АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Ваеннае становішча ва Украіне Выбары-2019 Праграма ураду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Забойства Паўла Шарамета

Следчы эксперымент выявіў нестыкоўку ў "справе Коржыча"

Следчы эксперымент выявіў нестыкоўку ў "справе Коржыча"
17.09.2018
17 верасня ў межах разгляду “Справы Коржыча” дапыталі радавых Віталя Міцкевіча і Вадзіма Саўко.

 Падчас следчага эксперыменту хлопцы выконвалі ролю Аляксандра Коржыча — салдата з Печаў, знойдзенага павешаным 3 кастрычніка 2017 года, паведамляе euroradio.fm
Па версіі следства, Коржыч павесіўся ў падвале медроты, папярэдне звязаўшы сабе ногі шнурком ад абутку, з майкай на галаве. Каб зрабіць пятлю, ён падсвечваў сябе запальнічкай. Сведкі, якія выступалі ў судзе раней, казалі, што ў памяшканні не было мэблі, з дапамогай якой 21-гадовы пінчук мог здзейсніць самагубства.

Міцкевіч і Саўко падрабязна распавялі пра следчы эксперымент. Абодва хлопцы ўпэўненыя, што Коржыч мог здзейсніць суіцыд, звязаўшы сабе папярэдне ногі і нацягнуўшы майку на галаву. Аднак Святлана Коржыч, маці загінулага вайскоўца, заўважыла, што іх паказанні супярэчаць іншым матэрыялам справы.

“Радавых адабралі па росце. Пайшлі ў медроту ў падвал. Там святла не было. Я свяціў запальнічкай, убачыў пасярэдзіне гэтага невялікага пакою кручок, — распавядае Вадзім Саўко. — Завязаў пятлю на кручок. Дастаць да яго можна было, стаўшы на дыбачкі. У пакоі са мной знаходзіліся фатограф і яшчэ два чалавекі. Уключылі святло і  сфатаграфавалі. Потым сказалі звязаць ногі вяроўкай і залезці ў пятлю. Вочы завязалі шарфам. Доўга не атрымоўвалася — пятля спаўзала. Потым я дадумаўся, што трэба спінай уперціся ў правую сценку, а нагамі — у левую. Так, зрабіўшы тры рухі, атрымалася дацягнуцца да столі".

— Вы ўпіраліся спінай аб сценку. Вопратка вымазалася ў пабелку і павуцінне? — пытаецца Святлана Коржыч.

— Так, — адказвае Саўко. — Вопратка была белай.

— А падпалкоўнік у паказаннях кажа, што Саша вісеў у чыстай вопратцы, спіна была чысценькая, — звяртае ўвагу суддзі на нестыкоўку маці загінулага радавога.

Паказанні Міцкевіча падобныя на тое, што сказаў яго саслужывец. І ён таксама распавядае пра тое, што вымазаў спіну пабелкай.

Суд па “справе Коржыча” працягваецца з 8 жніўня. Яму папярэднічала расследаванне, што цягнулася паўгода. Следчы камітэт прыйшоў да высновы, што Аляксандра Коржыча давялі да самагубства трое сяржантаў: Яўген Бараноўскі, Ягор Скуратовіч і Антон Вяжэвіч. Маці загінулага салдата ў гэтую версію не верыць: Святлана Коржыч спрабуе даказаць, што яе сына забілі.
«Людзі, якія мяне ведаюць, дзівяцца, як я яшчэ вытрымліваю, - працягвае Тамара. - Я кожны дзень пражываю ўсё, што звязана з маім сынам. Да гэтага часу не веру, што гэта адбылося. Ён трапіў у лапы следакоў, там усё могуць прыпісаць. Не было такога, каб нехта чуў, бачыў».

Яе зноў пачынае трэсці, голас становіцца ўсё мацней: «Па першым часе я не з'яўлялася на людзях. Але потым прыйшлося выйсці, хлеба хоць бы купіць. Наш горад маленькі, усе добра ведалі маіх бацькоў, мяне, дзяцей. І вось я заўважаю, як балбочуць дзве жанчыны, убачылі мяне і давай: «А ты ведаеш, гэтая тая, у якой сын ...» Я ўзяла сябе ў рукі - і матам на іх. Па-іншаму нельга. Крычу ім: «Ты ведаеш, што адбылося? Я, маці, і не ведаю, а ты ведаеш? Я ў цябе грошы пазычала? Не! Ну так і ідзі!» Мне давялося стаць нахабнай, хоць я была па-іншаму выхавана. Ад мяне некаторыя адвярнуліся. Казалі маім знаёмым: «Ды як вы можаце з ёй мець зносіны? Яна ж пракажоная!» Я зараз вельмі ўзлаваная. Хто мяне ведае, заўважаюць: «Тамара, ты змянілася». Так, я вельмі змянілася. Я была раней адкрытая. А цяпер - не. Кажу: прайдзіце праз маё і тады зразумееце. Муж маёй сяброўкі аднойчы сказаў мне: «Тамара, не перажывай, гэта было смецце ў тваім жыцці. Калі б гэта былі людзі, яны б зразумелі». Многія да мяне прыходзілі, падтрымлівалі і прыносілі грошы. Я тады не разумела, а яны казалі: «Тамарочка, бяры, табе яшчэ спатрэбіцца, у цябе будзе шмат выдаткаў». Яны мелі рацыю».

У пакоі, дзе мы сядзім, стаяць старыя савецкія кнігі. Тамара ўспамінае, што варта было ёй прачытаць главу адзін раз, як дзеці імгненна ўсё схоплівалі. Успамінае, як разам слухалі «Нямецкую хвалю». Дзеці - блізняты Павел і Андрэй. Аб другім сыне Тамара кажа неахвотна, быццам хоча яго зберагчы. Яму таксама дасталася пасля прысуду брата - былі праблемы са здароўем, універсітэт ён кінуў. «На яго прыйшоўся першы агонь, яму першаму ўсё распавялі. Мабыць, Паўлуша так спрабаваў мяне зберагчы, - скрозь слёзы кажа маці. - Вы бачыце кнігі? Гэта было галоўнае для сына. Нават там, у турме, ён прасіў мяне дасылаць кнігі па гісторыі, філасофіі. Дзякуй нашай бібліятэцы, дапамагалі мне. Многае купляла, апошні раз - восем кніг, ён так і не паспеў іх прачытаць. Позна ўжо было. На Валадарцы, памятаю, начальнікі казалі: «Такога ў нас яшчэ не было, кніжнік нейкі!» Я папрасіла пакінуць гэтыя кнігі ў ізалятары. Яны там больш патрэбныя».

Як адбылося забойства, Тамара не ведае. Яна адмаўляецца верыць, што яе сын, які вывучаў замежныя мовы, гуляў на некалькіх інструментах, вучыўся на бюджэтным на гістфаку БДУ, мог здзейсніць такое страшнае злачынства. Маці не ведала ні яго жонку, ні яго сябра, якіх Павел заспеў разам. «Апошнія гады ён быў закрытым. Шмат чаго мне не расказваў, не хацеў мяне хваляваць. Пра тое, што ён ажаніўся, я даведалася ўжо калі здарылася трагедыя. Гэта быў шок. Ні дзяўчынку, ні яе бацькоў я ў вочы не бачыла».



Дата стварэння навіны 17.09.2018
Падзяліцеся навіной з сябрамі

Возврат к списку