АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Выбары-2019 Змена ўраду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа Забойства Паўла Шарамета

Беларусы ў Балівудзе

Беларусы ў Балівудзе
21.06.2017
Гісторыя беларусаў, якія знайшлі адно аднаго ў Індыі, стаўшы акцёрамі Балівуда.

Алесь з’ехаў у Індыю яшчэ мінулай восенню, стаміўшыся ад шалёнага сталічнага рытму. Кінуў працу, зрабіў візу на паўгода, узяў квіток у адзін бок і паляцеў. Праз тры месяцы, у студзені, тое ж зрабіла і Настасся, піша Наша ніва.


 Да вандроўкі ён працаваў кур’ерам, яна — менеджаркай у рэстарацыі. У Індыі яны абодва перакваліфікаваліся ў акцёраў Балівуда, дзе «белыя людзі» дастаткова запатрабаваныя. А «белыя людзі» гэтым з задавальненнем карыстаюцца: дарогу аплачваюць, жытло даюць, кормяць і яшчэ грошы плацяць. Ды і нарэшце можна адчуць сапраўдную Індыю, а не заезджанае Гоа.

 «НН»: Каго даводзілася граць?


 Алесь: Быў генералам брытанскай арміі на вайне, хадзіў з вусамі, у капелюшы і кірзачах. Жылі на віле ў джунглях на поўдні Індыі ў штаце Керала. На здымкі, што доўжыліся шэсць дзён, нас вазілі ў горы. Хаця ў кадры я з’яўляюся літаральна на пару секунд, недзе ў самым канцы, ды і тое ў сонечных акулярах.

 

 На здымках на Гоа мы былі запрошанымі гасцямі на індускім вяселлі: танчылі, спявалі, сядзелі за сталом. Такі рабочы працэс. Нармальна было, нас кармілі. Пару разоў на дзень — гарбата. Плацілі за гэта грошы. Было цікава, асабліва на пачатку, калі кожны раз — новае месца.

 

Настасся: Гэта магчымасць пабачыць Індыю. Табе даюць жытло, ежу, яшчэ і плацяць грошы.

 

Алесь: Набываюць табе квіток на спальны аўтобус, там няма сядзячых месцаў, гэта як наш плацкарт. І ты кладзешся, едзеш, глядзіш у вакно.

 

Так я ездзіў кастрычнік, лістапад, снежань… У студзені мне прапанавалі кантракт, трэба было ехаць у Мумбаі. Маўляў, здымкі ўвесь час. Я сабраўся і паехаў, але нешта не атрымалася. Напачатку працы не было, мы звязаліся з іншымі агентамі, папрацавалі крыху з імі. Гэта не спадабалася нашаму першаму агенту, так што мы там нядоўга пажылі і паехалі назад у Гоа.

   

«НН»: Плацілі добра на здымках?

 Алесь: Калі здымкі былі ў Гоа, то бок не трэба было нікуды выязджаць, плацілі каля 1500 індыйскіх рупій за дзень. Гэта прыкладна 23 даляры. У Мумбаі — 45 даляраў за дзень. Ну і ставіліся нармалёва. Калі, напрыклад, не падабалася ежа, можна было папрасіць еўрапейскай.

 

Настасся: Гэта хутчэй спосаб паглядзець Індыю, а не зарабіць грошы. У мяне самыя доўгія здымкі цягнуліся пяць дзён, гэта было ў Мумбаі. Плацілі каля 50 даляраў за дзень. У фотасесіях для часопісаў здымалася, там больш плацяць, 70-80 даляраў за дзень.

 

«НН»: Чым кармілі?

 

Настасся: Там дзе-нідзе цэлы фудкорт быў. На некаторых здымках кармілі еўрапейскай ежай, дзесьці была толькі індыйская.

 

 

«НН»: Індыйская ежа — гэта што?

 

Настасся: У асноўным, вегетарыянская.

 Некаторыя індусы ядуць курыцу, але не ўсе. І гэта амаль што адзінае мяса, якое яны ўжываюць. Звычайна ж гатуюць рыс.


Алесь: Бывае, ялавічыну ядуць, але вельмі рэдка.

 

«НН»: Выходзіць, яны там цэлымі днямі рыс ядуць?

 

Настасся: Так, але яго падаюць з рознымі падлівамі.

 

Алесь: І спецый шмат карысных дадаюць. Яшчэ гатуюць розныя бабовыя. Мы, дарэчы, пасля вяртання знайшлі побач з домам індыйскую краму, купілі там нутавыя шматкі і зрабілі нутавыя катлеты.

 

 

«НН»: Дык як вы ўсё ж сышліся?

 

Алесь: Наста прыехала якраз у мой дзень народзінаў. Я, дарэчы, увогуле пра яго забыў. Калі жывеш у Індыі, губляешся ў часе. Для цябе там існуе толькі дзень, а не нейкае чысло.

 

Настасся: Няма зваротнага квітка, вось і не трэба весці адлік.

 

Алесь: Мы з’ездзілі на начны рынак, там вялікі фудкорт, сцэна з жывой музыкай, перформансы з агнямі, танцпляцоўкі. Звычайна гэты рынак працуе па суботах, на яго з’язджаецца ўсё Гоа. На наступны дзень я паехаў на кантракт у Мумбай.

 

Праз пару тыдняў вяртаўся ў тамбуры індыйскага цягніка, ехаў 12 гадзін, глядзеў на прыроду. Мне хацелася праехаць менавіта ў тамбуры, як многія індусы, адчуць і ўвабраць гэты каларыт.

 


Калі я вярнуўся, Наста якраз з’язджала на поўдзень, у Пімпры. А пасля яе падарожжа пасябравалі, сталі жыць разам.

  Настасся: На поўдзень мы паехалі, бо захацелі пабачыць іншую Індыю. Адправіліся на байках, ехалі двое сутак, заязджалі ў розныя гарады. Індыя зусім не такая, як Гоа.

 Што заўважаеш адразу, дык гэта мноства розных пахаў: ежы, духмяных рэчываў, араматычных алеяў, кветак — яны ўсе змешваюцца. І яшчэ — колераў. У Індыі не сустрэнеш жанчыну ў карычневым ці шэрым сары. Індускі носяць ружовыя, малінавыя, блакітныя, зялёныя, чырвоныя — вельмі-вельмі яркія, як і ўпрыгожванні.

 

Алесь: Індыя розная. Дзесьці больш багатая, дзесьці менш. Дзесьці больш чыстая, дзесьці брудная. У розных рэгіёнах свае прыродныя багацці, свая мова. Часцяком індусы размаўляюць паміж сабой па-англійску, бо не могуць зразумець адно аднаго. Ёсць агульныя мовы як хіндзі ці маратхі, на іх размаўляе большасць. Але ўсё адно, калі трапляеш кудысьці ўглыб, усе гавораць па-свойму.

 

Ёсць вельмі заможныя людзі, ёсць вельмі бедныя, што знаходзяцца на мяжы выжывання. Голыя на памыйцы — гэта іх жыццё.

 

 Настасся: Кантраст добра бачны ў Мумбаі. Калі заехаць у Калабу, гістарычны раён, можна ўбачыць і пабудовы XIX стагоддзя, і шыкоўныя новабудоўлі. Сіці-цэнтр проста, як у Маскве ці нават лепш. А потым выязджаеш адтуль і бачыш страшэнныя трушчобы.

 

У нас у такім месцы неяк аўтобус спыняўся, страшна было выйсці. Пайшлі ў прыбіральню з хлопцамі, бо самі не рашыліся. Аблепліваюць дзеці, дарослыя, жабракі. Пацукі велізарныя бегаюць — вельмі жудасна.

Алесь: Часам можна адчуць рэзкія непрыемныя пахі. Ад іх можна страціць прытомнасць, званітаваць. Гэта ні з чым не параўнаць, ніяк не апісаць.

 

 «НН»: Што больш за ўсё зачапіла ў самой Індыі?


 

Настасся: Ды проста там усё.

 

Алесь: Што там проста?

 

Настасся: Ды ўсё проста. Не трэба мішуры, не трэба апранацца дорага, заможна.

 

Алесь: Проста ты пры гэтым адчуваеш сябе камфортна, бо насустрач ідуць такія ж людзі.

 

Заможны чалавек можа выглядаць як хіпі, у якога ў кішэнях пуста. Мне падаецца, Індыя выроўнівае вось гэты дысбаланс паняццяў, прынцыпаў. Там модна тое, што табе падабаецца. Гэта могуць быць шлёпанцы і шорты, тое, у чым табе камфортна.

«НН»: Замежнікаў там шмат?

 

Алесь: Шмат расіян, яны едуць у асноўным на поўнач Гоа. На поўдні больш еўрапейцаў: англічане, французы, ірландцы, шатландцы. Поўдзень Гоа лічыцца больш ціхім, спакойным.

 

 «НН»: Па чым беларускім сумавалі?

 

Алесь: Па мове. У супермаркеце на Шры-Ланцы, дзе мы правялі апошні месяц перад вяртаннем у Беларусь, былі адны рускія. Думаем, што за фігня? Мы за столькі кіламетраў ад Расіі, на востраве, а тут адны рускія. Вырашылі размаўляць па-беларуску. Хадзілі, узгадвалі мову, нам было цікава і весела.

 


Больш ні па чым не сумаваў, хоць і паўгода прайшло.

 

Былі хлопцы, якія казалі: «Вось, каўбасы б зараз, гарэлкі…» А я не ведаю, навошта каўбаса і гарэлка, калі такія захады, акіян. Калі такая прырода і танная садавіна.

 

Настасся: Велізарная двухкілаграмовая папая там каштуе ўсяго паўдаляра. Гэта тое, па чым мы сумуем.

 

Алесь:

 

Калі мы вярнуліся ў Беларусь, я зразумеў, што не ем садавіну. Бананы ўвогуле ні пра што.

Настасся: Да ад’езду ўвесь час іх набывала, і было нармалёва. Пакуль там не пакаштавала. Гэта дзве розныя рэчы.

 

Алесь: Нічога не купіць, акрамя яблык! А на яблыкі ў мяне алергія.

 

Настасся: У Індыі, дарэчы, яблыкі — ледзьве не самая дарагая садавіна.

 

 

«НН»: Пасля Індыі жыццё ўжо не будзе такім, як раней?

 

Настасся: Звычайна людзі альбо застаюцца ў Індыі, альбо мяняюцца. Людзі бачаць, што можа быць па-іншаму, можа быць лепш. Не абавязкова прападаць на працы, бясконца зарабляць грошы.

 

Да Індыі я вельмі шмат працавала, пэўны час — на дзвюх працах. Мне хацелася зарабіць на ўсё. У пэўны момант усё надакучыла, і я з’ехала. Цяпер жыву нашмат больш спакойна.

 

Алесь: Мяняюцца прыярытэты, расстаўляеш іх па-іншаму. У мяне змянілася разуменне таго, што важна.

 

Настасся: Важна заставацца чалавекам у любой сітуацыі, берагчы здароўе, не растрачваць жыццё марна. У свеце вельмі шмат цудоўных месцаў, якія варта ўбачыць. Не трэба зацыклівацца на Мінску, працы, пабудове дома, набыцці аўтамабіля.

 

Алесь: Але кожнаму сваё. Хто як хоча, той так і робіць.

 

Настасся: Кажуць, Індыя дае табе тое, што табе патрэбна. Яна альбо прымае цябе, альбо адпраўляе назад.


Дата стварэння навіны 21.06.2017

Возврат к списку