АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Выбары-2019 Змена ўраду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа Забойства Паўла Шарамета

Аніматары: ці ўдасца вывесці з ценю гатовыя адукацыйныя праграмы?

Аніматары: ці ўдасца вывесці з ценю гатовыя адукацыйныя праграмы?
23.03.2018
За апошнія 20 гадоў 36-серыйны анімацыйны збор пра гісторыю ўзнікнення гербаў беларускіх гарадоў “Аповесць мінулых гадоў” стаў для "Беларусфільма" самым аб’ёмным і фундаментальным.

Нацыянальнай бібліятэцы краіны ўрачыста перадалі 36-серыйны анімацыйны збор пра гісторыю ўзнікнення гербаў беларускіх гарадоў “Аповесць мінулых гадоў”. Гэты праект ужо прайшоў “апрабацыю гледачом”, займеўшы нямала прыхільнікаў самага шырокага ўзроставага дыяпазону. І стаў добрым контраргументам сцвярджэнню пра “няякаснасць” айчыннага кіно. Хаця вельмі-вельмі многія тыя гарэзлівыя ды вынаходлівыя мультфільмы ніколі нават і не бачылі.
***
Імпрэза ў Нацыяналцы паказальная таксама і з той прычыны, што яна стала першай афіцыйнай прэзентацыяй праекта. Між тым, здымкі апошняга эпізоду завяршыліся яшчэ тры гады таму! Супрацоўнік анімацыйнай студыі Канстанцін Андрушачкін стварыў для цыкла шыкоўнае меню. Аўдыторыі паказалі высакаякасны забаўляльна-адукацыйны прадукт, гатовы для камфортнага выкарыстання (бяры і хоць сёння DVD выпускай) і… практычна невядомы шырокаму колу беларусаў.


Размова з аўдыторыяй, якая адбылася пасля завяршэння афіцыйнай часткі, яшчэ раз падкрэсліла відавочнае: паміж гледачом і аніматарамі дагэтуль існуе прорва, якая ўтварылася зусім не па віне апошніх. Нездарма аўтар ідэі “Аповесці” і адзін з яе рэжысёраў Ігар Волчак (на здымку) у фінале прамовіў: “Хацелася б, каб фільмы даходзілі да аўдыторыі”. 

За тыя трынаццаць гадоў, што назіраю за дзейнасцю айчынных аніматараў, бачу адну і тую ж карціну: таленавітыя рэжысёры ствараюць стужкі, высокую якасць якіх прызнаюць на самавітых міжнародных фестывалях, але пры гэтым пазнаёміцца з іх фільмамі можа толькі вузкае кола набліжаных да студыі. Калі распавядаеш камусьці пра дасягненні айчыннай анімацыі, самае папулярнае пытанне “А дзе гэта можна пабачыць?”

Каб адчуць маштаб праблемы, варта прывесці ў прыклад тую ж “Аповесць”: з 2006 года ў працы над ёй узяў удзел 21 рэжысёр, восем з якіх рабілі тут першыя крокі ў прафесіі. Па словах аніматара Аляксандра Ленкіна, за апошнія 20 гадоў гэты праект стаў для студыі самым аб’ёмным і фундаментальным. 

Рэжысёр Міхаіл Тумеля назваў яго яднаючай пляцоўкай, на якой змаглі сустрэцца старэйшае пакаленне мультыплікатараў і моладзь — напрыклад, у апошнім выпуску паўдзельнічалі амаль усе студэнты Акадэміі мастацтваў, якія вучыліся на аніматараў на курсе Алега Белавусава і Алены Пяткевіч. “Аповесць” прадэманстравала ўсю палітру анімацыйнай тэхнікі, якую бліскуча засвоілі нашыя творцы (у адной з серый можна нават 3D пабачыць). Чакалася, што кароткаметражкі з’явяцца на тэлебачанні (хаця б нават застаўкамі перад рэкламнымі блокамі) альбо ў метро (сапраўды, яны былі б там куды болей да месца, чым сённяшняя дзіўная падборка відэазамалёвак кшталту “гэта смешна”). Аднак нешта ізноў пайшло не так.

Здавалася б, дадзеным матэрыялам перш-наперш павінна было зацікавіцца Міністэрства адукацыі — чым не наглядны дапаможнік для вывучэння краязнаўства? Міхаіл Тумеля распавёў пра сваю сястру — выхавацельку ў дзіцячым садку, якая навучае падапечных геаграфіі Беларусі з дапамогай “Аповесці”. На жаль, не ва ўсіх ёсць родзічы-аніматары… Калі ж сур’ёзна, прадукт такой якасці павінен паўсюдна выкарыстоўвацца ў сістэме адукацыі. У Год малой радзімы гэта будзе як ніколі дарэчы!

Між іншым, тым жа спадаром Тумелем створаны яшчэ і 16-серыйны праект “Прымаўкі”. Ігар Волчак зрабіў фільмы для дзяцей “Акіяны” і “Фразеалагізмы”. Ці ўдасца вывесці з ценю гатовыя адукацыйныя праграмы?


Гэта страшэнная бяда, што ніхто не ведае нацыянальнай анімацыі, — эмацыйна працягвае Аляксандр Ленкін. — Між іншым, на “Беларусьфільме” працуюць вышэйшага гатунку прафесіяналы, а айчынная студыя анімацыйных фільмаў — кінамайстэрня еўрапейскага ўзроўню!

Як слушна зазначыў Ігар Волчак, кінагаліна — гэта не толькі вытворчасць, але і пракат. Усе правы на анімацыйныя стужкі належаць “Беларусьфільму”, таму ёсць надзеі, што новае кіраўніцтва зможа змяніць сумную сітуацыю з іх прасоўваннем на рынку.

На запыт “што рабіць?” аніматары даўно ведаюць адказ: запрашаць менеджараў, якія будуць стала вывучаць патрэбы аўдыторыі, дамаўляцца аб выпуску дыскаў, шукаць рынкі збыту прадукцыі і гэтак далей. Міхаіл Тумеля ў чарговы раз прыгадаў, што мы жывём у эпоху інтэрнэту, і было б лагічна, каб на сайце нацыянальнай кінастудыі ці на адмысловым YouTube-канале выкладвалася б айчынная мультыплікацыя. Яна збірала б лайкі, прагляды і такім чынам прыцягвала б увагу да працы анімацыйнай студыі ў прыватнасці, а таксама да “Беларусьфільма” ў цэлым.

Мэта такіх імпрэз у тым, каб пачуць адзін аднаго, — падсумаваў Міхаіл Тумеля. — Калі хто-небудзь прыслухаецца і ў продажы з’явіцца DVD з “Аповесцю” ці дыск кшталту “Залатая калекцыя анімацыі”, калі будзе заснаваны адмысловы сайт, прысвечаны нацыянальнай анімацыі, дзе можна будзе легальна пабачыць нашы работы і стужкі папярэднікаў — гэта ўжо стане вялікім дасягненнем.

па інф. матэрыялу "Культуры"

Дата стварэння навіны 23.03.2018

Возврат к списку