-2 чалавекі? Ці ніводнага?)

З радасцю пераводзяцца на пазашкольную форму навучання  вучні, калі бацькі могуць гэта дазволіць, таму што школьная саўдэпаўскія сістэма аднолькава бяздушна ставіцца як да настаўнікаў, так і да школьнікаў. Таму што ў перапоўненых класах нават таленавітым вучням складана атрымаць якасную адукацыю.

І вось зараз пабеглі выхаванцы дзіцячых садкоў ... :)

А калі сур'ёзна, то сітуацыя ў Беларусі такая, што большасць грамадзян з задавальненнем бы з'ехала вучыцца, працаваць, жыць у Еўрапейскім Саюзе. Раней даводзілася часта чуць ад прыхільнікаў дзеючай улады: «калі вам так не падабаецца ў нашай краіне, - зъязджайце!» Сёння яны давялі краіну да таго, што гатовыя з'ехаць большасць. Вось толькі калі б усе з'ехалі, то хто б тады кармілі ўсе гэтыя чыноўнікі, кгэбэшники, ідэолагі, міністры? Увесь гэты «эліта», якой тут і так жыць добра?

Сёння на шляху рэформаў сістэмы адукацыі ў Беларусі стаіць менавіта міністэрства. І калі міністр Ігар Карпенка гэтага не разумее, альбо не здольны на правядзенне рэформаў - яму трэба тэрмінова падаваць у адстаўку.

Хаця, ёсць і альтэрнатыва: не мяняючы савецкіх падыходаў, Карпенка можа прыставіць ахову МВД-КДБ да варот дзіцячых садкоў – у іх супрацоўнікаў і заробак паболей, і штат дазваляе.

Два ўчынкi. 26.07.2017 2

За адзін (патрабавала выканння гімна сваёй краіны, рызукуючы медалём) - дзяўчынку паліваюць брудам многія сацсэткавыя дэм. змагары ("не за той сцяг і герб заступілася." Як быццам бы гэта віна яе, 15- гадовай, што сёння не наш нацыянальны сцяг лунае і не наш гімн гучыць ад імя Беларусі).

Другі - дзяўчына агалілася перад камерамі ў імя дэмакратыі,– ухваляецца як узор мужнага змагарства. (Шкада, што за 20 год змагання дзеля многіх так і не вывучанымі засталіся простыя  прапісныя ісціны:  важна не толькі Ў ІМЯ ЧАГО, але і ЯК. Мэта не апраўдвае сродкі,)

Калі задацца пытаннем – чый учынак у вачох абсалютнай большасці беларускага грамадства будзе ўхвалены? – адказ відавочны. І справа тут не ў палітычнай прыналежнасці, а ў разуменні прыстойнасці і годнасці.

Дык ці не сталася нашая дэмакратычная інтэрнет-супольнась падабенствам малой суб-культуры альбо сэкты (на пару тысяч чалавек), даўно адарванай ад грамадства і часта – ад рэчаіснасці?..

Будучыня і надзея гэтай краіны – у сутнасці ўчынка  Віалеты Скварцовай. Бо ў такіх як Віялета - ёсць шанец і Беларусь адрадзіць, змяніўшы дыктатуру на годны дэмакратычны строй, і нацыянальны сцяг і гімн вярнуць. У суполкі, што шалее ад ненавісці да сваіх суграмадзян – такога шанцу няма.
Бо па-сутнасці, тымі ж эмоцыіямі і памкненнямі (ненавісцю і непрыняццём, абвінавачваннем іншых і амаўленнем ад уласнай адказнасці) жыве сеняшні рэжым. І гэтая нашая дэмакратычная інтэрнет-суполка хіба толькі па форме ды назве альтэрнатыва...

Я таксама не ў захапленні (мякка кажучы), ад чырвона-зялёнага...  Але хацелася б, каб за сцягамі мы не пераставалі бачыць людзей.  Ва ўчынку  маладой дзяўчыны так шмат надзеі на тое, што ў нашай краіне можа многае змяніцца. І нават сцяг  - на наш нацыянальны бел-чырвона-белы. Надзея ў тым, што перамогуць каштоўнасці і падыходы ня злоснага інтэрнэт- коментатора-змагара і не аўтарытарыста- прыстасаванца з БРСМ, а тыя, дзеля каго гонар краіны вышэй за ўласны залаты медаль.   Калі гонар і годнасць для гэтых маладых людзей - каштоўнасць і прыярытэт, то несумненна, дакапацца да праўды гістарычнай і абараніць сапраўдныя нацыянальныя сымбалі яны змогуць.

 

P.S. Гэтую нататку публікую пасля гарачых дыскусій на старонках FB, разумеючы што для у многіх  такая пазыцыя выклікае абурэнне. Права кожнага – мець сваё меркаванне.  Без шкадавання развітаюся  з дзесяткам фрэндаў, што переходзяць мяжу хамства ў каментах –   хай кожны абірае свій шлях і сваё кола аднадумцаў.  

Аднак пры тым лічу важным неабходным заявіць – не ўся апазіцыя лічыць метады Фемен прымальнымі. Таксама   каб засведчыць, што не толькі нацыянальная сумболіка, але і кожны годны ўчынак грамадзяніна нашай краіны мусць быць ушанаваны.



FEMEN - плевок не только в Лукашенко. 24.07.2017 5

Главным медийным эффектом (по-крайней мере – в соцсетях) от визита Лукашенко в Украину стал акт эксгибиционизма одной из активисток FEMEN.

С криками: «Жыве Беларусь!, Stop dictatorship!» и надписью на голом теле «Жыве Беларусь» девушка бегала обнаженной на заключительной пресс-конференции Лукашенко и Порошенко.

После того, что FEMEN вытворяли на Майдане и нескольких лет отсутствия, активистки вернулись в амплуа «борцов за свободу Беларуси»

Напомню, обнаженные FEMEN в Киеве спилили крест, установленный во время «оранжевой революции» как памятный знак жертвам коммунистического режима.. По-сути было нанесено оскорбление украинскому народу, не только украинским верующим, произошло надругательство над памятью жертв сталинского террора, в память которым был установлен тот крест.

После подобных поступков у них хватило цинизма продолжать свои акции в Украине. И в качестве повода выбрано – противостояние диктатуре в Беларуси.

В каждом обществе существуют свои нормы приличия и рамки морального поведения. В частности, эксгибиционизм является не только уголовным преступлением в Беларуси и Украине, но считается неприемлемым и оскорбительным для социума в целом. Значит – для всего украинского и белорусского общества, оскорбительным для всех.

Поэтому для меня абсолютно непонятна восторженная реакция некоторых пользователей соцсетей. «Ура! Ура! – Лукашенко оскорбили!».

Давайте подумаем хотя бы чуть-чуть дальше: своей выходкой FEMEN не только Лукашенко оскорбили, но и осквернили святой для многих лозунг «Жыве Беларусь!», связав его с однозначно аморальным поведением.

Большей компрометации идеи демократии, свободы и самого лозунга «Жыве Беларусь!», чем это сделала эксгибиционистка из FEMEN придумать сложно.  

Радоваться тому, что таким образом оскорбили Лукашенко - это все равно, что радоваться тому, что дом, в котором ты живёшь, облили дерьмом: заодно и твоих врагов-соседей обгадили...


Парламентская ассамблея ОБСЕ. Итоги. 09.07.2017 2

Главным видимым итогом ассамблеи стало невключение  в итоговую декларацию резолюции «Положение в Восточной Европе», в которой критикуются нарушения прав человека в Беларуси и Азербайджане, а так же военная агрессия России на Украине. (43 человека проголосовали «против» и столько же «за»)

Это означает, что Кремль очередной раз утёр нос демократическим политикам из Европы и США . Потому что основной противодействия этой декларации конечно же стали политики и дипломаты России. Беларусь здесь только двигалась в фарватере российской дипломатии. Против резолюции голосовали не только страны-сателлиты России, но и политики из Европейского Союза, лояльные Кремлю.

Голоса разделились ровно поровну. Чему так случилось? Во-первых, европейские политики не придают такого большого значения решением ПА ОБСЕ как восточные страны. Резолюция парламентской Ассамблеи напрямую мало связаны с практической политикой. По этой причине делегаты из некоторых европейских стран уехали из Беларуси не дожидаясь итогового дня голосования. Россия же максимально мобилизовала всех.

Тем не менее, несмотря на внешний положительный для Кремля эффект, практические результаты не принятия резолюции могут быть совершенно противоположные. Очередное поражение европейских демократий Кремлю будет воспринято как ещё один сигнал о растущей кремлёвской угрозе для Европы. Делегации ведущих европейских стран были солидарны в поддержке этой резолюции, а значит, можно ожидать солидарный реакции и солидарных действий в ответ на этот проигрыш.

Что же касается Республики Беларусь, то наличие двух резолюции, в которых затрагивалась тема нарушений прав человека в нашей стране уже дали свои результаты. Во-первых, как уже отмечалось ранее, были выпущены на свободу все фигуранты «дела патриотов». Во-вторых, Александр Лукашенко впервые столь лояльно высказался в отношении Литвы и её возможного участия в контроле за строительством Островецкой АЭС. Несмотря на то, что резолюция предложенная литовским депутатом Лауринасом Касчюнасом , не была принято, заявление Александра Лукашенко были услышано всеми. И сейчас белорусские власти вынуждены будут каким-то образом доказывать, что эти слова не были пустым звуком . (Напомним, ранее белорусские власти демонстративно либо критиковали позицию Литвы, либо старались её просто проигнорировать.)

Во-вторых, итоговое резолюция с суждением нарушения прав человека в Беларуси было консолидировано поддержана всеми ведущими европейскими странами. Поддержана после дебатов, на которых подробно были факты репрессий, фальсификаций выборов, политзаключенных. В результате, многие участники ПА ОБСЕ впервые смогли узнать о реальном состоянии дел в нашей стране. Поддержка большинством ведущих европейских стран резолюции означает, что консенсус по этому вопросу в Европейском Союзе есть. От Беларуси по-прежнему будут требовать проведения свободных выборов, соблюдения прав человека.

Кроме того, состоялось много важных встреч с правозащитниками, оппозицией и жертвами репрессий, которые проходили в рамках Парламентской Ассамблеи ОБСЕ, а так же параллельно с официальным мероприятиям, но с участием делегатов ПА ОБСЕ. По итогам этих встреч можно с уверенностью сказать, что белорусским властям не удалось скрыть системные нарушения прав человека и факты массовых репрессий в Беларуси. Многие представители западных демократических стран на этих встречах впервые смогли услышать о нарушениях прав человека в Беларуси, о том как фальсифицируются выборы, о политзаключённых в нашей стране.

Только по итогам встреч, которые состоялись у представителей Беларусикой Христианской Демократии, запланировано несколько совместных мероприятий по Беларуси с участием конгрессменов США и европейских политиков. Возможно, что первые из них пройдут уже в этом году. (некоторые неформальные встречи представителей БХД и конгрессменов США длялись более 2-х часов. Это стало возможным только благодаря визиту делегации США на сессию ПА ОБСЕ в Минск)

 На совместном Круглом столе с участием оппозиции и европейских политиков белорусские власти сделали заявление о готовности создать постоянную площадку для диалога и переговоров с демократической оппозицией. Затем это заявление ещё раз было ретранслировано представителями власти, не участвующими в этом круглом столе. Это означает, что сейчас дипломаты европейских стран будут ждать подтверждения заявлений действиями. По моему глубокому убеждению, единственный путь, который может предотвратить социальный взрыв и насильственный характер смены власти в Беларуси - диалог власти и оппозиции и совместное срочное проведение системных политических, экономических реформ.

Совместными усилиями представителей гражданского общество и демократической оппозиции удалось привлечь внимание участников ПА ОБСЕ к нарушением прав человека в Беларуси. Власти не смогли создать образ процветающей Беларуси и скрыть многочисленные факты репрессий по отношению к собственным гражданам.

P.S. ещё одна вещь, которую показало голосование по вопросу приятия резолюции по Восточной Европе - важность каждого голоса и личного участия и ответственности. (напомню, голоса разделились поровну : 43 на 43) Я знаю некоторых делегатов из Западной Европы, которые уехали, не дождавшись дня голосования. Даже один единственный голос такого депутата мог бы решить судьбу резолюции.

Рэзалюцыі АБСЕ па Беларусі. Хто прайграў? 05.07.2017

У павестку дня сэсіі ПА АБСЕ не вынесеная рэзалюцыя па Беларусі, падрыхтаваная літоўскімі дэпутатамі. І замільгалі гучныя загалоўкі СМІ:  “Лукашэнка абыграў Літву” ,  “ в ОБСЕ "прокатили" резкую резолюцию Литвы по Беларуси”, …
Пры гэтым, мала хто звяртае ўвагу на тое, што РЭЗАЛЮЦЫЙ ПА   БЕЛАРУСІ ПАДРЫХТАВАНА ДЗЬВЕ. Другая рэзалюцыя – па сітуацыі ва Ўсходняй Еўропе ў цэлым, але палова пунктаў – пра Беларусь. І як раз Пастаянны Камiтэт падтрымаў гэты другі, крытычны да  уладаў праект рэзалюцыi дэпутата Крысціяна Холма.
Непрыняцце літоўскай рэзалюцыі - толькi на першы погляд няўдалая спроба літоўскіх дэпутатаў і перамога беларускіх чыноўнікаў.
Па-першае, на сам рэч, усе дасягнулi сваiх мэтаў:  беларускія чыноўнікі могуць справаздачыцца свайму кіраўніку – “не дарэмна хлеб елі”, Аляксандр Лукашэнка можа захаваць твар - бо рэзалюцыя не прынятая.  Лiтва прыцягнула ўвагу да БелАЭС  - нават Лукашэнка зрэагаваў ( маўляў, “мы гатовыя дамаўляцца з Лiтоўцамi, разам будаваць і эксплутаваць..” ). Магчыма,   літоўская дэлегацыя і хацела б большага, але гэта была маладасягальная задача-максымум.  І атака імі Шведаў зараз дасць  магчымасць вымагаць ад іх большай згоды з прапановамі Літвы ў будучым.
Па- другое, другая  рэзалюцыя цяпер пройдзе з большай верагоднасцю ( бо нават працiўнiкi першай рэзалюцыi  апелявалi  да другой як да правільнай ) А ў другой рэзалюцыі па правах чалааека i iншых пытаннях па Беларусi  ўсе ёсць,  апроч АЭС. Ну , а як было  сказана вышэй, да пытання АЭС увага прыцягнутая.  Зрэшты, прыцягнуць увагу да тых ці іншых пытанняў – гэта хіба што не адзіны магчымы практычны вынік ПА АБСЕ.    Бо рашэннi  ПА АБСЕ вельмi ўскосна звязаныя з практычнымі дзеяннямі.
Безумоўна, у выйграшы застаўся і швецкі дэпутат   Кент Харстедт.  Цяпер ён здабыў галасы Беларусі (магчыма і Расеі) ў сваю падтрымку, адначасна пазбавіўшыся крытыкі з боку большасці сваіх заходніх калег.
А цяпер ўявіце сітуацыю, калі б была толькі адна рэзалюцыя, падрыхтаваная дэлегацыяй Швецыі (паверце, там   шмат пунктаў, каторыя вельмі недаспадобы беларускім уладам.) Тады асноўныя баталіі разгарэліся б вакол яе. І нават пры яе прыняцці эфект   быў бы нашмат меньшы, бо рэзалюцыі  патрэбны не самі па сабе, а дзеля таго, каб мець  практычны вынік, уплываць на паводзіны тых, у дачыненні каго яны прымаюцца.
Зразумела, што прадстаўнікі беларускіх уладаў цяпер будуць імкнуцца максымальна змякчыць і Другую рэзалюцыю. Але ў гэтай сітуацыі шанцаў на поспех у іх  нашмат меней.
Зрэшты,  нават наяўнасць саміх праектаў рэзалюцый зрабiла сваю справу - пагроза прыняцця рэзалюцыi ўжо дапамагла вызвалiць з-за кратаў хлопцаў, затрыманых па справе патрыетаў.
Важна, што захоўваецца моцная група заходніх палiтыкаў, каторыя па-ранейшаму гатовыя прытрымлiвацца каштоўнаснага падыходу ў палiтыцы.   Сёння на Захадзе досыць безумоўных лабістаў, каторыя былі супраць любой рэзалюцыі па Беларусі. Цікава тое, што гэтыя ж людзі разглядаюць Беларуска-Еўрапейскія стасункі выключна   ў рэчышчы расейскай палітыкі. Але гэта тэма дзяля асобнага артыкула.

P.S. Абедзьве рэзалюцыі  падрыхтаваныя прадстаўнікамі Еўрапейскай народнай партыі. БХД і  Права-цэнтрысцкая кааліцыя адпачатку падтрымлівала абедзьве рэзалюцыі.

Парад ценностей. 03.07.2017 1

Организация военного парада в Минске - символ, наглядная иллюстрация сущности выбранной государственной политики.

По сути, такие массовые демонстрации в день государственных праздников демонстрируют геополитический и внутригосударственный выбор страны, а также отражают ценностные ориентации государства.

Речь сейчас не о том, правильно ли выбрана дата праздника (по-моему мнению - абсолютно нет). Главное - празднуется национальный День независимости. В этот день, на официальных мероприятиях демонстрируется то, что государство считает основой своей независимости, своей силы, своего влияния, основой своей политики. В Беларуси, как и во многих авторитарных государствах, еще со времен СССР происходит попытка демонстрации «мускулов» - военной силы, которая по мнению государственных чиновников есть главная основа и опора независимости Беларуси. В данном случае всему миру демонстрируется атрофированная и слабая мускулатура, способная впечатлить разве что детей, которые не имеют ни малейшего представления о современных вооруженных силах современных государств. Думаю, что со стороны наша страна с этими попытками демонстрации военной силы выглядит скорее как неандерталец с дубиной, нежели как серьезный противник.

 Что можно привести в качестве альтернативы? Для меня   ярким  и шокирующим впечатлением в свое время стало знакомство с тем, как отмечают День конституции в Норвегии. Для этой страны это главный праздник, символизирующий независимость страны. В этот день проходят массовые парады по всей стране, однако в этих парадах НЕ УЧАСТВУЕТ НИ ОДНА ЕДИНИЦА БОЕВОЙ ТЕХНИКИ. Во время парада в Норвегии дети, а вместе с ним и взрослые, идут в национальных костюмах с национальной норвежскими флагами…Первая реакция человека из авторитарных стран на такие парады - предположение, что у Норвегии нет вооруженных сил, которыми можно гордиться, нет «мускулатуры», которую можно показывать всему миру. Но достаточно посмотреть общедоступную информацию про вооруженные силы Норвегии, и становится очевидным, что белорусская армия по сравнению с норвежской - просто хилый младенец .

 При этом Норвегия как символ, как основу своей независимости демонстрирует парад детей, парад граждан, объединённых патриотизмом к своей родине. Норвегия демонстрирует, что ЧЕЛОВЕК является основой ценностной системы этого государства. Это показывается всему миру как главная сила, как уверенность, как гарантия независимости Норвегии.

Что демонстрирует Беларусь на параде? Кроме демонстрации своей военной несостоятельности, начиная с самой подготовки к этому параду, государство демонстрирует пренебрежение гражданами страны. Танками и военными колоннами во время подготовки и во время проведения парада попирается частная жизнь минчан и тех, кто решил приехать в Минск в это время. Многочасовые пробки во время прохождения колонн, поломанной асфальт, ограничения на дорогах на протяжении двух недель до и во время парада .... Между человеком и танком беларусское государство выбирает танк. В итоге - лишается поддержки своих граждан, нисколько не выигрывая в военной мощи.

 Белорусскому руководству как людям из прошлого нужно понять, что сегодня войны выигрываются не теми, у кого военный потенциал больше. Как и влияние в мире зависит не от количества танков. В основе международного влияния, как и в основе эффективности армии лежит эффективность экономики, которая в  определяется  системой управления государством. И в основе каждой системы управления лежит набор ценностей, опираясь на которые, государство создает эффективную экономику, здравоохранение, образование, армию.

Какая система ценностей в конечном счете выигрывает – та, в основе которой потребности танка или та, у которой в основе потребности человека?

Как видим на примере Норвегии и Беларуси - ответ очевиден.

Вечером 3 июня, на радость минчанам, танки выедут из города. Для нормальной жизни останется не так много - чтобы танки выехали и из головы беларуских государственных чиновников.





Санкцыі ЗША – вынік працы беларускіх сілавікоў. 14.06.2017

Праца КДБ і МУС прынесла свае вынікі - ЗША працягнулі санкцыі ў дачыненні да ўладаў Беларусі

Фактычна за ўвядзенне санкцый у дачыненні да краіны, а таксама за міжнародную ізаляцыю цалкам адказная рэпрэсіўныя органы беларускай улады - МУС і КДБ. Іх дзеянні за апошнія паўгады: брутальныя арышты мірных дэманстрантаў, "Справа патрыётаў", парушэнне права на свабоду слова - цалкам дыскрэдытавалі Беларусь на міжнародным узроўні. Усе намаганні МЗС палепшыць імідж краіны былі марныя.

У лісце Дональда Трампа да Кангрэсу адзначаецца, што "дзеянні некаторых беларускіх палітыкаў падрываюць дэмакратычныя працэсы краіны”, а "карупцыя і парушэнне правоў чалавека ў Беларусі з'яўляюцца пагрозамі для нацбяспекі і знешняй палітыкі ЗША".

Санкцыі ўведзеныя ў дачыненні да ўлады, але фактычна дзейнічаюць у дачыненні да ўсёй краіны. Міжнародны палітычны імідж наўпрост звязаны з магчымасцю эканамічнага супрацоўніцтва, інвестыцый. Хто стане супрацоўнічаць з краінай, кіраўніцтва якой знаходзіцца ў чорным спісе?

Будучыня нашай краіны, яе незалежнасць, яе эканамічны дабрабыт наўпрост звязаныя з тым, ці зможам мы спыніць гэта прававое бязмежжа, якое сёння дзеецца ў краіне. Асноўная прычына стагнацыі Беларусі - беспардоннае ўмяшальніцтва сілавых структур ва ўсе сферы жыцця краіны. Фактычна КДБ сёння пануе і ў эканоміцы і ў замежнай палітыцы. Менавіта пануе, бо надзеленае бязмежнымі паўнамоцтвамі, рэпрэсуе,  разбурае і пры гэтым ні за што не нясе адказнасці.  

За ізаляцыю краіны пасля Плошчы 2010 адказныя выключна сілавікі, каторыя планавалі брутальны разгон дэманстрацыі і наступныя рэпрэсіі.   Вясной 2017 яны паспрабавалі паўтарыць сцэнар 2010.  І хаця рэпрэсіі былі не такімі жорсткімі, гэтая спроба ні для каго не засталася незаўважанай.

За кожны ўзмах міліцэйскай дубінкі Беларусь плаціць занадта дарагую цану.  Ці не надыйшоў час спыніць гэтае бязмежжа?

чытаць іншыя навіны

Віталь Рымашэўскі