АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа ЧС-2018 Матулі 328:галадоўка Эканамічны крызіс Забойства Паўла Шарамета

«Вiктар Купрэйчык быў чалавекам гонару»

«Вiктар Купрэйчык быў чалавекам гонару»
22.05.2017
Калі Лукашэнка вырашыў стаць прэзідэнтам Беларускага алімпійскага камітэту, ён быў адзiны, хто прагаласаваў супраць.

Адзін з лідараў Беларускага Нацыянальнага Кангрэсу Ўладзімір Някляеў напісаў пра сяброўства з выдатным беларускім шахматыстам Віктарам Купрэйчыкам, паведамляе charter97.org

«Не стала Віктара Купрэйчыка. Міжнароднага грасмайстра, найбліскучага беларускага шахматыста, унесенага ў Сусветную залу шахматнай славы.

Мы сябравалі. Ён адзін з самых даўніх маіх сяброў. Таму цяжка. Вельмі.

Апошнімі гадамі ён невылечна хварэў. Але памёр не праз хваробу. Праз выпадак. Спраўдзілася ягонае: «Мы паміраем выпадкова».

Ён любіў не толькі шахматы. Шмат што яшчэ. У тым ліку музыку, літаратуру. За грошы, выйграныя на адным з апошніх (ветэранскіх) турніраў, выдаў па-беларуску кнігу Івана Буніна. Калі спыталі, навошта яму гэта, адказаў: «Хачу, каб любілі Буніна па-беларуску».

Грошы, якія перакладчыкі бунінскай кнігі не ўзялі ў яго як ганарар, ён перадаў на помнік Рыгору Барадуліну.

Ён быў чалавекам гонару. Чалавекам сумлення. Калі Лукашэнка вырашыў стаць прэзідэнтам Беларускага алімпійскага камітэту, Віктар Купрэйчык прагаласаваў супраць. Падняўся на сходзе і сказаў, што ён супраць, бо алімпійская хартыя не дазваляе кіраўніку дзяржавы кіраваць алімпійскім камітэтам.

 Здавалася б - гэта так проста. Але падняўся, сказаў і прагаласаваў супраць ён адзін.

 Людзей з гэтакім пачуццём годнасці, якая дазваляе выстаяць аднаму супраць усіх, на свеце не так шмат. Яшчэ меней такіх сяброў. Але яны ў мяне былі і ёсць - і гэта калі не ўсё, што я займеў у жыцці, дык найгалоўнае ў ім. Найблізкае, найдарагое, за што дзякуй сябрам, дзякуй Віктару…

 

Свой бескампрамісны характар ён выяўляў і ў шахматах, і ў жыцці. Калі б не рызыкаваў так, як рызыкаваў, кар'ерна мог бы дамагчыся большага. Але не было б тады той імклівай прыгажосці, з якой ён жыў, гуляў, за якую яго любілі…

 

На развітанне - адзін з бунінскіх вершаў, які ён папрасіў мяне перакласці і амаль пры кожнай нашай сустрэчы чытаў:

 

Апоўначы ў названы час

 

На вокны наплывала поўня.

 

Яна ўжо спала. Белай коўдры

 

Свяціўся спушчаны атлас.

 

Яна ляжала на спіне,

 

І грудзі поўнямі бялелі.

 

І, як у возеры лілея,

 

Жыццё яе стаяла ў сне, -

 

і трэба было бачыць, як ён глядзеў у тое возера на тую лілею, у тое саснёнае жыццё…



Дата стварэння навіны 22.05.2017

Возврат к списку

cashback