АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Мінздраў: карупцыя Курапаты Пенсійная рэформа ЧС-2018 Матулі 328:галадоўка Эканамічны крызіс Забойства Паўла Шарамета

Памяці Аляксандра Ціхановіча: то, як ён пераносів выпрабаванні, годны прыкладу святых

Памяці Аляксандра Ціхановіча: то, як ён пераносів выпрабаванні, годны прыкладу святых
05.02.2017
У дзень развітання з народным артыстам Беларусі Аляксандрам Ціхановічам сваімі ўспамінамі пра яго падзяліліся епіскап Барысаўскі і Мар'інагорскі Веніямін і протадыякан Андрэй Скробот, выкладчык Мінскай духоўнай семінарыі.

У дзень развітання з народным артыстам Беларусі Аляксандрам Ціхановічам сваімі ўспамінамі пра яго падзяліліся епіскап Барысаўскі і Мар'інагорскі Веніямін і протадыякан Андрэй Скробот, выкладчык Мінскай духоўнай семінарыі.

Епіскап Веніямін: "Несумненна, што спачылы чэрпаў сілу і натхненне ад Бога".

- Першае маё знаёмства з Аляксандрам Рыгоравічам адбылося ў Жыровіцкім манастыры, на адной з вялікіх царкоўных святаў. Я са здзіўленнем для сябе ўбачыў вядомага артыста, які, апрануты ў стыхары, з натхненнем і радасцю выконваў у алтары царкоўныя спевы. Было бачна, што гэта зыходзіць з душы чалавека, і душы глыбока веруючай, якія схіляюцца перад тварам Божым.

Ўсім вядома і запамінальна яго з жонкай выкананне песень, то, наколькі гэтыя сьпевы былі натхняе, жывымі і радаснымі. Несумненна, што спачылы чэрпаў сілу і натхненне ад Бога, і вось гэтую радасць зносін з Богам ён пераносіў у сваю творчасць і дзяліўся шчодра з людзьмі. Яго жаданнем было прынесці людзям як мага больш дабра, радасці. Ён гэта паведамляў людзям і ў сваіх спевах, і той дабрачыннай дзейнасцю, якой ён займаўся. Мабыць, нават калі сабраць разам усіх людзей, хто яго ведаў, мы не зможам у паўнаце пазначыць тое, што рабіў спачылы на славу Божую і для людзей, таму што шмат што рабілася таемна, ўтоена. І галоўнае, што ўсё тое ў Бога пазначана, і кожны крок у бок дабра сочтён ў Бога. І мы спадзяёмся, што ласка Божая прыбудзе з перададзена, але ў той жа час будзем хадайнічаць гэтую ласку сваімі малітвамі і тварэннем міласціны за спачылага, працягам спраў, якія ён здзяйсняў перш за ўсё як хрысціянін і як папячыцель пра шматлікія богаўгодных справах.

Протадыякан Андрэй Скробот: "Мала хто ведае, колькі Аляксандр Рыгоравіч паклаў сіл і сродкаў на дапамогу якія жывуць у нястачы".

- Мы пазнаёміліся з ім 21 год таму назад у Брэсцкай крэпасці, 22 чэрвеня, калі было вялікае ўрачыстасць з нагоды прыбыцця прэзідэнта Расіі Барыса Мікалаевіча Ельцына і нашага прэзідэнта Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі. Нас - артыстаў, пявучых і святароў - сагналі на адзін кавалачак зямлі, і вось тады, у крэпасці, на гэтым святым месцы мы і пазнаёміліся. Ўражанне, якое адразу ж, з першай хвіліны вырабіў на мяне Аляксандр Рыгоравіч, было для мяне ашаламляльным. Да таго часу я яшчэ не бачыў ужывую артыстаў, людзей творчых, мы ўсе бачылі іх толькі па тэлевізары. І я, шчыра кажучы, не чакаў, што ў гэтага чалавека няма абсалютна ніякай зорнасці, абсалютна ніякага ўзвялічвання, бо ён жа выдатна ведаў усё пра сябе, хто ён, яго ведалі па. І гэтая прастата падкупіла настолькі, што 21 год мы з ім жылі душа ў душу, духоўна. Сапраўды, яго ведала большасць як артыста, як выканаўцы лепшых хітоў ансамбля "Верасы" і як самастойнага спевака, калі яны з Ядей сталі ўжо самі гастраляваць. Але, думаю, шмат хто таксама ведалі, які ён веруючы чалавек. Хто ведаў? Тыя, хто разам з ім маліўся.

Справа ў тым, што я з ім пазнаёміўся ў той перыяд яго жыцця, калі яму было няпроста. Але я без перабольшання жадаю гэта сказаць, што тое, як ён пераносіў гэтыя выпрабаванні і гэтыя смутку, годна пераймання, годна прыкладу святых.

Жыровіцы нашы ён палюбіў адразу ж. Ён прыехаў туды ў 1999 годзе, калі ў нас было блізкае супрацоўніцтва з Мінскім заводам халадзільнікаў. Дырэктар Дома культуры Мінскага завода халадзільнікаў Ніна Фёдараўна Палякова, выдатны рэжысёр, таленавіта жанчына, нас пазнаёміла. У нас зарадзілася такая традыцыя - раз у год да нас прыязджалі знакамітыя артысты, і адбываліся цудоўныя канцэрты, творчы абмен. Яны спявалі, што-то мы разам спявалі, і вось Аляксандр Рыгоравіч менавіта там раскрыўся ў поўную меру дзеяньня. Ён нязменна прыязджаў да нас ва ўсе гады, на Каляды і Вялікдзень. Па благаславенні ўладыкі Гурыя, архіепіскапа Навагрудскага і Слонімскага, цяперашняга рэктара нашай семінарыі, Аляксандр Рыгоравіч увесь час знаходзіўся ў алтары. Ён апраналіся ў стыхары, ён выдатна ведаў нязменлівыя спевы любога свята і вельмі добра, арганічна і гарманічна ўпісваўся ў нашу асяроддзе. Так што, думаю, калі б не ведалі, хто ён такі, маглі б проста падумаць, што гэта царкоўны служка, дыякан ці дзяк, настолькі ён быў там свой.

Хачу яшчэ адзначыць адну важную рэч для ўсіх. Мала хто ведае, колькі Аляксандр Рыгоравіч паклаў сіл і сродкаў на дапамогу якія жывуць у нястачы. Зараз можна пра гэта казаць, ён сышоў у іншы свет і яго добрыя справы цяпер пайшлі наперадзе яго, а мы іх цяпер толькі ўспамінаем. Я сведка таго, як ён аплачваў камунальныя рахункі людзям, якія не маглі гэтага зрабіць па шэрагу розных прычын, як ён дапамагаў аднаўляць храмы, як ён дапамагаў нам - мне і маім калегам - неаднаразова наведаць Святую Гару Афон. Гэта была і матэрыяльная дапамога, і духоўная падтрымка. Я сёння перачытваў усё эсэмэскі, што ён мне пісаў, дзякуй Богу, што я іх не выдаліў. Я цяпер буду іх берагчы доўгія-доўгія гады, таму што, калі б іх можна было цяпер агучыць, то вы б яшчэ раз пераканаліся ў тым, якой велізарнай душы быў гэты чалавек. Без перабольшання, тыя, хто ўжо бачыў яго сёння ляжалым на смяротным ложы, у труне, напэўна, звярнулі ўвагу, які светлы твар у гэтага чалавека. Самае цікавае, што я размаўляў са сваімі знаёмымі, і многія адзначаюць такі цікавы факт, што ніхто не адчувае такой чорнай, папяліць, шчымлівай смутку, як гэта часта бывае на пахаванні. Так, слёзы ёсць, але гэта светлыя слёзы, гэта не обесчувственное настрой, якое заўсёды спадарожнічае такім журботным мерапрыемствам. Я проста ўпэўнены ў тым, што сёння ён з удзячнасцю глядзеў і на святароў, і на народ Божы, які сёння прыйшоў аддаць яму апошні малітоўны дар, дар любові і павагі. І зараз можна да яго, як мне здаецца, нават звяртацца - і ты, Аляксандр Рыгоравіч, памаліся у Прастола Гасподняга за нас! Душа яго абсалютна гэтага вартая, гэта і ўладыка Філарэт сёння адзначыў, ды і мы ўсе гэта адчуваем. Вось гэта, мне здаецца, галоўны крытэр таго, якая замагільная лёс чалавека, калі сэрца падрыхтавана да гэтага. Хоць, можа, складана так бы мовіць, што мы гатовыя да яго догляду. Мы смерці ўсе чакаем, але заўсёды яна нечаканая. Але ўсё роўна, мне здаецца, ён у гэтым жыцці зрабіў усё, што мог. Было бескарысна яму гаварыць - Аляксандр Рыгоравіч, пашкадую трохі, адпачні, усе гастролі ты ня организуешь! А ён адказваў "Ды добра, спыняй!", Тыя, хто яго ведаюць, напэўна памятаюць усе гэтыя яго інтанацыі. Я потым зразумеў: забараніць яму нешта рабіць - гэта ўсё роўна што спыніць цягнік на поўным ходу, ён не змог бы проста перажыць гэтага. Ён быў сам светлым чалавекам і дарыў гэтае святло іншым людзям, і памяць пра яго захаваецца ў мяне асабіста да канца маіх дзён. Самая ўдзячная памяць, таму што гэтага чалавека сапраўды даслаў мне Гасподзь. Не заўсёды мы гэта можам зразумець своечасова, не заўсёды мы можам гэта ацаніць своечасова, і, можа быць, разуменне яго сыходу і яго адсутнасці прыйдзе да нас з часам, як гэта часта бывае. Але думаю, што яно не будзе трагічным, думаю, што яно будзе нам стомленым ментарскім і са светлай сумам, са светлай слязой мы будзем яго ўзгадваць. Царства яму нябеснае, вечны яму спакой, яго малітвамі хай Гасподзь і нас памілуе.
/ sobor.by/


Дата стварэння навіны 05.02.2017

Возврат к списку

cashback