АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Выбары-2019 Змена ўраду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа Забойства Паўла Шарамета

Анхела Эспіноса Руіз пра шлях да беларускай мовы

Анхела Эспіноса Руіз пра шлях да беларускай мовы
17.09.2018
Беларускамоўная іспанка, паэтка Анхела Эспіноса Руіз, распавяла "Радыё Рацыя" пра свой шлях да беларускай мовы.



Анхела Эспіноса Руіз пра шлях да беларускай мовы
"Мае бацькі, канешне, хацелі выбраць мне перспектыўную прафесію, але дакладна не філолага. Але я моцна захапілася мовамі. Два гады канфліктавала з бацькамі, асабліва з мамай, якая даволі цяжка гэта ўспрыняла" , — распавяла Анхела Эспіноса Руіз.

— Я вельмі рады бачыць вас у Беластоку. І хачу пачаць з самага пачатку, як кажуць. Адкуль у вас зацікаўленне беларускай мовай? Вы ж дзяўчына з самага поўдня Іспаніі, з Малагі, калі не памыляюся. А з нашага гледзішча, гэта ўжо канец Еўропы.

— Ну гэта і ёсць канец Еўропы насамрэч. У нас ёсць «балкон Еўропы» каля Малагі. І я сапраўды павінна была быць далёка ад беларускай мовы.

Гэта даволі доўгая гісторыя: калі мне было 15 гадоў, я атрымала вельмі цікавую стыпендыю, па дыпламатыі, ад Дзярждэпартамента ЗША. Я была адзінай іспанкай на гэтым семінары, на гэтай праграме і там былі людзі з розных краін Еўропы: ад 15 ад 19 гадоў у дзвюх групах. Я была ў малодшай групе. Былі людзі з Еўропы, з Еўразіі і з розных штатаў ЗША. Там я ўпершыню пачула агулам славянскія мовы.

Цяпер я валодаю і беларускай, і польскай, бо жыла два гады ў Варшаве, і рознымі славянскімі мовамі. А тады я не ведала, дзе заканчваецца адна славянская мова, і дзе пачынаецца другая. І гэтыя мовы мяне моцна заінтрыгавалі, спадабаліся.

Расейская мова, вядома, пераважала, але было і пара палякаў, якія між сабой раз-пораз размаўлялі па-польску, украінец, беларусы былі.

Адзін з іх аднойчы, калі ён хацеў абмяркоўваць прыватна нейкую справу, я, канешне, не ведаю якую, з украінцам, дык яны перайшлі кожны на сваю родную мову, а так агульна ён бы расейскамоўны. Я чула, як людзі з былога ССР наракалі, што яны не разумеюць нічога. Я пытаю: А чаму вы не разумееце? Яны не па-расейску кажуць? «Не. Яны размаўляюць на мовах».

Гэта было вельмі цікава. Праз год яшчэ была афіцыйная сустрэча ў Балгарыі, і мне таксама спадабалася балгарская мова. Я ўжо крыху чытала кірыліцу, бо вельмі хацела вывучыць прынамсі расейскую мову. А потым, можа працягваць, а можа і не. Я не загадвала наперад.

У мяне засталіся з праграмы рэгіянальнай сустрэчы, якая збірала людзей трох пакаленняў, вельмі добрыя сябры з Беларусі. Проста так гістарычна склалася. Яны пачалі пакрысе знаёміць мяне з беларускай культурай, музыкай асабліва, літаратурай у перакладах.

А ў 2010 годзе я напісала артыкул пра прэзідэнцкія выбары ў Беларусі, яго апублікавалі ў рэгіянальнай газеце ў Малазе.

Я хацела, каб людзі ў Іспаніі зразумелі, што ў Еўропе ёсць такая краіна, як Беларусь. Што адбываецца ў Беларусі, што гэта Еўропа, хоць і за мяжой Еўразвязу. І гэта для мяне было ўжо вострым і важным пытаннем. Мая сяброўка з Беларусі прымусіла мяне даслаць гэты апублікаваны артыкул на конкурс. На наступны год быў абвешчаны конкурс «Беларусь у фокусе», арганізаваны ў Варшаве.

І нейкім цудам я перамагла ў гэтым конкурсе. І мяне запрасілі ў Варшаву. А ў Варшаве на гэтых цырымоніях, на узнагароджанні я ўпершыню апынулася ў беларускамоўнай кампаніі. Там былі беларускія журналісты, культурныя і палітычныя дзеячы. І мне моцна спадабаліся і людзі, і мова.

Я ўжо падвучыла крыху расейскую, украінскую пачала была вучыць па вершах Ліны Кастэнка, польская ва ўніверсітэце мела ўжо пачацца ад наступнага семестра. І я ўжо разумела, што калі мне так падабаецца і так цікавіць мяне Беларусь, дык каб быць у курсе падзей у Беларусі, мне трэба ведаць беларускую мову.

— А як сям’я аднеслася да вашага захаплення нейкай славянскай мовай, а гэтыя славянскія народы невядома дзе жывуць? І вы не выбралі нейкай прэстыжнай мовы, напрыклад, расейскай, польскай ці чэшскай, а выбралі беларускую мову, якую нават нацыя не хоча вывучаць.

 — Спачатку было складана. Але я была адораным дзіцём, мела талент да моў, да іншых школьных прадметаў. Мае бацькі, канешне, хацелі выбраць мне перспектыўную прафесію, але дакладна не філолага. Але я моцна захапілася мовамі.

Два гады канфліктавала з бацькамі, асабліва з мамай, якая даволі цяжка гэта ўспрыняла. Мама была з небагатай сям’і, мела шмат цяжкасцяў у жыцці, таму хацела, каб я жыла лепш за яе. Аднак маме таксама было прынцыпова, каб я паступіла вучыцца туды, куды мне хочацца, каб я любіла сваю прафесію. Таму яна ў выніку змірылася з маім выбарам. І я паехала ў магістратуру ў Варшаву.

Падчас вучобы ў Варшаве я на некалькі дзён выехала з групай у Беларусь. У многім з гэтым выездам нам дапамагла Ганна Пякарская. Апрача мяне і Ганны, астатнія былі ў групе этнічныя палякі, якія мелі пэўныя стэрэатыпы пра Беларусь. І яны шукалі прыкметы дыктатуры, таго, што беларусы больш п’юць і г.д. Мы былі там некалькі дзён.

Я проста хацела пабачыць на ўласныя вочы краіну, якая мяне цікавіць, якую я люблю. І яна мяне не расчаравала, хоць многія мае беларускія знаёмыя казалі, каб не ехала, што магу расчаравацца, казалі, каб, можа, любіла Беларусь здалёку. Але гэта на мяне не паўплывала. А наадварот, там вельмі добрыя людзі, цікавая архітэктура, вельмі прыгожая прырода.

Мне нават Менск спадабаўся. Для мяне гэта ў нейкім сэнсе таксама экзотыка. Тады, у 2015 годзе, я правяла прэзентацыю свайго першага зборніка і зарабіла 3 мільёны беларускіх рублёў таго часу. Так я стала першым мільянерам у нашай сям’і, чым вельмі ганаруся.


 


Дата стварэння навіны 17.09.2018

Возврат к списку