АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Ваеннае становішча ва Украіне Выбары-2019 Праграма ураду Атака на СМІ Мінздраў: карупцыя Забойства Паўла Шарамета

Паглядзець Божымі вачыма 14.02.2017 1

Што ж, пасьля жартаў можна пагаварыць і сур’ёзна. Таму прапаную без уступаў – стартуем з месца ў кар’ер. Чаму патрыёты ўвесь час шукаюць, на каго абаперціся?

Дзе толькі і аб каго толькі не спрабавалі прыхінуцца. Езьдзілі да апошняга ў Маскву – думалі, там дапамогуць, аж пакуль пакуль зьвярыны аскал Арды не адпужнуў самых апошніх нават русафілаў. Іншыя да апошняга спадзяваліся на Захад, аж пакуль той не выявіў усю сваю індыфэрэнтнасьць цягам крывавай разьні на Данбасе. Што рабіць цяпер? Правільна, узяцца за новую трысьціну, бо нам так хочацца хоць неяк умацаваць сваю веру ў сьветлае заўтра.

Вось пасьля 7-гадзіннай балбатні пустабрэха вельмішаноўны рэдактар Нашай Нівы Андрэй Дынько піша, што галоўны пасыл прэсухі, маўляў, незалежнасьць. Асабіста я ніяк не магу зразумець, як гэта сьветлыя розумы могуць зрабіць аналіз тэксту, у якім наццаць разоў адзін сказ супярэчыць другому? Бо трэба ж набалбатаць так, каб пасьля Наша Ніва напісала «Галоўны пасыл прамовы Лукашэнкі – незалежнасьць», а Лентару выйшла з артыкулам «Лукашенко прізвал разговарівать на родном, русском языке».

Вось змагар і мой сябар Алесь Кіркевіч выпісвае пра тое, які ў нас галоўнакамандуючы ня горш за Балаховіча і як пад ягоным кіраўніцтвам мы пойдзем ваяваць. Як па мне, дыскусія высмактана з пальца – любы патрыёт (і можа быць, нават, любой краіны, а ня толькі аўтарытарнай) у выпадку вайны ідзе ваяваць найперш за Радзіму сваю, за сваю сям’ю, за любімых. За каго ішоў ваяваць Васіль Быкаў, за Сталіна ці за Радзіму і сям’ю? Таму ня трэба лішняй агітацыі і ўзьвялічваньня таго, хто ня варты нават узгадкі ў прыстойнай кампаніі, – патрыёты і так будуць бараніць сваю зямлю.

Вось Іосіф Сярэдзіч пасьля выпрашанай аўдыенцыі піша «Але змена ўлады павінна адбыцца не праз крывавы майдан, не праз грамадзянскую калатнечу і не праз страту нашага самага найвялікшага здабытку – Незалежнасці». Хаця, падавалася б, для чаго рэдактарскімі калонкамі нас у гэтым пераконваць, усе і так за Незалежнасьць, за перамены без крыві. Калі Лукашэнка ня хоча крывавы майдан – няхай правядзе свабодныя выбары, калі ён ня хоча страты Незалежнасьці – няхай дасьць Вольскаму з Вайцюшкевічам выступаць на арэнах ды плошчах і няхай легалізуе бел-чырвона-белы сьцяг, каб людзі яго вольна на гэтых канцэртах уздымалі.

Але што аб’ядноўвае ўсе гэтыя пасылы, якія прамаўляюцца рознымі людзьмі і з розных нагодаў? Аб’ядноўвае іх чалавечы погляд на гісторыю, а ня Божы. Тут нават гаворка не пра веру, а пра Божы погляд. Бо ёсьць такія веруючыя (не як у гэтым сьвеце лічаць, а сапраўды праведныя людзі), якія пры наяўнай магчымасьці спакойна сабе едуць у ЗША. Чаму так адбываецца? Усё па той жа прычыне – чалавек не імкнецца нават, каб Божымі вачыма зірнуць на свой народ і ягоную місію на гэтай зямлі.

Я з чаго сыходжу? Я сыходжу з таго, што існуе добры Бог, Які стварыў як чалавека, так і народы. Калі Ён любячы і добры, то Ён ня можа хацець, каб народамі кіравалі ўзурпатары ці акупанты. І таму Сам Бог зацікаўлены ў тым, каб Беларусь (як і іншыя Ягоныя народы) была свабоднаю і Незалежнаю. Гэта Ісус Хрыстос – Той, Хто любіць Беларусь і беларускую мову ў мільён разоў болей і дасканалей за маю любоў. І калі ты прыходзіш да гэтай простай і натуральнай высновы, табе вельмі лёгка становіцца на душы.

Чаму лёгка? Таму, што ты пачынаеш Божымі вачыма глядзець на свой народ і ягоныя пэрспэктывы. Таму, што тады табе ня трэба гандляваць сумленьнем і круціць пятаю кропкаю, шукаючы за што б учапіцца ў ратунку краіны: ня трэба табе ні злачынная Расея, ні індыфэрэнтны Захад, ні абмыты крывёю палітычных апанэнтаў самазванец – ніхто табе ня трэба. Табе трэба толькі пастарацца быць верным і спакойна рабіць сваю працу, як і кажа Біблія: “Каня рыхтуй на дзень бітвы, але перамога ад Госпада” (Высл. 21:31).

Хто цікавіцца гісторыя, раю пачытаць Стары Запавет і шматлікія гісторыі таго, як Бог Сам ваяваў за Незалежнасьць габрэйскага народа. І ў крытычных сітуацыях, калі Ізраіль рыхтаваў каня да вайны, Бог казаў ім: рыхтуйцеся, будзьце сьмелымі – і Я абараню вас. Але часта Ізраілю не хапала мудрасьці паглядзець Божымі вачыма на на сваю гісторыю – і яны ішлі прасіць дапамогі ў злачынных саюзьнікаў ці цароў. Тады “надламаная трысьціна” з трэскам ламалася – і народ прайграваў ці трапляў у няволю.

Нікога ня трэба пераконваць, што існы стан рэчаў у нашай краіне ня вечны і, напэўна, набліжаецца да сваёй лягічнай разьвязкі. Беларусь на ростанях – і толькі ад нас з вамі залежыць, які далягляд адкрыецца за імі – хаос ці акупацыя, калі мы будзем шукаць у чыімсьці абліччы надламаную трысьціну, альбо свабода і незалежнасьць, калі мы паспрабуем паглядзець на народ наш, ягоную гісторыю і пэрспэктывы Божымі вачыма.

Хрысьціянскі фанатык ці фанатык нацыяналістычны? 07.02.2017 22

Траха прыхварэў і таму прыйшлося часьцей гортаць стужку ФБ. Дакаціўся да таго, што нават каменты пачаў чытаць. І вось у адным наткнуўся на Стася Карпава, які лютаваў пад пастом аб сэксуальных фантазіях Юлі Ляшкевіч: да Змітра, маўляў, я стаўлюся вельмі станоўча, але ягоная хрысьціянская фанатычнасьць - гэта люты п…ц”  

Хаця, бачыць Бог, я там увогуле ні пры чым быў! Усё гэта экстрэміст (і як даказана лукашэнкаўскім судом – парнаграфіст) Эдуард Пальчыс, які давёў прыхільнікам ідэяў ЛГБТ, што першымі сэксуальную рэвалюцыю на нашых шыротах арганізавалі камуністы. Я разумею заклапочаных і іх прыхільнікаў – гэта ганебна, быць прадаўжальнікамі ідэй Леніна, але са сьпеву словаў ня выкінеш. Ды добра, халера яе бяры, леваліберальную сэксуальную рэвалюцыю! Мяне зачапіла “хрысьціянская фанатычнасьць”, бо я задумаўся, што гэта такое, у чым яна, фанатычнасьць?

Я веру ў тое, што Ісус Хрыстос – гэта Сын Божы, Які Сваім жыцьцём выкупіў нашыя грахі – гэта фанатычнасьць? Я стараюся жыць (падкрэсьліваю: я нават не жыву, я толькі стараюся) паводле вучэньня Хрыста і Бібліі – гэта фанатызм? А што б вы тады сказалі пра мяне, каб я не стараўся, а сапраўды жыў? Мне запярэчаць: “Ну вось ёсьць жа людзі, якія называючыся хрысьціянамі – і не ўзгадваюць (і таму не навязваюць нам) Хрыста, жывуць як хочуць, а самыя прагрэсіўныя геяў жэняць нават”. Па такой логіцы і Лукашэнка называе сябе беларусам і нават беларусам самым правільным, ці толькі лягчэй ад гэтага Беларушчыне, зганьбаванай ім мове, разадраным ім сьцягу?  

Вызначэньне веруючага даў Сам Хрыстос, паводле Якога веруючы, гэта той, хто слухае Слова Ягонае і выконвае. Такім чынам, не бывае ў сьвеце “сапраўды веруючага” ці “моцна веруючага”, ці “хрысьціянскага фанатыка” нават, як любяць называць мяне некаторыя. Паводле Хрыста чалавек, які ня слухае / не чытае Біблію і не імкнецца яе выконваць – ня ёсьць веруючым увогуле, а той, хто слухае/чытае і выконвае ёсьць веруючым, але без ніякіх дадаткаў.

Бо інакш, калі прыняць за праўду леваліберальную тэрміналогію, маюць рацыю тыя, хто называе нас і мяне таксама “сапраўднымі беларусамі” ці “фанатычнымі нацыяналістамі”, хаця “сапраўднасьць” і “фанатызм” толькі ў тым, што чалавек заўсёды і паўсюль размаўляе па-беларуску. Але ж гэта ненармальна, каб нехта казаў “сапраўдны паляк” толькі з-за таго, што паляк гаворыць па-польску. Згадзіцеся, гэта ненармальна, калі я “фанатычны нацык” толькі з з-за таго, што хачу, каб Беларусь была беларускаю, роўна як Польшча польскаю, а Ўкраіна ўкраінскаю, і наваат Расея расейскаю, - ці ня так? Дык чаму тады я “хрысьціянскі фанатык” толькі з-за таго, што ў сваім жыцьці і дзейнасьці імкнуся кіравацца Бібліяй, якая натхняе мяне белае называць белым, а садомскі грэх садомскім грахом?

Было б сумленна, каб расейскія шафіністы за любоў да беларускай мовы абражалі мяне беларусам, а прыхільнікі леваліберальнай ідэалогіі за любоў да Хрыста вешалі на мяне ярлык хрысьціяніна. Хацеў бы пазычыць шавіністам і леваліберам быць сумленнымі, але, на шчасьце, быць да канца сумленным без Ісуса Хрыста яшчэ ніколі і ні ў кога не атрымалася, таму зычу ўсім вам пакаяцца і адкрыць сэрца для Таго, Хто пра Сябе сьведчыць: “Я ёсьць шлях, праўда і жыцьцё” (Яна 14:6). Тады мы з вамі будзем звычайнымі хрысьціянамі і проста беларусамі – без ніякіх алагічных прыставак.

Трымайся Праўды - і не падманешся! 18.12.2016 6

На сайце Нашай Нівы часта і па-беларуску піярыцца друкарня. А мне тут якраз тое-сёе раздрукаваць трэба. Заходжу на сайт і зьдзіўляюся, што ўсё толькі па-расейску. "Ну ладна, - думаю, - хлопцы разьвіваюцца, добра, што НН падтрымоўваюць". Гартаю далей і натыкаюся на рубрыку палітычнага друку, а там... суцэльная вата. І я вось дзіўлюся: а для чаго такой канторы беларускамоўны піяр вогуле? Ніякая мова не прымусіць нармальнага чалавека зьвярнуцца па паслугі да такіх ватанаў.

"Памятайце, Зьміцер, - казаў мне неяк Ніл Гілевіч, - прыдзе дзень - і ворагі Беларусі пачнуць размаўляць па-беларуску". Мяркую, кантора "Капірыч" ёсьць адным з пацьверджаньняў тых словаў апостала Беларушчыны.

Беларуская мова становіцца папулярнай і моцнай, мовай карыстаюцца многія пасьпяховыя прадстаўнікі малога, сярэдняга і вялікага бізнэсу. І розныя прайдзісьветы, канешне, хочуць на гэтым посьпеху мовы нагрэцца. Але ня ўсё вырашае адна толькі мова. Мова - гэта праўдзівы Божы дар, які аднак мае сілу толькі тады, калі і ўнутры ў нас Праўда.

Што ёсьць праўда? - запытаеш ты ўсьлед за Пілатам. І я табе працытую словы Ісуса Хрыста, які сьведчыў аб сабе: “Я ёсьць шлях, праўда і жыццё” (Яна 14:6). Трымайцеся Праўды - і вы ніколі не падманіцеся зьнешняй паказухай.


Што рабіць з гісторыяй? 07.11.2016 45

Тое, што любая падзея ёсьць нашай гісторыяй – тлумачыць нікому ня трэба. Тлумачыць трэба толькі тое, што вынікае з той ці іншай падзеі, як да той ці іншай падзеі ставіцца.

Напрыклад, у Германіі ёсьць гісторыя ўзыходжаньня і панаваньня нацызму на чале з Адольфам Гітлерам. Гітлер дарваўся да ўлады ў 1933 і толькі доза цыаністага калію дазволі ман’яку ад улады адарвацца ў 1945. Нюрнбергскі суд у 1946 асудзіў нацыянал-сацыялізм за 18 мільёнаў ахвяраў (тут і далей лічбы паводле: Эрлихман ВВ. Потери народонаселения в XX веке. — М.: Русская панорама, 2004. — 176 с.), якія нацысты паклалі на ахвярнік сваёй ідэалогіі. Што было рабіць немцам з гэтай гісторыяй? Захаваць ёй помнікі? Пакінуць гітлегаўскія назвы вуліц? Далей ускладаць кветкі да помнікаў забойцам? Натуральна, не. У такой крывавай гісторыі трэба было пакаяцца і яе аплакаць, што немцы і зрабілі.

Камуністы дарваліся да ўлады раней за нацыстаў і трымалі ўладу даўжэй. Але ў той час, як на рахутку нацыянал-сацыялістаў 18 мільёнаў ахвяраў ва ўсім сьвеце, камуністы толькі ў сябе доба, толькі сваіх суграмадзянаў забілі 18,5 мільёнаў чалавек. Усё гэта, натуральна, наша гісторыя. Але што нам рабіць з такой гісторыяй?

Біблія пра гісторыю кажа:
“Спыніцеся на шляхах вашых і разгледзьцеся,
і запытайцеся пра шляхі старадаўнія, дзе шлях добры,
і ідзіце па яму, і знойдзеце супакой душам вашым”
(Біблія, Кніга прарока Ярэміі, 6:16).”

Гісторыя нам дадзена для таго, каб з памылак ці злачынстваў, якія яна ўтрымоўвае, мы маглі зрабіць правільныя высновы і такога больш не паўтараць. П’яніца, які 15 гадоў бухаў і хоча пачаць новае жыцьцё ня кажа: “Гэта мая гісторыя, буду бухаць да чорцікаў”. Наркаман, які 10 год сядзеў у сыстэме і хоча вярнуцца да прытомнасьці не галосіць: “Гераін – гэта мая вера, а шпрыц – Біблія”. Людзі, якія хочуць пачаць новае жыцьцё, каюцца ў сваіх памылках ці злачынствах і імкнуцца больш не рабіць такога.

Так, Ленін і 7 лістапада – гэта наша гісторыя. Але гісторыя якая? Крывавая і злачынная гісторыя. Кожны жадаючы можа прачытаць у адкрытым доступе задакумантаваныя цытаты Леніна. Прывяду толькі некалькі зь іх.

«… я прихожу к безусловному выводу, что мы должны именно теперь дать самое решительное и беспощадное сражение черносотенному духовенству и подавить его сопротивление с такой жестокостью, чтобы они не забыли этого в течение нескольких десятилетий… Чем большее число представителей реакционного духовенства и реакционной буржуазии удастся нам по этому поводу расстрелять, тем лучше». 19 марта 1922 г. (Известия ЦК КПСС. 1990. № 4. С. 190—193).

«…Принять военные меры, т.е. постараться наказать Латвию и Эстляндию военным образом (например, «на плечах» Балаховича перейти где-либо границу на 1 версту и повесить там 100 –1000 их чиновников и богачей)». Ленин, август 1920 г. (Латышев А.Г. Рассекреченный Ленин. М., 1996).

«…Суд должен не устранить террор; обещать это было бы самообманом или обманом, а обосновать и узаконить его принципиально, ясно, без фальши и без прикрас». 17 мая 1922 г. (Ленин В.И. Полн. собр. соч. Т. 45. С. 190).

Я ня думаю, што для тых людзей, якія працягваюць усталёўваць помнікі Леніну і ўшаноўваць зладзея кветкамі – усе гэтыя цытаты зьяўляюцца навіною. Такія людзі свядома аддалі свае душы і розумы хлусьні і бацьку ўсялякай хлусьні – Сатане. Таму я не да іх хачу зьвярнуцца. Але да ўсіх тых, хто кажа, што няма розьніцы якія там помнікі і назвы вуліц. Розьніца ёсьць. Бо калі мы хочам адрадзіцца духова і эканамічна, калі мы хочам жыць у прававой і пасьпяховай дзяржаве – нам трэба спыніцца на шляхах нашых, разгледзець дзе шлях добры і ісьць толькі па яму. Нам трэба ўзяць прыклад з немцаў – пакаяцца ў грахах гісторыі і імкнуцца іх больш ніколі не паўтараць.

Фота Pavał Batujeŭ «Наша Ніва» - першая беларуская газета

Пяць аргумантаў за бел-чырвона-белы сьцяг 30.09.2016 2

1. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг нашай гісторыі, які мае шматсотгадовую спадчыну. У тым ліку пад ім абвяшчалася незалежнасьць у 1918 і пад ім незалежнасьць аднаўлялася ў 1991 годзе, калі нацыянальны сьцяг беларусаў стаўся дзяржаўным і быў такім цягам чатырох год. Дык ці ня ганьба гэта нашай дзяржавы, што за бел-чырвона-белы сьцяг дагэтуль складаюцца пратаколы, у якіх пішуць віну чалавека: размахваў бел-чырвона-белым сьцягам, які зьяўляецца незарэгістраванай сымболікай?

2. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг нашай будучыні, які бяспрэчна адновіцца як дзяржаўны сымбаль Беларусі. Калі нехта ў гэтым сумняецца, дык узгадайце, што ў канцы 80-ых – пачатку 90-ых бел-чырвона-белы сьцяг узьняўся з 70-гадовага нябыту, калі пра яго існаваньне ведалі толькі гісторыкі. Цяпер жа, у адрозьненьні ад 90-ых, мільёны беларусаў памятаюць бел-чырвона-белы сьцяг, яго любяць і захоўваюць яму вернасьць у сваіх сэрцах.

3. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг нашай перамогі, якую мы вельмі хутка ўбачым. Ну скажыце, за кім у рэшце рэшт застанецца перамога: за неадэкватным дыктатарам, які рукамі сваіх псоў драў бел-чырвона-белы сьцяг, ці за Васілём Быкавым, Нілам Гілевічам, Ларысай Геніюш, Генадзем Бураўкіным, Рыгорам Барадуліным, Максімам Танкам і многімі, многімі іншыя – усімі тымі, хто йшоў пад бел-чырвона-белым сьцягам – за кім будзе перамога?

4. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг адзінай праўды, пра якую Хрыстос гаворыць: “Я – шлях, праўда і жыцьцё” (Яна 14:6). Аб гэтым сьведчыць хрысьціянскае паходжаньне нашага нацыянальнага сьцяга. Узгадайма перамогу над маскавітамі пад Воршай, якая адбылася 8 верасьня 1514 года пад сьцягамі сьвятога Юр’я, - чырвоны крыж на белай тканіне, - які і стаўся прататыпам бел-чырвона-белага сьцяга. Узгадайма сымбаль уваскрасеньня Хрыста – бел-чырвона-белую стужку, якая аздабляе адзеньне хрысьціянскіх сьвятароў.

5. Бел-чырвона-белы сьцяг – гэта сьцяг сьвятой чысьціні, якую ніхто і ніколі ня здолее запляміць. Хаця мы і ведаем спробы зьмяшаць бел-чырвона-белы сьцяг з брудам злачыннай ідэі нацызма, але ўсё гэта высмактана з пальца. Да прыкладу паглядзіце на падобную гісторыю. Пасьля патопа Бог паабяцаў Ною, што больш ніякая душа ня будзе зьнічшана патопам і ў якасьці сьведчаньня аб гэтым запавеце даў вясёлку: “І будзе вясёлка ў воблаку, і Я ўбачу яе, і ўспомню запавет вечны паміж Богам і паміж усякаю душою жывою ў кожнай плоці, якая на зямлі” (Быцьцё 9:16). Але ж мы ведаем, што сёньня многія людзі бяруць на ўзбраеньне вясёлку як сымбаль распусты. Дык што рабіць Богу, адмовіцца ад вясёлкі па гэтай прычыне? Натуральна, не! Вясёлка застаецца для Бога і любога біблійнага чалавека сымбалем запавету паміж Творцам і людзьмі. Дык што, з-за таго, што бел-чырвона-белы сьцяг маглі выкарыстоўваць у сваіх мэтах камуністы ці фашысты, нам адмовіцца ад яго? Натуральна, не!

Таму бел-чырвона-белы сьцяг быў, ёсьць і будзе для нас

                     напамінам нашай слаўнай гісторыі,

                                    сьветачам нашай вялікай будучыні,

                                                     доказам нашай хуткай перамогі,

                                                                      сьведчаньнем Хрыстовай праўды,

                                                                                            сымбалем сьвятой чысьціні –

               сьцягам, які неўзабаве зноў станецца дзяржаўным сьцягам Беларусі!



Дык прыходзь 1 кастрычніка а 12 гадзіне да універсама "Цэнтральны" і падпісвайся за #нашсцяг Хто ня можа хадзіць - электронная петыцыя тут


Падтрымаць палітвязьня – гэта падтрымаць Хрыста 26.06.2016 2

Многія пакаленьні людзей і ў многіх народах змагаліся за праўду. Некаторым удалося дачакацца пераможных вынікаў сваёй самаахвярнасьці, але большасьць, на жаль, перамогі Праўды убачыць не магла. Паўстае пытаньне: а для чаго тады яны ўвогуле ішлі супраць хлусьні і ўзурпатараў? Ішлі, безумоўна, дзеля іншых людзей і наступных пакаленьняў. Але гэта ня ўсё. Сам Ісус Хрыстос сьведчыць, што змагары за праўду маюць самую вялікую ўзнагароду гэтага сьвету – Валадарства Нябёснае. У Нагорнай казаньні Ён гаворыць:

“Дабрашчасныя гнаныя за праўду, бо іх ёсьць Валадарства Нябёснае” (Паводле Мацьвея 5:10).

І вось тут паўстае пытаньне ўжо да нас: як мы падтрымоўваем тых, хто знаходзіцца на самым пярэднім фронце барацьбы за праўду – на вайне, на барыкадах ці ў вязьніцы? У нашых умовах гаворка пакуль што пра тых, хто несправядліва ўвязьнены, хто за праўду пазбаўлены свабоды.

Падтрымка кожнага, хто церпіць за праўду ад уладумаючых – адзін з частых напамінаў Бібліі. Апостал Павал піша: “Памятайце вязьняў, як бы і вы зь імі былі ў кайданах, і пакутнікаў, бо і самі вы ў целе” (Да Габрэяў 13:3).

У іншым месцы Хрыстос гаворыць такую прыпавесьць:

“Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе Сваёй і ўсе сьвятыя анёлы зь Ім, тады сядзе на троне славы Сваёй, і зьбяруцца перад Ім усе народы; і аддзеліць адных ад другіх, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў; і паставіць авечак праваруч ад Сябе, а казлоў — леваруч.

Тады скажа Цар тым, якія праваруч ад Яго:“Прыйдзеце, дабраславёныя Айца Майго, прымеце ў спадчыну Царства, угатаванае вам ад стварэньня сьвету: бо быў галодны Я, і вы далі Мне есьці; быў сасьмяглы, і вы напаілі Мяне; быў падарожны, і вы прынялі Мяне; быў голы, і вы адзелі Мяне; быў хворы, і вы адведалі Мяне; у цямніцы быў, і вы прыйшлі да Мяне”.

Тады праведнікі скажуць Яму ў адказ: “Госпадзе! калі мы бачылі Цябе галоднага і накармілі? альбо сасьмяглага і напаілі? калі ж мы бачылі Цябе падарожнага і прынялі? альбо голага і адзелі? калі ж мы бачылі Цябе хворага, альбо ў цямніцы, і прыйшлі да цябе?”

І Цар скажа ім у адказ: “Праўду кажу вам: як што зрабілі вы гэта аднаму з братоў Маіх меншых, дык зрабілі Мне”.

Тады скажа і тым, якія леваруч ад Яго: “Ідзеце ад Мяне, праклятыя, у вагонь вечны, угатаваны д'яблу і анёлам ягоным: бо быў галодны Я, вы не далі Мне есьці; быў сасьмяглы, і вы не напаілі Мяне; быў падарожны, і не прынялі Мяне; быў голы, і не адзелі Мяне; хворы і ў цямніцы, і не адведалі Мяне”

Тады і яны скажуць яму ў адказ: “Госпадзе, калі мы бачылі Цябе галоднага, альбо сасьмяглага, альбо падарожнага, альбо голага, альбо хворага, альбо ў цямніцы, і не паслужылі Табе?”

Тады скажа ім у адказ: “Праўду кажу вам: як што вы не зрабілі гэтага аднаму з гэтых меншых, дык не зрабілі Мне”.

І пойдуць гэтыя на пакуты вечныя, а праведнікі ў жыцьцё вечнае” (Паводле Мацьвея 25:31-46).

Давайце ня будзем абыякавымі назіральнікамі, давайце падтрымоўваць гнаных за праўду – палітвязьняў. Тым больш, каб праявіць сваю падтрымку пакуль што ня трэба і асаблівай ахвярнасьці – дастаткова проста ўзяць асадку ў рукі ды напісаць палітвязьню цёплыя словы салідарнасьці. Сёньня, у сьвяточны нядзельны дзень, дашліце паштоўку Эдурду Пальчысу, іншым палітвязьням. Хто ведае, можа гэтым самым мы дапамагаем ня толькі арыштанту, але і Самому Хрысту?

Адрэса для ліставаньня: 222160, Мінская вобл., г. Жодзіна, вул. Савецкая, 22А, турма №8. Пальчысу Эдуарду Аляксандравічу


Бывший гей, принявший Христа, женился на девушке 07.06.2016 8

Бывший гей-активист Майкл Глатц (Michael Glatze), основатель и экс-редактор журнала «Young Gay America», принявший Христа в 2007 году, женился на девушке.

Его свадьба вызвала негодование у геев. После того как Глатц принял Христа, он решил уйти из журнала и на мониторе оставил записку следующего содержания: «Гомосексуализм это смерть, а я выбираю жизнь». Он также написал статью о том, как Бог изменил его.



Как сообщает Charisma News, после такого перевоплощения, активисты по защите прав геев (а именно Увейн Бэсен, основатель и исполнительный директор «Truth Wins Out») стали пристально следить за его жизнью.

После женитьбы Глатца, на своем сайте Бэсен разместил оскорбительную и высмеивающую статью о нем и его жене.

В ответ он опубликовал на World Net Daily обращение ко всем геям, заверив, что после женитьбы его жизнь изменилась к лучшему и он счастлив. «Я написал свое обращение не для того, чтобы утереть всем нос и похвастаться тем, что я смог жениться. Возможно для многих это и было бы основным мотивом. Но, я не живу для того, чтобы кому-то что-то доказать», — написал Глатц.

«Я хочу, чтобы вы поняли — несмотря, на то, что вы можете попытаться уничтожить меня, поймите, что у меня есть законное право на жизнь и право выбирать духовную жизнь…

Я уверен, что гомосексуализм вредит, это порок, отклонение, но в тоже время, от него можно освободиться и полностью исцелиться», — добавил он.

«Я понимаю, что мое мнение отличается от мнения большинства, известных политиков. Я предполагаю, что меня назовут «фанатиком», от которого все захотят избавиться… Но я люблю Бога, свою жизнь и благодарен Ему за каждый вздох, за людей и мою жену Ревекку», — подытожил Глатц.


“Ня кідайце пэрлаў перад сьвіньнямі” 17.11.2015 14

Некаторыя мудрацы гэтага сьвету абурыліся сэнсавасьцю маладафронтаўскага пратэста на мерапрыемстве Старыкава (напрыклад, Андрэй Дзмітрыеў: "Какой итог похода к Старикову? (И смысл)"). Я падумаў абурыцца насустрач, але ўсё ж зразумеў, што гэта глупства. Бо праблема ж ня ў тым, што нехта за расейскі сьвет, а нехта супраць (супраць, быццам бы, усе бакі дыскусіі).
Прыблема ў тым, што сам панятак сэнсу для розных людзей палягае ў розным. Для адных сэнс – гэта тое, што ты заробіш, паймееш цяпер ці на пэрспэктыву. Для іншых сэнс – гэта паспрабаваць застацца сумленным чалавекам, узвысіўшы свой голас супраць хлусьні.
Што, трэба было нешта ідэолагу расейскай вайны даказваць? Ну дык чаго вы не прышлі і не даказвалі? А я лічу, што даказваць ня толькі ня трэба было, але у дадзеным выпадку – бяссэнсоўна і небясьпечна.
Менавіта таму ў адным з месцаў Бібліі Ісус Хрыстос заклікае нас: “Не давайце сьвятога сабакам і ня кідайце пэрлаў вашых перад сьвіньнямі, каб яны не стапталі іх нагамі сваімі і, абярнуўшыся, не разадралі вас” (Эвангельле паводле Мацьвея 7:6).
Уявіце сабе: Сам Госпад вызначае пэўную катэгорыю людзей за сьвіньняў, якім забаронена кідаць пад капыты словы мудрасьці. Забаронена нешта даказваць і ў чымсьці пераконваць. Бо сьвіньні ня толькі пасьмяюцца над праўдаю, але яшчэ ап’янеўшы ад радасьці затаптанай у гной ісьціны, разьдзяруць кідаючага.
Асноўны сэнс у супрацьстаяньні са сьвіньнёй  можа быць толькі адзін – гнаць з панадворку. Са зладзеем, які ледзе ў тваю хату даказваць, што хата не твая, а ваша агульная дыскусія можа быць толькі адна: “Чамадан, вакзал, Расея!”
І гэта трэба сказаць. Коратка, ёміста і зразумела. Ня больш, ня менш. Бо калі больш, ты пачнеш кідаць сабакам сьвятое і пэрлы сьвіньням. Калі менш, сьвіньня падумае, што яна ў сябе дома.
Калі ўвогуле прамаўчаць – не дазволіць сумленьне. Бо мы ведаем з чаго пачынаюцца ўсе зладзействы ў гэтым сьвеце – з тых хто маўчыць і ўстрымоўваецца. Дык ня будзем кідаць пэрлаў перад сьвіньнямі, але спакойна і цьвёрда ім скажам: “Чамадан, вакзал, Расея!”
чытаць іншыя навіны