АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Выбары-2019 Змена ўраду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа Забойства Паўла Шарамета

Валерый Дайнека: Мулявін не ведаў, як пазбавіцца ад Барткевіча

Валерый Дайнека: Мулявін не ведаў, як пазбавіцца ад Барткевіча
25.02.2018
Яшчэ пры жыцці адбыўся раскол калектыву, і сёння два ансамбля спяваюць знакамітыя хіты. "Собеседник" пабываў у Мінску, у гасцях у саліста «Беларускіх песняроў» Валерыя Дайнэкі, яго калектыў сёлета адзначыць 20-гадовы юбілей.

Фота: Дзяніс Зінчанка
15 гадоў таму 26 студзеня краіна праводзіла ў апошні шлях заснавальніка ансамбля "Песняры" Уладзіміра Мулявіна. Мы пагаварылі з музыкам аб тым, хто яго не пускаў да паміраючага Мулявіну, хто папрасіў выратаваць «Песняроў" і чаму гэтая аперацыя прывяла да расколу групы, а таксама высветлілі, на што сёння робяць стаўку ў калектыве Дайнека.

У 1970 годзе на Усесаюзным конкурсе артыстаў эстрады другое месца з Львом Лешчанка падзяліў малавядомы ансамбль «Песняры», які заснаваў Уладзімір Мулявін. А праз год яны бліскуча выступілі на Міжнародным фестывалі ў Сопаце ў Польшчы. Калектыў імкліва набіраў папулярнасць, і ўжо ў 1976 годзе яны сталі першым ВІА, які правёў гастролі ў ЗША. Ўсенародна любімыя хіты «Волагда», «Белавежская пушча», «Касіў Ясь канюшыну», «Беларусь», «Алеся», «За паўгадзіны да вясны» спяваюць і сёння, праўда, два калектывы: «Песняры» і «Беларускія песняры». У адным з калектываў, які называецца дзяржаўным, працуюць маладыя хлопцы, некаторыя з іх нават не былі знаёмыя з Мулявіным, а ў другім - сабраліся тыя, хто доўгі час спяваў і спявае любімыя хіты. Мы пагаварылі з заслужаным артыстам Беларусі Валерыем Дайнекам, які з 1977 года выступае ў ансамблі і трапіў туды на асабістае запрашэнне Мулявіна.

- Я прыйшоў у «Песняры» адразу ж пасля заканчэння працы ва ўкраінскім калектыве Сафіі Ратару «Червона рута», - успамінае 66-гадовы артыст. - Мне даўно прапаноўвалі заняць там «сваё» месца, але быў шэраг пытанняў, якія мне не дазвалялі гэта зрабіць, хоць я і сябраваў там з усімі хлопцамі. Спачатку мне не зусім падабаўся рэпертуар ансамбля, я захапляўся іншай музыкай. Наступнай прычынай было тое, што я не хацеў ісьці на чыёсьці месца. Толькі пасля майго наведваньня іх сольнага канцэрта ў палацы спорту я прыняў запрашэнне Мулявіна. Прыйшоў я ў ансамбль на месца Юрыя Дзянісава, дакладней, мы з ім памяняліся краінамі: я вярнуўся з Украіны на радзіму, Юра з'ехаў у Кіеў. У чым-то ён, напэўна, не сышоўся поглядамі з калектывам. Дарэчы кажучы, ён даў пуцёўку ў жыццё песні «Белавежская пушча», якую да гэтага часу выконваю я. Напэўна, мне ўдалося ўкласці ў яе нейкія эмоцыі, якія закранулі душы і сэрцы слухачоў.

Папулярнасць нашага ансамбля была такой, што, калі прыязджаюць, напрыклад, у Тулу, мы давалі па тры канцэрты ў дзень на працягу 10 дзён. І так амаль у кожным горадзе! Працавалі заўсёды пры аншлагах. Можна сказаць, гэта была праца на знос, але мы былі маладымі і поўнымі надзей на творчае даўгалецце. У канцы 80-х - пачатку 90-х ансамбль «Песняры» сталі пакідаць шматлікія музыкі. Не абыйшла гэтая доля і мяне.

У 1992 годзе я і Уладзіслаў Місевіч (які пачынаў у калектыве з першага дня заснавання. - Аўт.) Сышлі з ансамбля. Улад заняўся нейкім бізнесам, застаючыся пры гэтым у музыцы і спонсируя некаторыя мерапрыемствы маладых талентаў. Я быў запрошаны ў аркестр Міхаіла Фінберга, дзе прапрацаваў 4 гады.

Фота: з асабістага архіва
- Чаму прынялі рашэнне сысці ад Мулявіна?

- Гэтае пытанне ўжо настолькі быў расшыфраваны, што не хацелася б гаварыць лішні раз, не хочацца падманваць перш за ўсё самога сябе, ну і людзей таксама, а праўда горкая (кіраўнік калектыву да таго моманту канчаткова спіўся. - Аўт.). Валодзя ўжо грунтоўна стаміўся да таго часу, і яму часцей хацелася адпачываць, а маладыя хлопцы рваліся, што называецца, у бой. Сталі зрывацца канцэрты, у музычным плане мы тапталіся на месцы. Але самае галоўнае, што стырно праўлення ў той час былі ўжо зусім у іншых руках, а менавіта ў акторкі Святланы Пенкінай, жонкі Мулявіна.

- Але нешта ж вас прымусіла праз чатыры гады вярнуцца ў «Песняры»?

- Працуючы ў аркестры, я быў досыць вольны, і мяне запрашалі на разнастайныя конкурсы маладых выканаўцаў, дзе я быў у журы. І вось на адным з іх адбыўся размова з міністрам культуры Беларусі, які і звярнуўся да мяне з просьбай выратаваць дзяржаўны ансамбль. У той жа час сталі тэлефанаваць хлопцы, якія працуюць у «Песнярах», і размовы з імі былі на гэтую ж тэму. І вось па заканчэнні чатырох гадоў мы з Уладам Місевічам вярнуліся і цэлы год працавалі там, успамінаючы старыя песні і ствараючы новыя творы. За гэты час мы шмат чаго паспелі зрабіць. І нават было знойдзена новы будынак для ансамбля, замоўлена дарагая апаратура, праца ішла поўным ходам. Нам патрэбен быў калектыў са здаровым кіраўніком. Склад ансамбля быў некалькі зменены ў параўнанні з тым часам, калі я сыходзіў, але працавалі ўжо прафесіяналы і вельмі моцныя музыканты.

За цэлы год працы ў «Песнярах» я двойчы бачыў Мулявіна. Мы ўсе ведалі, што з ім адбываецца. Намінальна ён заставаўся музычным кіраўніком, а мастацкім быў прызначаны Місевіч. І вось у адной з гастрольных паездак даведаліся, што ў нашым офісе адбываецца перастаноўка, звязаная з нашым знаходжаннем у калектыве (у гэты час Мулявін прыйшоў на асабісты прыём да Аляксандра Лукашэнкі. - Аўт.). Місевіча здымаюць з пасады мастацкага кіраўніка, называюцца прозьвішчы тых людзей, якія могуць застацца, астатнім прапаноўваюць звольніцца! Некалькі разоў нас выклікалі на дыван у Мінкульт, дзе мы сустракаліся з Мулявіным і прадстаўніком улады, які нас хацеў памірыць, хоць мы як бы і не лаяліся. У выніку мы звольніліся практычна ўсёй камандай, пакінуўшы касцюмы, новае памяшканне, і сышлі ў «Белканцэрт». Праз некаторы час мы юрыдычна аформілі новую назву «Беларускія песняры».

- Саліст старога складу «Песняроў» Леанід Барткевіч у інтэрв'ю распавядае аб тым, што, калі ў 2003 годзе ў НДІ нейрахірургіі ў Маскве пасля ДТЗ ляжаў Мулявін, ніхто з вас яго не наведаў ... Чаму так склалася?

- Пра тое, што здарылася з Мулявіным, мы даведаліся, знаходзячыся ў Краснадары, працуючы ў адным канцэрце з Іосіфам Кабзонам, якога вельмі ўсхвалявала вестка аб дарожнай катастрофе. Ён ужо тады сказаў, што прыме самы актыўны ўдзел у выратаванні Валодзі. З яго дапамогай Мулявін быў перавезены ў Маскву. Трапіць у шпіталь да яго не ўяўлялася магчымым, так як з ім заўсёды была ягоная жонка Святлана. Яна наадрэз адмовілася пускаць да яго ўсіх тых, хто, на яе думку, аддаў яго. Быў надрукаваны спіс прозвішчаў людзей, якім уваход у бальніцу быў забаронены, і ў гэтым спісе былі нашы з Уладам прозвішчы. Што нам заставалася рабіць, каму скардзіцца? Барткевіч? Я выдатна ведаю яго стаўленне да Валодзю. Ён толькі і чакаў зручнага выпадку, каб заняць яго месца. І гэта не пустыя словы. Мулявін у размове з былым удзельнікам першага складу Бадзьяравым (цяпер нябожчыкам) адкрыў некаторыя рысы характару былога саліста. Ён так адкрыта і казаў Валянціну, што Барткевіч толькі і чакае яго сыходу, і пра тое, што ён вельмі шкадуе, што запрасіў яго на юбілейны канцэрт, пасля якога Барткевіч не з'ехаў, а застаўся. Мулявін не ведаў, як ад яго пазбавіцца. Гэты размова адбылася пасля юбілейнага канцэрту, задоўга да аўтакатастрофы.

Пасля таго як не стала Мулявіна, як ён сам і меркаваў, у лідэры пачаў прабівацца Барткевіч, але яго хутка раскусілі, і Дзяржансамбль распаўся на тры калектывы, цяпер іх ужо значна больш. Ну і пра што тут можна казаць? Вось ужо амаль 20 гадоў мы, «Беларускія песняры», працуем у адным складзе. І літаральна кожны канцэрт са сцэны гучыць прозвішча Мулявіна як нязменнага нашага кіраўніка. І гэта не гучныя фразы і словы, а памяць і павага да чалавека. Імёны Мулявін і "Песняры" ўвекавечаны ў гісторыі. Літаральна пару тыдняў таму назад ўся культурная грамадскасць краіны адзначала ягоны дзень нараджэння ў філармоніі, дзе быў паказаны фільм, зняты Уладзімірам Арловым і прысвечаны Мулявіну. У другім аддзяленні прагучала апошняя праграма, напісаная «песняром» на вершы Максіма Багдановіча "Вянок". І што дзіўна, у перапоўненай зале, напэўна, не знайшлося месца яго былым салістам, з якімі ён пачынаў у пачатку 70-х ...

- На што сёння робяць стаўку «Беларускія песняры»? Усё гэтак жа на фальклор або шукаеце новыя жанры?

- Ад яго мы не адмовіліся, хутчэй гэта ўжо стылізацыя фальклору, і нашы ансамблевыя кампазітары пішуць сучасную музыку на народныя вершы. У плане адзення ў нас, напэўна, стала менш беларускага каларыту, і мы часцей сталі выступаць ў строгіх чорных касцюмах, але думаем яшчэ і аб новых. І вядома ж будуем планы на свой асабісты юбілей. Бо, мяркуючы па прыёме гледачоў, мы яшчэ запатрабаваныя, але колькі гэта будзе доўжыцца, не магу сказаць. Нас яшчэ памятаюць.

Але ёсць дзяржаўны ансамбль, іх можна назваць студыяй «Песняроў», дзе куюцца таленавітыя кадры. І ў іх напэўна з'яўляецца свая аўдыторыя, гэта выдатна. Але колькасць аднайменных ансамбляў ужо зашкальвае, і многія фанаты «Песняроў», толькі прыйшоўшы на наш канцэрт, бачаць і пазнаюць нас. Такая сітуацыя стварае складанасці ў працы, змагацца з гэтым бескарысна.

- Хто цяпер прыходзіць на вашыя канцэрты?

- У асноўным тыя, каму за 40-50, і старэй! Маладыя хлопцы таксама бываюць, але гэта, як правіла, дзеці нашых фанатаў. Спачатку мы былі шакаваныя тым, што яны прасілі аўтограф для мамы ці таты, а цяпер бяруць паштоўкі для бабуль і дзядуляў.

Трагедыя жонкі Мулявіна
17 кастрычніка 2016 года памерла 65-гадовая актрыса, зорка фільма «Блуканне па пакутах» Святлана Пенкіна, якая стала трэцяй і апошняй жонкай заснавальніка гурта «Песняры». Пасля вяселля з музыкам яна перастала здымацца ў кіно, апошні раз з'явілася ў кадры ў 1985 годзе ў пятисерийной драме аб пачатку перабудовы - «Які будзе ісьці веку», згуляўшы там сакратарку. У Мінску нам распавялі, што яе нежывое цела знайшлі ў здымнай кватэры сябры і сын. Апошнія гады акторка жыла адна і была не супраць моцна выпіць. Кажуць, што гэта згубная прыхільнасць загубіла Святлану, як і яе мужа.

Асабістая справа
Валерый Сяргеевіч жанаты на карэннай масквічцы Ірыне, з якой пазнаёміўся падчас выступу ў спорткомплексе «Алімпійскі», дзе яна працавала адміністратарам. Зараз муж і жонка жывуць паасобку, у іх дзве дачкі: Вікторыя, 31 год, спявачка, абгрунтавалася ў Паўднёвай Караліне, Яна, 36 гадоў, была салісткай калектыву «Якія спяваюць разам», дзе выконвала папулярную некалі песню «Такога, як Пуцін». Цяпер выступае ў групе «Новыя Самацветы», створанай Юрыем МАЛІКАВЫМ ў 2006 годзе.

- Дочкі за два гады мяне тройчы зрабілі дзядулем, парадавалі, - дзеліцца з намі эмоцыямі папулярны музыка.
Собеседник 

Дата стварэння навіны 25.02.2018

Возврат к списку