Рэстарацыя на костках. Чаму маўчыць прэзідэнт? 15.06.2018

Пакуль міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч апранае форму афіцэра НКВД на дзень Перамогі 9 траўня рэстарацыя ў Курапатах на костах растраляных беларусак і беларусаў “Паедзем, паядзім” можа адчуваць сябе адносна спакойна – “крыша” ў асобе міністра ў іх забяспечана.

Грамадскія актывісты, якія нясуць вахту каля брамы рэстарацыі і інфармуюць грамадзян аб сутнасці свайго пратэсту, ужо не раз станавіліся ахвярамі байкераў з георгіеўскімі стужкамі, аўтамабіля з расійскімі нумарамі ды і проста людзей з незусім адэкватнымі паводзінамі.

Людзям наязджалі на ногі, а некаторых ужо і пракацілі на капоце аўто.  

У любым выпадку вінаватымі станавіліся тыя, хто прыйшоў бараніць святое месца нацыянальнай памяці растраляных беларусак і беларусаў.  

Дык гэта ж і не дзіва – пратаколы складалі на пратэстоўцаў супрацоўнікі ДАІ і міліцыі, чый самы вялікі начальнік носіць форму афіцэра НКВД.  

Тлумачэнні залішнія.

На гэтым можна было бы ставіць кропку і казаць, што “крывавы рэжым” перамог у чарговы раз паказаўшы ўсім хто ёсць хто, калі б не адна акалічнасць – улады афіцыйна вырашылі ўсталяваць у Курапатах мемарыял памяці палітычных рэпрэсій.  

Пра тое, што такі мемарыял паўстане анансаваў сам Аляксандр Лукашэнка. Заказчыкам мусіць выступіць Федэрацыя прафсаюзаў Беларуская, а Міністэрства культуры ўжо абвесціла конкурс на эскізы мемарыялу, дзе ўжо па выніках конкурсу разглядаюцца тры найбольш цікавыя эскізы. Афіцыйна адкрыты рахунак на збор сродкаў і іх сабрана ўжо больш за 11 тысяч рублёў.

Становімся сведкамі цікавай сітуацыі – людзі пратэстуюць супраць рэстарацыі на костах, зямля пад які была выдадзена з парушэннем заканадаўства (пракуратура прызнала, што будаўніцтва пачалося ў ахоўнай зоне Курапатаў); людзі пратэстуюць не супраць палітычнага рэжыма, а супраць прыватнага забудоўшчыка, якога лічуць амаральным; прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка сваім анонсам аб ўсталяванні мемарыяла ахвярам палітычных рэпрэсій у Курапатах фактычна прызнаў палітычныя рэпрэсіі савецкага рэжыма ў дачыненні да беларусаў, а людзі міністра ўнутраных спраў Ігара Шуневіча складаюць пратаколы і штрафуюць грамадскіх актывістаў, якія пратэстуюць супраць рэстарацыі на костках у ахоўнай зоне Курапатаў за парушэнне правілаў дарожнага руху і нічога не робяць супраць зарваўшыхся байкераў і аўтамабілістаў, якія іх калечуць.  

Атрымліваецца нейкая неразбярыха – будуем мемарыял, аднак караем тых, хто бароніць нацыянальную памяць у будучага мемарыяла, прызнаем, што рэстарацыя пабудаваны ў ахоўнай зоне Курапатаў, аднак за гэта ніхто з чыноўнікаў не нясець адказнасці, прызнаем, што Курапаты месца палітычных растрэлаў, аднак міністр Шуневіч працягвае фанабэрыцца ў форме афіцэра НКВД.  

Надышоў час для слова гаранту нашай Канстытуцыі, дабы канчаткова спыніць народны пратэст. Менавіта народны, бо з абаронцамі Курапатаў салідарны ўсе, хто мае хоць крышку годнасці і сумлення. Вынікам гэтага мусяць быць адстаўкі чыноўнікаў, а таксама перанос рэстарацыі ў іншае месца.  

Наўрад ці дойдзе да адстаўкі міністра Шуневіча, аднак самы час указаць яму на тое, што касцюмчык афіцэра НКВД на наступны дзень Перамогі варта пакінуць у сябе на вешалцы, бо мінскія Курапаты – ужо афіцыйна прызнаны мемарыял нацыянальнай памяці беларусак і беларусаў і тыя афіцэры НКВД, якія стралялі ў людзей, не з’яўляюцца гераічнымі вобразамі. Дзякуй Богу, цяпер і ў Беларусі.



Кубэ не герой! 19.05.2018

Усё ж такі не магу прыняць артыкул “Анонс артыкула пра Вільгельма Кубэ” свайго партагеноса Паўла Знаўца. Артыкул не мае нічога агульнага з пазіцыяй Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамады) адносна Другой сусветнай вайны, нацыскай акупацыі і калабарацыянізмам.Асабліва не спадабалася пра арыйскае паходжанне беларусаў у кантэксце палітыкі нацыскай Нямеччыны ў Другой сусветнай вайне.Выгляе так – беларусаў нельга было забіваць, бо яны такія ж арыйцы, як і немцы. З гэтай спрэчкі напрашваецца выснова, што ўсіх астатніх неарыйцаў забіваць можна.Памылкова меркаваць, што ў Другой сусветнай вайне, у якой БССР апынулася паміж молатам і кувадлай, могуць быць асобы з ліку нацысцкай Нямеччыны, якім варта даваць вышэйшыя ўзнагароды і званні.Нацызм асуджаны ўсім светам, а гаўляйтар Вільгельм Кубэ быў ягоным ідэйным паслядоўнікам і як прадстаўнік нацыянал-сацыялістычнай партыі Нямеччыны быў адказны за прасоўванне яе інтарэсаў на акупаванай тэрыторыі.Нават калі ён і спрыяў у развіцці беларускай адукацыі і культуры - гэта не адбельвае яго асобу ад тых злачынстваў, якія чынілі яго падначаленыя на захопленых тэрыторыях.Ягоная палітыка была не больш чым спробай заручыцца падтрымкай беларускай нацыянальнай інтэлігенцыі, распалажыць яе да сябе і такім чынам часткова знізіць незадаволенасць беларускага народу.Падобнае ў свой час рабілі і бальшавікі - праводзілі беларусізацыю, развівалі беларускую мову на далучаных 17 верасня 1939 года да БССР тэрыторыях, аднак пасля пераварылі беларусаў і цяпер мы маем у бальшыні ў ментальнасці не беларусаў, а рускіх са знакам якасці.На маю думку, нешта падобнае было бы з беларусамі і ў тым выпадку, калі б Нямеччына перамагла. Мінімальная культурная аўтаномія здолела бы захавацца, аднак у цэлым гэта бы не на што не ўплывала - мы былі бы часткай вялікай Нямеччыны, альбо яе залежнай тэрыторыяй.Таму Кубэ для беларусаў не герой. Ён такі ж адэпт інтарэсаў сваёй партыі, як Свярдлоў, ці Панамарэнка толькі з іншага лагера і з больш тонкай гульнёй. У вайне перамаглі Саветы і таму пераможцаў не судзяць.Сыходзячы з цяперашніх пазіцый беларусацэнтрызму - прымаць нечы бок у той вайне тыранаў гэта ўсё адно што выбіраць сабе пятлю на шыю лепшай якасці.
Страницы: 1
Читать другие новости